Dromen over Berwick StreetHet eeuwige waanidee dat je als mens, of toch tenminste als persoon(lijkheid), je eigen unieke (!) dromen, illusies, passies en geromantiseerde herinneringen hebt, wordt bij tijd en wijle ruw verstoord. Zo vlogen mijn dromen rond mijn 23e altijd ergens rond boven of op de plattegrond van London. Overdag woonde ik in een saaie provinciestad in het oosten van Nederland, maar vanaf een uur of 21.00 werd die wereld overgenomen door een filmbeeld van de metropool op mijn netvlies.
Ik heb gelopen van Berwick Street tot Kensington Garden Square. Van Queensway tot Sloane Street om uiteindelijk ergens op Hampstead Road uit te komen. In het echt, maar toch vooral ook in mijn dromen. Zelden alleen, maar meestal vergezeld met een liefde, een vriend of in ieder geval mijn wijze gedachten. Ik werkte bij een krant, zonder twijfel bij de illustere The Times, woonde in een huis met een prachtige entree. Grote majesteuze witte traptreden en een magnifieke en indrukwekkende voordeur met een zwarte Victoriaanse lamp in het portiek. Loop eens van Bayswater naar Notting Hill en je valt over dat soort huizen.
Abbey Road. Het zebrapad ben ik al jaren geleden overgestoken. Niet met blote voeten, maar wel zonder enige andere toerist in de buurt. Het is overigens nooit onderdeel geworden van mijn romantische filmbeeld. Wat dat betreft lopen mijn fantasie en die van Auke Hulst (RAILS Juni 2007, Terug naar Abbey Road) toch iets uit elkaar. Misschien een verschil tussen Beatlesesque adoratie. Voor het overige is het stuk een feest van herkenning. Auke Hulst zou als ik het niet beter wist zo mijn eigen pseudoniem kunnen zijn (enkele lelijke zinnen van Hulst daargelaten….). Hoewel hij wel compleet is vergeten om zijn lofzang over de Underground over het papier te laten vliegen.
Maar goed, het ging erom dat Auke Hulst weer eens zo’n pijnlijke confrontatie was dat het met die unieke dromen, illusies en passies wel weer meevalt. Hulst heeft soortgelijke en zo zijn er waarschijnlijk nog honderden anderen die op of rond hun 23e kriebels in de buik krijgen van de naam Southwark, om 19:30 afstemmen op BBC London en ooit elke ochtend wakker werden met BBC Breakfast. Zo niet, don’t blame me. Ik mis het namelijk best wel. Maar wellicht kan ik in augustus weer wat proeven. Hoewel Hulst ook daar weer gelijk in heeft. Het leven is een éénmalig iets. De tweede keer op de top van Parliament Hill staan zal nooit meer zo worden als de eerste keer. Maar goed, dat wil niet zeggen dat die tweede keer Parliament Hill nog niet –tig keer beter is dan de eerste keer het Vondelpark in Amsterdam. Om maar een dwarsstraat te noemen. En ach, mijn moment was niet Abbey Road. Nee mijn moment op mijn 23e was de platenwinkel in Berwick Street. Die van die andere platenhoes. Nee, When A Man Is Tired of London…..
Ik heb gelopen van Berwick Street tot Kensington Garden Square. Van Queensway tot Sloane Street om uiteindelijk ergens op Hampstead Road uit te komen. In het echt, maar toch vooral ook in mijn dromen. Zelden alleen, maar meestal vergezeld met een liefde, een vriend of in ieder geval mijn wijze gedachten. Ik werkte bij een krant, zonder twijfel bij de illustere The Times, woonde in een huis met een prachtige entree. Grote majesteuze witte traptreden en een magnifieke en indrukwekkende voordeur met een zwarte Victoriaanse lamp in het portiek. Loop eens van Bayswater naar Notting Hill en je valt over dat soort huizen.
Abbey Road. Het zebrapad ben ik al jaren geleden overgestoken. Niet met blote voeten, maar wel zonder enige andere toerist in de buurt. Het is overigens nooit onderdeel geworden van mijn romantische filmbeeld. Wat dat betreft lopen mijn fantasie en die van Auke Hulst (RAILS Juni 2007, Terug naar Abbey Road) toch iets uit elkaar. Misschien een verschil tussen Beatlesesque adoratie. Voor het overige is het stuk een feest van herkenning. Auke Hulst zou als ik het niet beter wist zo mijn eigen pseudoniem kunnen zijn (enkele lelijke zinnen van Hulst daargelaten….). Hoewel hij wel compleet is vergeten om zijn lofzang over de Underground over het papier te laten vliegen.
Maar goed, het ging erom dat Auke Hulst weer eens zo’n pijnlijke confrontatie was dat het met die unieke dromen, illusies en passies wel weer meevalt. Hulst heeft soortgelijke en zo zijn er waarschijnlijk nog honderden anderen die op of rond hun 23e kriebels in de buik krijgen van de naam Southwark, om 19:30 afstemmen op BBC London en ooit elke ochtend wakker werden met BBC Breakfast. Zo niet, don’t blame me. Ik mis het namelijk best wel. Maar wellicht kan ik in augustus weer wat proeven. Hoewel Hulst ook daar weer gelijk in heeft. Het leven is een éénmalig iets. De tweede keer op de top van Parliament Hill staan zal nooit meer zo worden als de eerste keer. Maar goed, dat wil niet zeggen dat die tweede keer Parliament Hill nog niet –tig keer beter is dan de eerste keer het Vondelpark in Amsterdam. Om maar een dwarsstraat te noemen. En ach, mijn moment was niet Abbey Road. Nee mijn moment op mijn 23e was de platenwinkel in Berwick Street. Die van die andere platenhoes. Nee, When A Man Is Tired of London…..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten