Schier

Op de vergeelde foto's buiten, naast de menukaart, stond hij enthousiast in de keuken. Een grote pan in zijn hand, een hoog opkomende gele vlam, de snor verborgen achter zijn brede lach. Afgelopen woensdag liep hij een verdwaasd heen en weer van de bar naar de receptie. Nog maar een sigaret, nog maar een blik over de duinen en af en toe met een schuine blik naar de voordeur. Of er misschien nog meer mensen zijn restaurant binnen kwamen. Waren de voorgaande weken klaarblijkelijk hoogtij dagen voor de uitbaters op Schier, de afgelopen week was de rust compleet wedergekeerd en moest de man met de snor toekijken hoe slechts een tafeltje in zijn restaurant was bezet. Zijn restaurant met het uitzicht op het helmgras in de duinen dat zilverkleurig oplicht in de avondzon. Dit was voor hem niet de beste week. De straten waren leeg, een enkele fietser op de dijk, een verdwaalde wandelaar over het strand, een paar lokale bewoners op het terras van Van de Werff. En dat met de zon hoog boven het eiland, blauwe luchten, schuimende koppen op zee, fazanten in de duinen, het zwevende geluid van de wind, de zee en de vogels en de geur van de lente, de zee en het zand door elkaar heen. Zijn eiland was nu toch eigenlijk mooier dan ooit. Waarom was er dan niemand. Nou ja, behalve die drie aan dat tafeltje bij het raam. Die genoten van de rust, de leegte, de autoluwe wege, de wijdse stranden, de grootse duinen en het eeuwige ruisen van de zee. Met een Hoegaarden in de zon is het dagelijks leven op het vaste land in Schier even heel ver weg. Heel ver weg, maar wel weer veel te kort....

6 mei 2008

Zomerplaatjes

Het was zo'n album dat me al in verschillende etalages was opgevallen. Ik had er ook wel ergens iets over gelezen. Het zijspoor van Alex Turner. Toen Gijsbert Kamer vandaag in zijn recensie van de Tindersticks ook nog uitdrukkelijk verwees naar de band was de run naar de platenwinkel dan ook snel gemaakt. En het moet gezegd worden. Je valt als een blok voor The Age Of Understatement van The Last Shadow Puppets. Was het "reguliere project" van Alex Turner (Artic Monkeys) de sensatie van voorgaande jaren; het zou goed kunnen dat dit zijspoortje zonder meer front-runner wordt in de sensaties van 2008 en alleen daarom al is het meer dan de moeite waard. En dan wordt er nogal geheel gezwegen over de prachtliedjes die Turner en Kane (The Rascals) uit hun hoge hoed hebben getoverd. Aanrader van de bovenste plank, dit album.

Dat gezegd hebbende ligt er nog veel meer moois op de plank voor de naderende zinderende zomer. Angus & Julia Stone schijnen met A Book Like This Belle & Sebastian met folk te mixen en dat klinkt als recept vrij aantrekkelijk. Om bij Belle & Sebastian te blijven, voormalig lid van dat bandje Isobel Campbell gooit op 12 mei a.s. haar tweede cd met Mark Lanegan (Queens of the Stone Age) de winkel in, getiteld Sunday At Devil Dirt. Voor de niemendalletjes van de maand moet je bij One Night Only zijn, die met Started A Fire klaarblijkelijk geen onverdienstelijk popalbum hebben gemaakt in de traditie van Coldplay en Keane. Maar goed, dat alles is eigenlijk pas nodig op het moment dat The Last Shadow Puppets gaan vervelen. En daar ziet het nog lang niet naar uit. Ter volledigheid dient overigens natuurlijk tevens nog worden gewezen op het afgelopen week verschenen The Hungry Saw van de Tindersticks (zie onderstaand bericht), dat tevens haar ticket heeft gekocht voor een top 10 nominatie wat betreft de betere platen van 2008.

Tindersticks @ Vredenburg

Stuart A. Staples merkte fijnzinnig op dat hij zich meende te herinneren dat Vredenburg voorheen toch midden in het charmante stadscentrum stond. De vorige keer dat de band acte de precense gaf in Nederland was dat namelijk nog in het oude Vredenburg. Deze keer (donderdag jl.) was de hele bedoeling verhuisd naar de rode blokkendoos aan de rand van een snelweg. Een tijdelijk onderkomen dat wat betreft haar uiterlijke verschijningsvorm geen recht doet aan haar binnenkant. Want het tijdelijke Vredenburg deed qua geluid beter recht aan de fantastisch spelende Tindersticks dan menig andere concertzaal in Nederland.

De Tindersticks hebben sinds deze week een nieuw album uit (The Hungry Saw, zie ook hier en hier) wat bij voorbaat in het rijtje kan van de betere albums van 2008. Dit liet de band afgelopen donderdag dan ook in alle glorie horen. Het eigenzinnige zware stemgeluid van Staples, het enorme scala aan instrumenten (strijkers, blazers, cello, triangels, klokkenspel en xylofoon) en de intrigerende, duistere en mysterieuze liedjes van de band klonken als een huis in de blokkendoos langs de snelweg. Niet voor niets kreeg zowel de band van het publiek, als het publiek van de band, na een dikke anderhalf uur een staande ovatie voor een concert dat bij vlagen adembenemend was door de bombast en op het andere moment weer door het prachtige minimalisme. De Tindersticks bewezen in ieder geval op grote hoogte te staan in de Britse muziekindustrie, niet in de laatste plaats door hun uitmuntende onderscheidend vermogen. Hulde!

Overigens was ook het ook weer eens in lange tijd dat een voorprogramma, ene Sara Lowes, mij wel kon bekoren. Daarover later wellicht nog meer.