Mayer & Rice

Rasartiest. Degelijk. Saai. Het is zo'n rijtje wat je nogal eens in een adem hoort. Een artiest die zijn vak beheerst, kwalitatief hoogstaand en degelijk gitaarwerk aflevert is vaak ook een tikkeltje saai. Of wellicht zelfs behoorlijk saai. Ik kan me goed voorstellen dat velen bij John Mayer spontaan gaapneigingen krijgen. Slaperig worden van zoveel perfectie en geliktheid. Toch kan ik Mayer wel waarderen. Inderdaad niet om zijn rauwheid, niet om zijn ongepolijste rockalbums, maar veeleer om zijn Sunday Afternoon Lay-back gevoel. Een gevoel wat hij op Continuum zonder problemen lijkt voort te zetten. En dat doet hij ook nog met muzikaal vakwerk. Spectaculair? Nee. Eigenlijk iets voor 40+? Zou zomaar kunnen. Hoort eigenlijk in hetzelfde rijtje als die artiesten waar ik vroeger hoofdpijn van kreeg (Knopfler & co.)? Ik vrees van wel, doch Mayer heeft een veel fijnere stem. En er is niks mis mee voor een herfstige Sunday Afternoon.

Maar goed, er bestaat natuurlijk ook een klasse beter, een klasse mooier en veel meer van belang: 9. Het album van Damien Rice. Dat nog uit moet komen. Maar dat inderdaad wel eens het herfstplaatje van 2006 kan worden. Het is altijd lastig. Die tweede plaat. Zeker als je eerste van een dergelijke pracht is als O. Maar goed, stel dat. Stel dat...en bij een eerste luisterbeurt lijkt hij aardig in de beurt te komen, stel dat Damien Rice er gewoon in geslaagd is. En inderdaad blijkt dat Lisa & Damien met 9 gewoon zijn geslaagd in hun missie. De eerste luisterbeurt voorspelt veel goeds. Heel veel goeds. En heel veel herfst....

Dybdahl for President

Heel soms gebeurt het. De verbazing van een prachtig concert in je eigen achtertuin. Op een doodordinaire dinsdagavond in het kleine Doornroosje. De Noorse singer-songwriter Thomas Dybdahl maakte zijn belofte gisteravond meer dan waar. Veel meer dan waar zelfs. Getooid in pak en met kek hoedje op, verraste Dybdahl en zijn zeskoppige band iedere vriend en vijand. De band, waarbij de trompetist/contrabas/xylophoon speler toch wel de grootste credit verdient, zette samen met Dybdahl een optreden neer dat zonder veel moeite mijn top-10 van beste concerten ooit indendert. Dybdahl, spraakzamer dan Adams in de afgelopen 3 jaren, bleek perfect in staat om de melancholieke sfeer van zijn albums te combineren met de energie die een goed optreden in zich heeft. Van sprookjesachtig gitaarspel tot springere gitaarpop. Van zwevende klanken van de trompet, tot Zuidelijke klanken van de slide-gitaar. Puike klasse en tijd voor een veel grotere erkenning. En dat voor 10 euro. Het kan dus nog wel.....

Note: voor de ongelovigen, het concert van 27/10 in Paradiso wordt uitgezonden en herhaald via Fabchannel.

Afslag

Het is gek. Zo'n eerste week. Het moment van afslag. De bal licht nog roerloos, de Green is nog ver weg. Nieuwe wegen, nieuwe gangen, nieuwe mensen. Het is nog vreemder als je bedenkt dat dit de gangen zijn waar ik over heb gedroomd. Dat dit de gangen zijn die ik wilde lopen. Waar ik mijn zinnen op had gezet. Soms geloof ik in niet zo in dingen waar ik mijn zinnen op heb gezet. Alsof ik een beetje twijfel aan het credo "willen is kunnen", maar meer een aanhanger ben van het credo "water bij de wijn." Het was niet nodig. Ik stond op het afslagpunt en tikte de bal ver weg. Richting de Green. Ik weet niet of die gelijk op een lekkere plek terecht komt, maar ik heb er wel vertrouwen is. Par moet ik toch wel halen. Het is gek. Zo'n eerste week. Nieuwe wegen, nieuwe gangen, nieuwe mensen. En dan was er toch even kippenvel. Even dat besef. Toen dat bekende nummer door die onbekende gang klonk. Eerste week. Eerste afslag. Op weg naar The Green...

and give me your hand -
I’ll do what I can to get you calm
by making up the meaning of the lines in your palm
(fortune teller - a balladeer)

Kluun

Stijn is een hufter. Of Kluun het daarmee ook is, is mij niet helemaal duidelijk. Maar Stijn is een hufter. Maar wel zo'n hufter waar je eigenlijk niet echt hekel aan kunt hebben. Komt een vrouw bij de dokter heeft u natuurlijk al lang gelezen. De hype van 2006 wint prijs na prijs en er is geen hond die niet weet wie Stijn is of wat of waar De Bommel in Breda precies is.

