Beleven

Een blik door de woonkamer. Ik probeerde het te zien. Te voelen. Te beleven. Onze bank daar, de kastjes daar, frisse keuken, lik verf, openslaande deuren naar de ruime tuin. Zou het kunnen? De zon schitterde door de ramen naar binnen. Ik luisterde. Hoe zou muziek hier klinken? Ik legde in mijn gedachten de cd in de speler, draaide de volumeknop wat verder open, ging met een kop koffie leunend tegen de deurpost staan en staarde de tuin in. Er moet nog flink wat gebeuren, bedacht ik me. Er vormen zich lijstjes in mijn hoofd. Lange lijstjes. We moeten prioriteiten stellen. Dit eerst, dat later. De muziek galmde in mijn hoofd. Mooie dag dacht ik. De rozen stonden volop in bloei. Staken scherp af tegen de bakstenen muur. Ik mijmerde. Zong wat mee. Verdomd mooi album. Klinkt goed in deze kamer. Bijna net zo goed als thuis. Denk ik. Of beter. Nee, net zo goed. Daar houden we maar even op. Want ik heb ook een beetje moeite met afscheid van het oude huis. Iik fietste weer naar huis en zong zachtjes door: And it's solid as a rock rolling down a hill. The fact is that it probably will hit something. On the hazardous terrain....

Strangers Almanac

Terwijl het nog even wachten is op nieuw materiaal van David Ryan Adams, de jongen zit klaarblijkelijk wel in de studio, heeft de platenmaatschappij deze onwaarschijnlijk lange stilte maar benut om Strangers Almanac (Whiskeytown) opnieuw de winkels in te gooien. Saillant detail is dat het een ietwat uitgevoerde editie betreft, met een tweede cd met allerhande materiaal dat of nog nooit uitgebracht, of in andere versies. Nu is daar niks mis mee, ware het niet dat het plaatje daarmee gelijk € 29,95 schijnt te moeten kosten. En daar heb ik een beetje moeite mee, om een album te kopen waar een uitgeklede versie van Dancing with the women at the bar op staat. Maar ja, het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan. Gelukkig kent Nederland, schat ik zo, slechts een kleine schare liefhebbers van Whiskeytown en zal het met veel bombarie heruitgebrachte album ongetwijfeld over 6 maanden in de aanbiedingenbak liggen. Dus daar wachten met maar even op. Neemt niet weg dat ik van dit soort geldklopperij eigenlijk niet gedient ben. Maar ja, dit is Whiskeytown. En daar ligt dat dan allemaal weer net even anders.

Keuzes

Keuzes. Soms te weinig. Soms te veel. Ik fiets door straten met groene bomen. Ik fiets door straten die ik al jaren ken. Ik fiets door een stad die een beetje onderdeel van mezelf is geworden. Ik kijk om me heen. Zie kinderen over de stoep rennen. Voordeuren van huizen gaan open en dicht. De zonnestralen weerkaatsen op de ramen. Er klinken vogels in de achtertuin. Flarden van muziek gaan door de lucht. Er staat een klein briesje. Zo'n briesje dat als een fluwelen sjaal over je armen glijdt. Ik fiets verder. Door de straten. Een bakker, een groenteboer, een slijter, een winkel met naar het lijkt oosterse snuisterijen. We moeten een keuze maken. Het is linksom of rechtsom. Of gewoon rechtdoor. Al is rechtdoor weer niet echt een keuze, maar meer een voortgang op de al ingeslagen weg. Wat tegelijkertijd wel weer een keuze is, daar die ingeslagen weg tot op heden altijd goed heeft gevoeld. Het is de bekende weg, geplaveid en wel. Zonder al te veel hobbels, zonder al te veel obstakels. Een 30 kilometer zone door een woonwijk die je al jaren kent. Waar elke straathoek zijn eigen verhaal heeft. Een klein stukje historie. Ik fiets, fiets en fiets. Steeds harder op de pedalen, steeds sneller over de heuvels. De wind neemt toe, de wolken schieten voorbij, de zon weerkaatst overal op. Mijn lichaam warmt zich op van enthousiasme. Ik heb het gezien en tegelijkertijd nog helemaal niet. Ik heb het gezien en nu weet ik het niet meer. Wat gisteren was er geen keuze. Vandaag zijn het er twee. Morgen misschien wel drie. Wie weet. Ik in ieder geval even niet meer. Dus fiets ik maar. Zo hard als ik kan. Op mijn koptelefoon klinkt Tom McRae: Got no home, and I made no plans. And this city holds me in the palm of its handAnd it sings ‘This is where you catch your breath.’

