Whole of the Moon

Zonder twijfel zijn de jaren '80 momenteel weer helemaal in. Ieder zichzelf respecterende band laat zich door een new-wave band inspireren. Overal klinken quasi-bekende rifjes in door. De kleding is al hier en daar schrikbarend teruggekeerd naar 30 jaar geleden. Soms geslaagd. Soms iets minder geslaagd. Anyway, het is wel een mooie aanleiding om ook je eigen muzikale historie weer eens om te ploegen. Het is natuurlijk tegelijkertijd een teken dat je zelf al een dagje ouder wordt als je mee gaat maken dat een decennium dunnetjes wordt overgedaan. Dan is daar blijkbaar behoefte aan. En er is pas behoefte aan de revival van een decennium als de mensen uit dat decennium oud zijn geworden. Maar dat doet er nu even niet toe. Ik was op zoek. En ik kwam dit tegen. Wat een prachtig nummer is dat toch. Ik ken verder niks tegen van The Waterboys. Maar van Whole Of The Moon krijg ik nog steeds kippenvel. Wat een parel. Ik kan nu een goed voornemen opstarten om hier vaker wat pareltjes uit de jaren '80 neer te zetten, maar daar ga ik me toch niet aan houden. Dus dat beloof ik ook niet meer. Whole of The Moon is jaren '80 in al zijn perfectie. C'est tout.

Kingdom of Rust

Je schuift langzaam voort. Niet te hard, maar ook niet te traag. Een kilometer of honderd per uur. De autoweg is nagenoeg leeg, de zon zakt langzaam weg. Rode flarden van wolken in je spiegels. Bomen in zacht avondlicht. Koeien die rustig grazen langs de kant. Een fietser op de dijk. Huizen waar het licht aanknipt. Voor je is het donker. Alleen achter de auto leeft het nog. Een laatste vogel vliegt rond. In de verte twee autolampen van een andere bestuurder op deze weg. De radio aan. De volumeknop wat naar rechts. Soms vergeet je dat. Mooie nummers, die je wel kent. Maar gewoon niet zo vaak draait. Kingdom of Rust. Van het ondergewaardeerde Doves. Heerlijk op een stille autoweg, met een dalende zon, rood gestreepte wolken. Een mooie avond op een dag dat het geen zomer meer is, maar de herfst ook nog even op zich laten weten. Het schemergebied van seizoenen.

De pot en de ketel

Het gaat slecht. Tenminste dat zegt het kabinet. Het is kommer en kwel, de bodem van de staatskas is bereikt. Sterker nog, er zit een gat aan de onderkant van de schatkist. Iedereen moet inleveren want dat gat moet dicht en Alabastine Allesvuller lijkt niet afdoende te werken. Er moeten keiharde euro's in en die moeten ergens gehaald worden. Als je al leek c.q. consument het gevoel hebt dat je euro's ergens wegvloeien, waar ze niet horen weg te vloeien, dan ga je ze daar meestal ook terughalen. Wat dat betreft lijkt het mij niet meer dan logisch dan dat J-P eens bij de banken gaat aankloppen voor wat centjes. Want hoe verdomde slecht het ook gaat, ABN AMRO wist afgelopen kwartaal al weer een winst (na belastingen!) te boeken van 87 miljoen euro. ING deed 71 miljoen euro. Zakenbanken als Goldman Sachs en JP Morgan (helaas niet Nederlands) schreven zelfs elk al 2,5 miljard in de boeken.

Winst. Overschot. Meer dan nodig om te blijven voortbestaan dus. Geld wat de staat tekort heeft, komt bij banken weer met kruiwagens tegelijk binnen. Er worden al weer bonussen uitgedeeld, feestjes georganiseerd en uitstapjes gemaakt. Crisis? Ja, in de rest van de sectoren. Maar in de oorsprong is het weer feest als vanouds. Dansen op de vulkaan...

J-P wil echter niet aankloppen bij de banken. Omgekeerd werkt dat blijkbaar niet zo. Het zou het brose herstel maar in gevaar brengen. Dank je de koekoek. Als de banken omvallen dan is een telefoontje naar Wouter genoeg. Als de staat dreigt om te vallen dan blijkt de lijn ineens dood. Want die miljoenen en miljarden hebben ze hard nodig. Om uit te lenen. Aan iedereen die het wilt. En of die terugbetalen dat zien we over 10 jaar wel weer. En zo niet, dan hebben we toch 10 jaar rente kunnen trekken en fictieve winst kunnen maken. En dan bellen ze de staat weer. Want die heeft zijn financien dan net weer op orde. Die kunnen dan wel meer een miljardje missen. Ergens. Uit een potje. Voor in de heksenketel van de bankwereld. Als u het snapt vind ik dat prachtig. Ik wil het vooral niet snappen, laat staan begrijpen.