Behalve ik dan, want ik had hem dus nog niet gelezen. Tot afgelopen week. Sinds afgelopen week heb ik namelijk zo'n twee uur per dag echt niks te doen (u kent het wel, dat lamlendige gehang in die blauw-paarse stoelen van duizenden Nederlanders in van die prachtige gele buizen) en heb dus maar gelijk mijn goede voornemen opgepakt. Ik ga weer eens boeken lezen, in plaats van aan de man brengen. Stijn & Carmen waren de eerste die mijn uurtjes mochten doodslaan. En dat heb ik geweten. Schichtig keek ik af en toe om me heen of niemand zag dat ik even moest slikken. Dat ik even een traan uit mijn rechterooghoek moest vegen. Malend liep ik over het perron. Of ik Stijn kon begrijpen of dat ik Stijn echt alleen maar een waanzinnige hufter vond? Ik kan het niet geloven. Dat Stijn een waanzinnige hufer is. Stijn is wel een hufter, maar er iets sterker dan de hufter in Stijn. En dat is wel een mooie gedachte. Dat er iets groter kan zijn dan de hufter in Stijn. Ik weet alleen nog niet zo goed wat dat is. Wat ik wel een beetje weet is dat de hype een beetje terecht is. Er komt een vrouw bij de dokter is een boek met impact. Of je Stijn nu een hufter vind of niet.

Daily Show

Over het algemeen ben ik niet zo kapot van Amerikaanse Late Night Shows. Het is een ander soort humor zeg maar. Grote uitzondering is The Daily Show van Comedy Central. Groot pluspunt is dat frontman Jon Stewart niet bepaald de grootste fan van George W. Bush is. Waarschijnlijk kijkt er dan ook geen enkele zichzelf respecterende republikeinse kiezer naar Jon Stewart en dat is jammer want dat had in 2004 waarschijnlijk voorkomen dat de Texaan voor een tweede ambsttemijn werd verkozen. Maar goed You Tube doet zijn werk weer goed en heeft een dertigtal dozijn Daily Show fragmenten in zijn gelederen. Zoals hier, hier, hier, daar, daar en daar. Zo heeft de huidige man in het Witte Huis toch nog enig positief nut voor lering en vermaak....

Strangers Almanac

Kale bomen. Het was het enige wat hij zag als hij uit het raam van zijn woonkamer keek. Het was een lange rit geweest naar huis. Lege wegen in een gitzwarte nacht. De witte strepen gleden langzaam onder zijn auto door. De lichten van de paar andere auto's die langskwamen veranderden in sterren. De radio werd overstemd door het geluid van onder de motorkap. Verder was het stil. Doodstil. Hij rilde even toen hij zijn auto parkeerde en langzaam naar de voordeur liep. Het huis was donker en verlaten. Geen licht, geen geluid, geen teken van leven. Met een zucht stak hij de sleutel in het voordeurslot en de deur draaide krakend open. Alsof de vloer van glas was stapte hij de woonkamer binnen. Behoedzaam en afwachtend. Misschien verwachtte hij dat er iets zou zijn als hij maar rustig genoeg bleef. Dat de werkelijkheid iets anders was dan hij wist. Niets. De kamer was leeg. Het enige geluid in huis was het gebrom van de koelkast in de keuken. Hij staarde naar zijn antwoordapparaat maar het lampje bleef donker. Hij pakte de hoorn en legde hem voorzichtig naast de haak. Voor een moment bleef zijn blik rusten op de telefoon. In de hoop dat het apparaat alsnog een teken van leven zou geven. Maar het ding bleef zwijgen. De jongen liep naar de bank in de hoek van de kamer en liet zich langzaam zakken. Hij keek rond tot zijn ogen iets op eettafel zagen liggen. Het glinsterde in het flauwe maanlicht dat door het raam naar binnen scheen. Toen hij besefte wat het was liet hij zijn hoofd zakken. Hij snakte naar wat warmte. Iets dat hem kon bevrijden van die rillingen op zijn rug die met de minuut erger leken te worden. Misschien moest hij wat gezelschap gaan zoeken in de bar op de hoek. Maar hij had geen zin in allemaal bekende gezichten. Hij had geen zin om te vertellen hoe het met hem ging en hoe het nu verder moest. Hij had geen zin in bemoedigende verhalen. Hij wilde eigenlijk gaan slapen, maar hij was bang voor de nacht. Bang voor zijn dromen, bang voor de leegte in bed, bang voor de kou. Er was een film op t.v. die hij al duizend keer had gezien. Erger nog, die hij duizend keer met haar had gezien. Er lagen boeken naast zijn bed. Boeken die hij al duizend keer had gelezen. En haar uit had voorgelezen. Het zou een lange nacht worden. De jongen pakte zijn gitaar en wist dat hij de nacht wel zou overleven. En de nacht zou weer een dag worden, en de week weer een maand en de maand weer en jaar. En tegen die tijd was hij haar allang vergeten. Maar vannacht nog even niet. Vannacht zou hij spelen tot de vellen erbij hingen. Vannacht werd de langste nacht ooit.

I left all the lights on

In our old room

To pretend that you and I were home

(waiting up somewhere for your boy)

(I'm not home)

I left all the lights on

(I'm not home. anymore)

You are still waiting up for me in our old room?...

Second Best

Het was het ultieme vakantiegevoel dat langzaam over de akkers gleed. Met mijn handen in de aarde, wroetend naar de aardappelen. Slechts het geluid van de vogels en het zachtjes ruisen van de wind. Een plotselinge onderbreking van een week die eigenlijk al lang stond volgeboekt. Het was lang geleden besefte ik me. Dat ouderwetse vakantiegevoel. Altijd moest er wel iets of stond er nog iets op de stapel. Altijd was er dat knagende gevoel. Dat monster achter de deur dat vroeg of dit al had gedaan of daar al voor had gezorgd. Het begon allemaal op een dinsdagmiddag. Ergens bij een BP tankstation aan de A1. Tankstations langs snelwegen, het geluk van het niet- zijn van een snelwegforens, roept bij mij nog steeds het gevoel van vakantie op. Het gevoel op weg te zijn naar een onbekende bestemming. Ergens ver weg. Waar het mooi, warm en ontspannend is. Ik nam plaats op het bankje, dronk vieze koffie uit een papieren bekertje en staarde naar de voorbijrazende auto's over het asfalt. Niks moest meer. Even niet tenminste. Het was over, het was gedaan. Ryan Adams klonk uit de openstaande deuren van de auto. Dat album dat ik pas sinds vorige week ben gaan waarderen. Met dat prachtige slotnummer. Die aloude klassieker. Omgebogen tot een pareltje door de zanger en zijn band. Nog een keer op repeat. Ik had al zin in het glas Leffe van vanavond. Even genieten. Even helemaal niks. Even helemaal vakantie. Het gevoel bij een tankstation aan een drukke snelweg en in een klein en rustig tuintje ver buiten de levendige stad. Het kan soms overal. En dat nummer zingt maar door in mijn hoofd...

And maybe I didn't treat you

Quite as good as I should have

...If I made you feel second best

Girl, I'm sorry I was blind

But you were always on my mind

Military Commissions Act

G-dverdomme. Dat is het eerste wat ik dacht bij het bekend worden van de Military Commissions Act. Leek het even dat het systeem van checks and balances nog aardig werkte in de Verenigde Staten, met deze wet haalt het US Congress die hoop snel overhoop. Het US Supreme Court deed moeilijk over Guatanomo Bay en de bevoegdheden van de Executive ten aanzien van zogenaamde "vijandige strijders". Geen probleem dacht de Executive. Dan zorgen we gewoon dat de Executive die bevoegdheid toch gewoon krijgt via de Military Commissions Act (door een jurist ook wel de Military Dictartorship Act genoemd). In een sneltreinvaart (lees: voor de verkiezingen voor het US Congress dit najaar) werd de Bill door het parlement heen gejaagd en zie daar, de Executive mag samen met zijn minister van Defensie ineens bijna alles met zijn "vijandige strijders" doen wat haar goeddunkt. Het US Supreme Court had eerder gewezen op de Geneefse Conventie. Geen probleem voor de Executive. De conventie geeft immers de ruimte tot "enhanced interrogation techniques". Wat dat is? Dat maakt de Executive wel uit. Verkrachting? Dat is geen marteling. Dus blijkbaar is dat volgens de Executive een "enhanced interrogation technique."
De wet geeft daarnaast de mogelijkheid om een zogenaamde "vijandige strijder" het recht om zijn gevangenhouding voor een rechter aan te vechten te ontnemen. In strijd met de US Constitution? Zou zomaar kunnen, maar dat moet het US Supreme Court tegen die tijd maar uitmaken (zo zeiden de Republikeinse congresleden, die overigens zelfs van mening waren en hoopten dat het US Supreme Court dit zou doen.....). En tegen die tijd zijn we snel weer 5 jaar verder. De Executive voelt zich blijkbaar niet geroepen om zelf rekening te houden met de US Constitution. De Military Commissions Act kan wel eens het laatste noodgreep blijken van een regering die het einde in zicht ziet komen. Het is maar de vraag of ze deze wet na de komende verkiezingen nog door het US Congress heen hadden gekregen. Dat neemt niet weg dat het een van de meest schrijnende stappen is van de Bush Administration. En bovenal het meest belastende bewijs dat de grootste ramp die de Verenigde Staten ooit is overkomen toch wel de Bush Administration is. Het is maar de vraag wie straks nog zin heeft om deze puinhopen op te ruimen.

Niemendalletjes

Soms komen er ineens van die albums voorbij die uitblinken in ongecompliceerdheid, in niemendalletjes, in 3 minuten liedjes, in Beatlesesque melodietjes, in vrolijkheid. Van die albums die eigenlijk met een grote waarschuwingssticker moet worden verkocht. Zo iets als: "kan het gemoed uitermate positief beinvloeden" of "potentieel zomerplaatje" of "bijzonder geschikt voor consumptie in de auto op weg naar een zonnige bestemming." Gimme Fiction van Spoon lijkt na een eerste luisterbeurt namelijk zo'n plaatje. Al verschenen in 2005, dus ik loop weer een beetje achter de feiten aan, maar dit had zomaar het zomerplaatje van 2005 kunnen zijn. Ongecompliceerd, ongehinderd door al te veel originaliteit, zorgvuldig beinvloed door de betere Britse pophistorie en kruipt gelijk op een lekkere manier naar binnen.

Iets soortgelijks, een soort Nada Surf effect, bekruipt me bij Logic Will Break Your Heart van The Stills. Al weer uit 2004 is de band snel op de bandwagon gesprongen van de jaren '80 revival en put uitgebreid uit het oeuvre van Echo & The Bunnymen en The Smiths. Is het daarom niet versmaden? Dat valt wel mee denk ik, maar het is waarschijnlijk wel weer een heerlijk plaatje voor in de auto, op de fiets, op weg naar het werk. Niets wereldschokkends, maar een aanstekelijk geluid. Het probleem is alleen dat er momenteel genoeg in dit genre te verkrijgen is. En als je dan toch in die jaren '80 revival wil duiken kun je waarschijnlijk beter eerst aan de Razorlight. Maar als je bij voorbaat weet dat je toch niet genoeg kunt krijgen van dat hele geluid dan kun je The Stills net zo goed aan het rijtje toevoegen.

