Pearl Jam

De Stones kregen het voor elkaar. De Peppers niet. Pearl Jam weer wel. Het bezorgen van kippenvel terwijl ik buiten de hekken stond. Eddie en consorten waren afgelopen donderdag in de Keizerstad en de rilingen gierden even door mijn lijf toen Daughter overging in Another Brick In The Wall (hier voor het idee, hier voor Nijmegen) en het beroemde gitaarloopje over het veld heenraasde . Nog meer rillingen op het moment dat jeugdsentiment Alive in de encore werd ingezet (hier voor het effect). De derde keer en daarmee aboluut scheepsrecht was toen de band vol overtuiging de cover van Neil Young Rockin' in A Free World (hier voor het idee) over het park liet rollen.

In mijn platenkast staan alleen Vs en Vitalogy. Ik had nooit zoveel met de Amerikaanse band uit Seattle, maar petje af voor het concert dat Vedder en co. afgelopen donderdag gaven. De juichende recencies die links en rechts opdoken lijken zonder meer terecht en geven vooral duidelijk aan dat Pearl Jam stiekem toch wel een band van wereldformaat is (OOR). De kracht, energie en de unieke sfeer reikten tot ver buiten de hekken van het terrein. Dan mag ik wel niet zoveel met Pearl Jam hebben, achteraf had ik best graag binnen de hekken gestaan. En dat is een kunst op zich.

Zomermaanden

De zomermaanden is meestal komkommertijd in platenland. Releases worden uitgesteld tot na de hittegolf, de eindproductie komt wel na de rondreis langs de kust van Californie. Om toch maar even een eigen lijstje paraat te hebben: Wat kan nog wel eens interessant zijn c.q. worden in de komende 6 maanden.

Interessant is natuurlijk al An End Has A Start van The Editors dat sinds afgelopen week in de winkel ligt. Waar we nog even op moeten wachten is Country Mouse, City Rouse. (Alweer) het nieuwe album van Josh Rouse dat 16 juli a.s. verschijnt. Volgende op mijn lijst is Teenager van The Thrills, de nog altijd de ongekroonde makers van Het Zomeralbum van 2003 (So Much For The City). Onbekend of het de moeite waard zou kunnen zijn, maar een vermelding kan altijd: The Coral - Roots & Echoes (6 augustus). Sluiten we het rijtje voorlopig af met Dark on Fire van Turin Brakes (17 september).

Rest mij nog te vermelden dat Send Away The Tigers van The Manics het absoluut groeiplaatje van dit moment lijkt te worden . De eerste keer You're Love Alone deed mij absoluut niets, drie weken laten zit het in mijn hersenpan versmolten. Daarom Tip van de Week: het laatste album van Bradfield & Co. Zo slecht is het nog niet gesteld met de muziek uit Wales.

Niemendalletje

In het verleden, bij mijn onvolprezen vorige werkgever (hoewel voornamelijk haar boekenkasten waren onvolprezen), kocht ik nog al eens boeken waarvan ik een hoofdstuk had gelezen en die daarna in de kast verdwenen. Ik had 's avonds of in het weekend niet meer zo'n zin in boeken. Een vreemde constatering als ik dat met mijn huidige werk vergelijk, wat ik 's avonds nog steeds wel interessant vind. Maar goed, dat is misschien het geheim van een baan die toch een beetje bij je past.

Maar goed, ik dwaal af. In mijn boekenkast staan dus nogal wat boeken waarvan het eerste hoofdstuk is verslonden, maar die daarna als uitmuntende stofvangers door het leven zijn gegaan. 29 maart 2004 staat er in het boek waarvan ik zojuist de laatste bladzijde heb gelezen. Ik heb zo'n tik dat ik altijd de aanschafdatum voorin zet. Leuk voor later. Nu, meer dan drie jaar later heb ik het boek in drie treinreizen uitgelezen. Het voordeel van de glorieuze Nederlandse Spoorwegen.

Het was een beetje een niemendalletje. Zonder de negatieve bijklank van dat woord, want het kon me wel zonder meer boeien. Ik merkte zelfs dat ik er af en toe Kaneel-achtige zinnen door mijn hoofd zweefden. Inspiratie doet inspireren. Ik staarde wat door het raam en dacht na over wat ik net gelezen had. Kaneel en Max moesten natuurlijk bij elkaar komen. Dat was vrij snel duidelijk. Maar toch, het is net wat meer dan dat. Een niemendalletje. Maar zonder de negatieve bijklank. In ieder geval heerlijk in een voortvliegende trein en met een net zo'n niemendalletje op je koptelefoon. Zoals vanmorgen, toen de zon op het boek viel en Maximo Park door mijn koptelefoon klonk. Soms mis je me nooit. Janneke Jonkman. Heerlijk niemendalletje.