Viva La Vida

Het Viva La Vida circus was voor twee dagen in Nijmegen neergestreken. Dat kan haast niemand ontgaan zijn, al was het maar voor de infrastructurele problemen die aan het licht kwamen rondom de stad. Maar goed, van dat verkeer hadden wij wat minder last en Coldplay in de achtertuin is natuurlijk nimmer te versmaden, dus links laten liggen was geen optie.

Het was, zo bedacht ik mij gisteren, al weer de vijfde keer dat ik ze zag. De eerste keer was nog in de HMH. A Rush Of Blood moest toen nog uitkomen en het was een concert met veel nieuw materiaal. En verdomd goed nieuw materiaal, wat later werd bevestigd door het fijne album. Het was ook gelijk de laatste keer dat ik ze van echt dichtbij kon zien, vanaf daarna was er geen doorkomen meer aan bij de eerste rijen voor het podium. Met het indrukwekkende HMH-concert in het geheugen, daarna gelijk door naar Ahoy. Zelden kon een band me boeien in deze congreshal. Coldplay kon dat destijds. Een jaar later stonden ze ook al op de Goffert in een van de eerste edities van Rockin Park. Dat viel wat tegen. Coldplay op een immense wei was toch iets te veel gevraagd van Chris & Co.

Daarna kwam X&Y. Tussen mij X&Y is het nooit echt wat geworden, een beetje meer van hetzelfde. Een uitschieter als Talk, met het formidabele gitaarrifje, daargelaten.

Voor Viva La Vida leek de oude liefde weer een beetje op te bloeien. Na Rock Werchter schalde Coldplay zelfs weer aardig op repeat uit de autospeaker. Daar bleken ze hun hand namelijk niet meer om te draaien voor de grote weide. Coldplay heerste over het grasveld in het Belgische dorp. Maar gisteravond bleek gelijk het nadeel van die heerschappij. Ze doen namelijk, in tegentelling tot Werchter, ook wel erg hun ding. Vaste setlist, weinig aan het toeval overgelaten. De spontaniteit van Rock Werchter (o.a. Billie Jean) was nu gewoon vast onderdeel van de setlist. En het moet gezegd worden, het publiek...Het publiek op Werchter was vele malen beter dan op de Nijmeegse weide. Daar kan Coldplay niet zo veel aan doen, maar een concert op de weide heb je het publiek nodig om het concert naar een hoger plan te tillen. En dat lukte gisteren net niet. Zeker niet als de plaatselijke NEC-fans hebben besloten dat zo'n concert in de achtertuin ook wel gaaf is, ongeacht wie er staat. Desondanks is Coldplay wel een dermate goede band dat je altijd een concert krijgt dat ver bovengemiddeld is. Sterker nog, Coldplay liet zien dat ze met 4 albums toch al aardig dicht in de buurt van een U2 zitten. En als je als band voor muzikale prozac kan zorgen, dan hoor je mij niet snel klagen...Maar toch. Ik zou ze liever weer in de HMH zien. Want Paradiso is denk ik te veel gevraagd. Een zaal siert ze beter. De weide is leuk. Maar eigenlijk alleen voor echte festivals. Volgende keer in het nieuwe Roosje. Deal? Voor de thuisblijvers. U kunt hier nog eens wat downloaden.

Broertjes

Alan McGee, baas van indie-label Creation en volgens het officiele verhaal de "ontdekker" van Oasis medio 1993, heeft al verklaard dat er nu eindelijk een solo-album komt van Noel Gallagher. Het zou tijd worden, het beste Oasis-album dat ooit is verschenen kun je namelijk alleen zelf samenstellen door wat nummers bij elkaar te rapen die Noel heeft ingezongen. Ook op Rock Werchter bleek al dat Oasis alleen interessant klonk als Liam zijn kop hield. Op de een of andere manier heeft Liam zich ooit voorgenomen niet zijn best doen om maar enige afwijkende intonatie in zijn stem te laten doorklinken. Altijd rechtlijnig en altijd hetzelfde. In 1994, ten tijde van Definitely Maybe, klonk dat stemgeluid wellicht nog aardig. 15 jaar later is het vooral ondragelijk monotoon.

Hoe dan ook, sinds Be Here Now verdedig ik al het Oasis-plankje in mijn cd-kast. "Noel is best oke". Nu kan hij het eindelijk bewijzen. Oftewel woord houden, zonodig je broer nog een trap nageven en een verdomd aardige solo-plaat de schappen gooien. Oasis kan vervolgens de archieven in als zo'n echte jaren '90 bent, terwijl Noel zich ontwikkeld als niet onverdienstelijk singer-songwriter. Mischien kan hij Ryan Adams nog eens bellen. Die heeft de Cardinals klaarblijkelijk ook aan de kant gezet en frobelt tegenwoordig wat met schilderijtjes. Tijd zat die man dus...