We gaan toch maar. Het is tenslotte in de achtertuin. En waarom zou je wel naar Amsterdam c.q. Rotterdam afreizen om Duritz en co. te zien om ze vervolgens bij een thuiswedstrijd links te laten liggen. Reden voor de ontkenning tot op heden was ook niet zo zeer de komst van de Crows als wel het feit dat Lenny als hoofdact wordt aangekondigd. Ik heb niet zoveel met Lenny. Maar ik kan het al helemaal niet verkroppen als Lenny boven de Crows wordt aangekondigd. Natuurlijk, smaken kunnen verschillen en het is tot op zekere hoogte best te begrijpen als je de Crows voornamelijk saaie Amerikaanse rock vindt, met een zanger die klaarblijkelijk er zijn vak van heeft gemaakt om al zijn persoonlijke misere over de hoofden van zijn luisteraars uit te storten. Maar toch, ik vind wat de Crows hebben neergezet door de jaren heen toch wat beter dan het werk van Lenny. Lenny is leuk voor de arbeidsvitaminen. De Crows wil ik zien ploeteren in 3voor12. Lenny mag op zijn Van Veen's schallen van de steigers tegen het gebouw aan de overkant. De Crows komen pas na 18:00 uit hun holen gekropen en proberen dat nummer wat ze al zo vaak gespeeld hebben net weer anders te spelen. Want de Crows verstaan hun vak. Lenny ook vast wel, maar een heel ander vak. En dan moet je ze dus niet op één affiche zetten, met Lenny als hoofdact en de Duritz & Co. als een bandje dat het publiek moet opwarmen. Maar ach, goed met een biertje in de hand, op het groene gras van de Goffert, hoor je mij ook niet klagen. Misschien mompel ik zelfs wel zachtjes mee met Let Love Rule. Of sta ik aan het eind van de dag juist tegen een biertentje geleund en zingen we zachtjes "She's looking at you. Ah, no, no, she's looking at me." You never know....

Media & Magistratuur

Het blijft een interessante wending in de publieke opinie, of toch in ieder geval een interessante wending in de media. De vraag is immers af en toe wie regeert in dezen. Regeert de publieke opinie de media of heerst de media over de publieke opinie? Hoe dan ook, er valt toch moeilijk te ontkennen dat de laatste jaren steeds meer aandacht is voor de gerechtelijke dwaling en aldus voor onterecht veroordeelden. Mensen die soms jaren achter tralies verdwijnen zonder enige juridische grondslag. Jaren geleden ging de hele strafrechtelijke discussie in de media over de vormfouten door het OM. Gevolg daarvan was niet dat er zielen zonder enige reden voor een paar jaar de bajes in werden gegooid, maar juist dat er zielen met heel wat op hun kerfstok vrolijk door de straten bleven banjeren, alleen maar omdat het OM was vergeten zijn werk geheel volgens de befaamde richtlijnen uit te voeren.

Nu blijft het in principe natuurlijk van hetzelfde laken een pak, daar het vroeger het OM was die gretig met blunders strooiden, tegenwoordig is het de zittende magistratuur die alle journalisten over zich heen krijgt. Zou het respect voor de mannen en vrouwen achter de grote tafel soms zijn afgenomen? Dacht de journalistiek een paar jaar geleden nog dat je de zittende magistratuur uit ethisch oogpunt niet door het slijk mocht halen? Was toen wellicht de heersende opinie dat het OM als staande magistratuur toch van een duidelijk lagere rangorde was, die je zonder enige gene de oren kon wassen? Of is de samenleving onder dit lieve Balkenende IV toch zachter geworden? Heeft men (lees: de media) tegenwoordig meer aandacht voor het de zwakkere in de samenleving? Of is dit juist een gevolg van de verdere individualisering van de maatschappij? Niet de bescherming van de maatschappij is belangrijk, maar de bescherming van het individu tegen die wrede Staat der Nederlanden? Nu ben ik overigens geheel voor het adagium: "beter 10 zware jongens op straat, dan 1 onschuldige in de cel", maar een interessant fenomeen is het wel. Zouden er nu ook van die gezellige praatgroepjes in de journalistiek zijn die dit soort dingen bespreken? Of gebeurt dit gewoon en gaan alle die journalisten en andere media-genieken over 5 jaar gewoon weer met zijn allen op het OM staan inhakken? Je vraagt het je af. Soms. Soms ook helemaal niet hoor..