You spent the evening unpacking books from boxes. You passed me up so as not to break a promise. Scattered Polaroids and sprinkled words around your collar. In the long run, you said you knew that this would happen

Promotie


Promotie is pas echt geslaagd als het je een goed gevoel geeft, is het niet? Nou ja voor reclamemakers schijnt vooral van belang te zijn of je achteraf kunt terughalen wat je zojuist gezien hebt. Maar goed, wat mij betreft zijn reclames en promotie-activiteiten pas geslaagd als ik er positief door gestimuleerd word. Als ik ergens zin in krijg, in het bijzonder zin in de aangeprezen activiteit, het bejubelde product of de onvolprezen ervaring. Anyway, ik draai weer om het uiteindelijke onderwerp heen, want hier (wma-bestandje) word ik toch wel uitzonderlijk vrolijk van en dat is daarmee een uitzonderlijk geslaagd promotiefilmpje. Ligt ook een beetje aan het combineren van de juiste muziek met de juiste beelden. Dan kan het bij mij eigenlijk al niet meer stuk. Maar toch, Heerlijk....

Easy Tiger

We hebben er voor zijn doen exceptioneel lang op moeten wachten. Kon de platenboer in 2005 om de twee maanden zijn poster vervangen met het nieuwste album van Ryan Adams, in 2006 bleef het stil. Pas maandag 25 juni a.s. komt officieel het album Easy Tiger uit. Maar gelukkig ligt hij hier al sinds gisteren in de winkel en dat was dus ook een mooie reden om even tussen de regenbuien door naar Kroese te rennen.

En dan snel weer naar huis, want er moet geluisterd worden en een mening worden gevormd. Op internet gonsten al maanden de geruchten. Easy Tiger zou het niveau van het betere Adams werk evenaren. Voor sommige is dat het niveau van Heartbreaker, voor andere Gold, voor weer andere Love is Hell. Hoe dan ook, Easy Tiger beloofde een pareltje te worden.

The Cardinals ontbreken deze keer van de hoes, maar dat is slechts schijn. Ze zijn nog volop aanwezig en buiten het laatste nummer (I taught myself how to grow old) zijn de songs allemaal co-writings van Adams met leden van The Cardinals.

Op het eerste gehoor kiest Adams inderdaad weer het midden tussen alt.country en pop. De ietwat doorgeslagen Nashville-sound van Jacksonville City Nights is in ieder geval achtergelaten. Dat neemt niet weg dat de The Cardinals nog aardig vertegenwoordigd zijn en daarmee past het album ook meer in de latere albums van Adams (Cold Roses en Jacksonville) dan in de rij van Heartbreaker en Gold. Maar dan blijft de vraag: staan er weer Adams pareltjes op?

Volgens mij wel. Two, Everybody Knows, Oh My God, Whatever, Etc., Off Broadway en Rip Off klinken toch als kleine "gems" in de dop. Halloween Head nodigt uit om de volumeknop een flnike tik omhoog te geven.En dan is daar ineens....iets bekends. Iets afkomstig van uitgelekte 48 Hours Sessions of een van de andere bootlegs. Het nummer heet hier geen Hey There Mrs Lovely, maar These Girls. De teksten zijn wat gewijzigd, maar dat doet er niet aan af dat een terecht juweeltje uit de oude doos eindelijk eens op plaat is verschenen. Ook de afsluiter (I Taught Myself...) zou wel eens een van de 'silver linings' van Easy Tiger kunnen zijn. Easy Tiger zal wel weer meedingen in de jaarlijstjes vermoed ik zo. Ryan Adams klinkt volwassen, niet meer de getergde twintiger met de last van de wereld op zijn schouders, maar als een rustige dertiger met een ietwat melancholieke blik op de wereld.

Een minpuntje. Ik mis Judy Garland (f/k/a She Turns It Up To Ten). Dat gitaarloopje had ik toch graag op cd gehad. Nu moet ik het met die toch wat doffe en krakerige live-versies doen. Gemiste kans. Voor het overige wordt Easy Tiger de grijsdraaiplaat van de komende weken. Dat schijnt nu eenmaal inherent te zijn aan een Adams plaat.

With everything changing how am I to know
How I'm going to hold on to you when
I'm spinning out of control
You and I together but only one of us in love
And everybody knows

Satisfaction


Het was een mooie gewaarwording. Hoewel al weer een tijd geleden, heb ik toch het gevoel dat ik het even moet noteren. Voor later. De natte straten van de stad. De volle wegen met auto’s en mensen. Het park lag in de verte. We hoorden een vervlogen “thank you” door de wind en we sloegen rechtsaf. Richting de stellage. Voor een moment was het muisstil. Toen galmde het klassieke intro van Satisfaction door de straat. Het gitaarloopje weerkaatste tegen de huizen, raasde over de stad en veroorzaakte een luid gejuich van het veld.

