Easy Tiger

We hebben er voor zijn doen exceptioneel lang op moeten wachten. Kon de platenboer in 2005 om de twee maanden zijn poster vervangen met het nieuwste album van Ryan Adams, in 2006 bleef het stil. Pas maandag 25 juni a.s. komt officieel het album Easy Tiger uit. Maar gelukkig ligt hij hier al sinds gisteren in de winkel en dat was dus ook een mooie reden om even tussen de regenbuien door naar Kroese te rennen.

En dan snel weer naar huis, want er moet geluisterd worden en een mening worden gevormd. Op internet gonsten al maanden de geruchten. Easy Tiger zou het niveau van het betere Adams werk evenaren. Voor sommige is dat het niveau van Heartbreaker, voor andere Gold, voor weer andere Love is Hell. Hoe dan ook, Easy Tiger beloofde een pareltje te worden.

The Cardinals ontbreken deze keer van de hoes, maar dat is slechts schijn. Ze zijn nog volop aanwezig en buiten het laatste nummer (I taught myself how to grow old) zijn de songs allemaal co-writings van Adams met leden van The Cardinals.

Op het eerste gehoor kiest Adams inderdaad weer het midden tussen alt.country en pop. De ietwat doorgeslagen Nashville-sound van Jacksonville City Nights is in ieder geval achtergelaten. Dat neemt niet weg dat de The Cardinals nog aardig vertegenwoordigd zijn en daarmee past het album ook meer in de latere albums van Adams (Cold Roses en Jacksonville) dan in de rij van Heartbreaker en Gold. Maar dan blijft de vraag: staan er weer Adams pareltjes op?

Volgens mij wel. Two, Everybody Knows, Oh My God, Whatever, Etc., Off Broadway en Rip Off klinken toch als kleine "gems" in de dop. Halloween Head nodigt uit om de volumeknop een flnike tik omhoog te geven.En dan is daar ineens....iets bekends. Iets afkomstig van uitgelekte 48 Hours Sessions of een van de andere bootlegs. Het nummer heet hier geen Hey There Mrs Lovely, maar These Girls. De teksten zijn wat gewijzigd, maar dat doet er niet aan af dat een terecht juweeltje uit de oude doos eindelijk eens op plaat is verschenen. Ook de afsluiter (I Taught Myself...) zou wel eens een van de 'silver linings' van Easy Tiger kunnen zijn. Easy Tiger zal wel weer meedingen in de jaarlijstjes vermoed ik zo. Ryan Adams klinkt volwassen, niet meer de getergde twintiger met de last van de wereld op zijn schouders, maar als een rustige dertiger met een ietwat melancholieke blik op de wereld.

Een minpuntje. Ik mis Judy Garland (f/k/a She Turns It Up To Ten). Dat gitaarloopje had ik toch graag op cd gehad. Nu moet ik het met die toch wat doffe en krakerige live-versies doen. Gemiste kans. Voor het overige wordt Easy Tiger de grijsdraaiplaat van de komende weken. Dat schijnt nu eenmaal inherent te zijn aan een Adams plaat.

With everything changing how am I to know
How I'm going to hold on to you when
I'm spinning out of control
You and I together but only one of us in love
And everybody knows