Nukkige Adams

Dat de inmiddels 32-jarige Ryan Adams zijn nukken heeft is bij insiders wel bekend. Zo weigerde hij ooit verder te spelen toen iemand uit het publiek bleef vragen om nummers van bijna naamgenoot Bryan Adams. Zijn interactie met het publiek is vaak even wisselvallig als het weer in Jacksonville. Soms zegt hij niks, dan weer mompelt hij vooral tegen zichzelf, maar soms praat hij ook honderduit en vertelt hij allerhande verhaaltjes. In Paradiso was het weer eens goed raak. Om 21:15 kwam zijn begeleidingsband (The Cardinals) het podium om, snel gevolgd door de gedoodverfde opvolger van Bob Dylan. Zonder een woord te wisselen begon de band te spelen en gooiden ze de versnelling erop. Geen pauzes tussen nummers, geen moment van rust, geen woord teveel. Adams is sinds zijn verbintenis met The Cardinals erg teruggegaan naar zijn roots (country/blues) en dat is te merken. Van oorsprong intetogen akoestische nummers als Please Do Not Let Me Go & Dear Chicago zijn met een Cardinal-sausje overgoten waardoor je twee keer moet luisteren voordat je door hebt welk nummer er nu gespeeld wordt. Van de ene kant een kwaliteit van Adams, van de andere kant doet het soms geen recht aan de schoonheid van de oorspronkelijke nummers. Maar goed, dat alles neemt niet weg dat de band uitstekend staat te spelen. Het geluid staat als een huis, met als enige kanttekening dat de piano soms lastig tot niet te horen is door de brullende gitaren. Na een klein anderhalf uur, en een streaker later, lijkt Adams een beetje los te komen. Er verschijnt een grijns op zijn gezicht en hij lijkt een soort solo-jam op zijn gitaar tussendoor te gooien, waardoor de Cardinals de draad even kwijt zijn. De band praat wat met elkaar, terwijl ze zich om het drumstel heen hebben gegroepeerd en dan gebeurt het onmogelijke. Adams zet plotseling zijn gitaar weg, grijpt zijn spijkerjack en stampt het podium af. The Cardinals staan er een als een stel onverlaten bij. Ze gebaren wat, mompelen iets in de microfoon en besluiten dan na een kort knikje naar het publiek ook maar te vertrekken. De lampen gaan aan, de reguliere muziek knalt weer door de zaal en dat is het dan. Voor ons wordt de geluidsman furieus. Een medewerker van Paradiso die verhaal komt halen krijgt de wind van voren. "You told me 22:45, so I told the kid (Adams) 22:45." Aangezien het op dat moment al 22:50 is er blijkbaar nogal een miscommunicatie geweest tussen Paradiso en de band. Het publiek kan het in ieder geval niet waarderen. Bierglazen vliegen in grote getalen richting het podium. Maar Ryan & Co. laten zich in geen velden of wegen meer zien. De streaker wel daarentegen. Een merkwaardige avond met een band die op zich behoorlijk goed stond te spelen, maar elke connectie met het publiek miste. Een Ryan Adams die zich iets vaker af moet vragen of hij alles moet opdienen met een Cardinal-saus en een afloop die van weinig respect getuigt voor het publiek. Dat Adams zich over zijn imago in Nederland niet al te veel zorgen hoeft te maken blijkt echter wel uit de recencies in de kranten. Adams is en blijft een fenomeen (zie NRC en Parool, negatiever is: OOR), maar een fenomeen met nukken. Of is dat nu Rock 'N Roll?

Update: een serie foto's van het stuk chagrijn

4 jaren verder

I think you'd better turn your ticket in, and get your money back at the door klinkt het door de speakers van de radio. Het is 3 oktober 2006. Bewolkt zal het blijven zei zojuist de man van het KNMI op de radio. Ik glimlach als ik de eerste zonnestralen op de motorkap van mijn auto zie schitteren. De KNMI had daar blijkbaar geen rekening mee gehouden. Maar wie kan dat de KNMI kwalijk nemen. Ik had ook met bepaalde dingen geen rekening gehouden. Wel gehoopt natuurlijk. En hoop doet leven. Het is 3 oktober 2006. En ik had het nog eens niet als een D-Day aangemerkt. Maar gewoon als een dag. Een goede dag weliswaar, want Ryan Adams geeft vanavond acte de presence in Paradiso. En dan moet het wel een goede dag worden. Het is immers alweer bijna 4 jaren geleden, waar blijft de tijd, het is al weer 4 jaren geleden dat ik de man voor het eerst zag tijdens een intiem concert in Vredenburg. Ik was verkocht toen. Kippenvel. Een legendarische avond. Het was vlak voor dat we naar Amerika zouden gaan. Is dat ook al weer 4 jaren geleden dan? Zijn we 4 jaren verwijderd van Fifth Avenue? Van de besneeuwde heuvels van Adirondacks? Van de kronkelende wegen van Pennsylvania. 4 jaren verwijderd van Concord & Cape Cod? Van het dichtgesneeuwde Beacon Hill in Boston? Het is 3 oktober 2006. Op dit soort dagen vraag ik me altijd af, in een vlaag van melancholie wat ik een jaar geleden deed. Of dacht. Of hoopte. Of 4 jaren geleden. Ik zweerde toen we terug kwamen dat er iets was veranderd. Ik wist alleen nog niet zo goed wat. Maar er is wel iets veranderd. En er is vandaag zeker iets veranderd. Een mens heeft dromen en verwachtingen en hoop. In zakelijke termen noemt men dat ook wel ambitie. Als het ambitie is, dan is het dat. Maar het is wel waarheid geworden. Die droom, die verwachting, die hoop. Het heeft wat voeten in aarde gehad, wat hobbels, bergen, valkuilen misschien wel. Maar daar staan we dan. Of beter gezegd, daar rijden we dan. Weer op weg naar huis. Met Adam Duritz op de radio. En ineens ga je die tekst heel anders interpreteren. Ik grijns, bal mijn vuisten en steek ze in de lucht. Terwijl de zon steeds verder doorbreekt door de wolken. Get right to the heart of matters, It's the heart that matters more, I think you'd better turn your ticket in, And get your money back at the door...