Boven de bomen werd de stellage langzaam zichtbaar. Een torenhoog gevaarte wat klaarblijkelijk een parkeergarage moest voorstellen. Lichten tekenden zich tegen de donkere wolken af. Ze waren begonnen met onweer, maar langzaal leken zelfs de weergoden te buigen voor de bijna pensioengerechtigde muzikanten. De Stones waren in Nijmegen. En gezegd moet worden, de klassieke gitaarloopjes die tussen de huizen doorkropen gaven mij zelfs even kippenvel. Of in ieder geval op het moment dat wij rechtsaf sloegen, het park in de verte lag en de stilte werd overgenomen door dat klassieke intro.

Vreemd was wel de aanblik van geblindeerde Mercedessen die vol gas van achter het podium weg raasden op het moment dat het publiek op de wei nog stond te juichen en het vuurwerk nog moest beginnen. De show was nog bezig, maar de gastheren waren al lang en breed onderweg naar hun 5-sterren hotel.

Oude Liefde

Oude liefde roest niet. Eigenlijk is dat nog een understatement. Bloed kruipt waar het niet gaan kan, is misschien een betere. We staan al weer drie weken op de velden van een jeugdpassie. Juist in deze periode, mei-juni, wanneer dat dieprode gravel van de Heilige Gronden in Parijs van de t.v. spat, juist in deze periode heb ik weer mijn eerste stappen tussen de krijtlijnen gezet. Na heel veel jaar. Altijd gemist, nooit meer echt opgepakt. Maar sinds drie weken sta ik daar weer. Weliswaar niet op gravel, maar op kunstgras en ook niet altijd in de brandende zon. Maar toch, het kriebelt en jeukt weer. Al was dat in begin voornamelijk omdat ik het ook echt niet meer leek te kunnen. De felgele ballen vlogen overal heen, behalve naar dat vak aan de overkant van het net. Maar het begint weer te komen. Vandaag kon ik zelfs weer eens glimlachen over een eigen briljante service. Even dat gevoel. Da oude gevoel, dat ik toch lang gemist heb. Ik ben namelijk niet zo sport-gericht, wat iets vriendelijk klinkt dan niet zo sportief. Maar er is een uitzondering voor de koning, wat zeg ik keizer onder alle sporten. Voor een het spelletje tussen de krijtlijnen mag je eigenlijk 's nachts wakker maken. Nou ja, bij wijze van spreken dan. Ik heb nog wat oefening te gaan, maar we gaan de goede kant op. Advantage!

Dromen over Berwick Street

Het eeuwige waanidee dat je als mens, of toch tenminste als persoon(lijkheid), je eigen unieke (!) dromen, illusies, passies en geromantiseerde herinneringen hebt, wordt bij tijd en wijle ruw verstoord. Zo vlogen mijn dromen rond mijn 23e altijd ergens rond boven of op de plattegrond van London. Overdag woonde ik in een saaie provinciestad in het oosten van Nederland, maar vanaf een uur of 21.00 werd die wereld overgenomen door een filmbeeld van de metropool op mijn netvlies.

Ik heb gelopen van Berwick Street tot Kensington Garden Square. Van Queensway tot Sloane Street om uiteindelijk ergens op Hampstead Road uit te komen. In het echt, maar toch vooral ook in mijn dromen. Zelden alleen, maar meestal vergezeld met een liefde, een vriend of in ieder geval mijn wijze gedachten. Ik werkte bij een krant, zonder twijfel bij de illustere The Times, woonde in een huis met een prachtige entree. Grote majesteuze witte traptreden en een magnifieke en indrukwekkende voordeur met een zwarte Victoriaanse lamp in het portiek. Loop eens van Bayswater naar Notting Hill en je valt over dat soort huizen.

Abbey Road. Het zebrapad ben ik al jaren geleden overgestoken. Niet met blote voeten, maar wel zonder enige andere toerist in de buurt. Het is overigens nooit onderdeel geworden van mijn romantische filmbeeld. Wat dat betreft lopen mijn fantasie en die van Auke Hulst (RAILS Juni 2007, Terug naar Abbey Road) toch iets uit elkaar. Misschien een verschil tussen Beatlesesque adoratie. Voor het overige is het stuk een feest van herkenning. Auke Hulst zou als ik het niet beter wist zo mijn eigen pseudoniem kunnen zijn (enkele lelijke zinnen van Hulst daargelaten….). Hoewel hij wel compleet is vergeten om zijn lofzang over de Underground over het papier te laten vliegen.

Maar goed, het ging erom dat Auke Hulst weer eens zo’n pijnlijke confrontatie was dat het met die unieke dromen, illusies en passies wel weer meevalt. Hulst heeft soortgelijke en zo zijn er waarschijnlijk nog honderden anderen die op of rond hun 23e kriebels in de buik krijgen van de naam Southwark, om 19:30 afstemmen op BBC London en ooit elke ochtend wakker werden met BBC Breakfast. Zo niet, don’t blame me. Ik mis het namelijk best wel. Maar wellicht kan ik in augustus weer wat proeven. Hoewel Hulst ook daar weer gelijk in heeft. Het leven is een éénmalig iets. De tweede keer op de top van Parliament Hill staan zal nooit meer zo worden als de eerste keer. Maar goed, dat wil niet zeggen dat die tweede keer Parliament Hill nog niet –tig keer beter is dan de eerste keer het Vondelpark in Amsterdam. Om maar een dwarsstraat te noemen. En ach, mijn moment was niet Abbey Road. Nee mijn moment op mijn 23e was de platenwinkel in Berwick Street. Die van die andere platenhoes. Nee, When A Man Is Tired of London…..

De kerstbomenkwekerij

Fraai stukje deze week van Ferdinand Grapperhaus (advocaat bij topkantoor Allen & Overy) in Volkskrant Banen over de macht van de aandeelhouder. Grapperhaus vergelijkt het gemiddelde beursgenoteerde bedrijf met een kerstbomenkwerij waar de aandeelhouder het eigendom van het boompje koopt dat nog gekweekt moet worden. Op het moment dat de aandeelhouder besluit dat Kerst dit jaar niet aan hem besteed is, verkoopt hij het eigendomsbewijs van het boompje aan de buurman. In andere geval plukt hij rond 25 december de vruchten, of in dit geval laat hij de boom met of zonder kluit overhevelen naar zijn woning. Wellicht zou hij nog kiezen om het boompje nog een jaar te laten groeien zodat hij met Kerst 2008 een lekkere grote boom heeft met wijdverspreide takken. Want daar gaat het de aandeelhouder toch om, dat zijn stukje eigendom van de bomenkwekerij lekker groeit.

Maar betekent dat ook dat deze aandeelhouder maar moet beslissen hoe alle bomen moeten groeien? En als hij als grootaandeelhouder nu heel veel eigendombewijsjes heeft, betekent dat dan dat hij voor al die anderen kerstliefhebbers ook maar even moet beslissen hoe de kweker zijn werk moet doen? Is hij daar eigenlijk wel capabel genoeg voor? Hoeveel grootkapitalisten zullen tegenwoordig nu verstand hebben van het edele vak der boomkwekerij?

Als de vrije markt idealisten ervan uitgaan dat de aandeelhouders alle macht moeten hebben, waar hebben we dan nog een bestuur voor nodig? Ja, voor de dagelijks uitvoerende macht. Maar dat is ook meer sier dan wat anders. Of zouden die "people on the board" meestal iets meer verstand van zaken hebben dan de gemiddelde aandeelhouderhopper? Grapperhaus stelt terecht dat de gemiddelde "member of the board" in ieder geval iets minder binding hebben waarschijnlijk. De aandeelhouder kan vandaag zijn aandelen verkopen, zijn geld innen en de sores van morgen (als de kwekerij tot de grond toe afbrandt) aan zich voorbij laten gaan. Moet je zo iemand alle beslissingen laten nemen?

Iemand die eigenlijk alleen maar "rendement" wil zal het toch een zorg zijn hoe ervoor de werknemers wordt gezorgd. Of hoe andere belanghebbenden een en ander zien. Of dat het bedrijf de ambitie heeft om zijn 100e verjaardag in 2015 te vieren. De aandeelhouder wil "cashen". En vooral niet teveel verantwoordelijkheid voor "side-effects" van het in stand houden van een onderneming. Het in stand houden van een onderneming is de taak van het bestuur. De aandeelhouder levert 10 euro en wil volgende week met 20 euro vertrekken. Het zal hem een rotzorg zijn dat het bedrijf een week later afbrandt en met smacht op investeringen zit te wachten. Nee dan is onze grootkapitalist al lang verdwenen en belegt hij zijn geld niet meer in kerstbomen maar in de melkhandel. Dan gaat hij boeren vertellen hoe ze koeien moeten melken. Of zoals Grapperhaus het treffend vergelijkt. Dan stapt hij de bus in en gaat hij achter de buschauffeur zitten om hem vertellen hoe die het snelst naar de plaats van bestemming moet komen. Lak aan alle andere passagiers. Hij moet naar B. En de rest kan wel wachten tot ze een keer in C komen. Het is een manier, maar of het de juiste manier is....