Pearl Jam

De Stones kregen het voor elkaar. De Peppers niet. Pearl Jam weer wel. Het bezorgen van kippenvel terwijl ik buiten de hekken stond. Eddie en consorten waren afgelopen donderdag in de Keizerstad en de rilingen gierden even door mijn lijf toen Daughter overging in Another Brick In The Wall (hier voor het idee, hier voor Nijmegen) en het beroemde gitaarloopje over het veld heenraasde . Nog meer rillingen op het moment dat jeugdsentiment Alive in de encore werd ingezet (hier voor het effect). De derde keer en daarmee aboluut scheepsrecht was toen de band vol overtuiging de cover van Neil Young Rockin' in A Free World (hier voor het idee) over het park liet rollen.

In mijn platenkast staan alleen Vs en Vitalogy. Ik had nooit zoveel met de Amerikaanse band uit Seattle, maar petje af voor het concert dat Vedder en co. afgelopen donderdag gaven. De juichende recencies die links en rechts opdoken lijken zonder meer terecht en geven vooral duidelijk aan dat Pearl Jam stiekem toch wel een band van wereldformaat is (OOR). De kracht, energie en de unieke sfeer reikten tot ver buiten de hekken van het terrein. Dan mag ik wel niet zoveel met Pearl Jam hebben, achteraf had ik best graag binnen de hekken gestaan. En dat is een kunst op zich.