Oude Liefde

Oude liefde roest niet. Eigenlijk is dat nog een understatement. Bloed kruipt waar het niet gaan kan, is misschien een betere. We staan al weer drie weken op de velden van een jeugdpassie. Juist in deze periode, mei-juni, wanneer dat dieprode gravel van de Heilige Gronden in Parijs van de t.v. spat, juist in deze periode heb ik weer mijn eerste stappen tussen de krijtlijnen gezet. Na heel veel jaar. Altijd gemist, nooit meer echt opgepakt. Maar sinds drie weken sta ik daar weer. Weliswaar niet op gravel, maar op kunstgras en ook niet altijd in de brandende zon. Maar toch, het kriebelt en jeukt weer. Al was dat in begin voornamelijk omdat ik het ook echt niet meer leek te kunnen. De felgele ballen vlogen overal heen, behalve naar dat vak aan de overkant van het net. Maar het begint weer te komen. Vandaag kon ik zelfs weer eens glimlachen over een eigen briljante service. Even dat gevoel. Da oude gevoel, dat ik toch lang gemist heb. Ik ben namelijk niet zo sport-gericht, wat iets vriendelijk klinkt dan niet zo sportief. Maar er is een uitzondering voor de koning, wat zeg ik keizer onder alle sporten. Voor een het spelletje tussen de krijtlijnen mag je eigenlijk 's nachts wakker maken. Nou ja, bij wijze van spreken dan. Ik heb nog wat oefening te gaan, maar we gaan de goede kant op. Advantage!