Niemendalletje

In het verleden, bij mijn onvolprezen vorige werkgever (hoewel voornamelijk haar boekenkasten waren onvolprezen), kocht ik nog al eens boeken waarvan ik een hoofdstuk had gelezen en die daarna in de kast verdwenen. Ik had 's avonds of in het weekend niet meer zo'n zin in boeken. Een vreemde constatering als ik dat met mijn huidige werk vergelijk, wat ik 's avonds nog steeds wel interessant vind. Maar goed, dat is misschien het geheim van een baan die toch een beetje bij je past.

Maar goed, ik dwaal af. In mijn boekenkast staan dus nogal wat boeken waarvan het eerste hoofdstuk is verslonden, maar die daarna als uitmuntende stofvangers door het leven zijn gegaan. 29 maart 2004 staat er in het boek waarvan ik zojuist de laatste bladzijde heb gelezen. Ik heb zo'n tik dat ik altijd de aanschafdatum voorin zet. Leuk voor later. Nu, meer dan drie jaar later heb ik het boek in drie treinreizen uitgelezen. Het voordeel van de glorieuze Nederlandse Spoorwegen.

Het was een beetje een niemendalletje. Zonder de negatieve bijklank van dat woord, want het kon me wel zonder meer boeien. Ik merkte zelfs dat ik er af en toe Kaneel-achtige zinnen door mijn hoofd zweefden. Inspiratie doet inspireren. Ik staarde wat door het raam en dacht na over wat ik net gelezen had. Kaneel en Max moesten natuurlijk bij elkaar komen. Dat was vrij snel duidelijk. Maar toch, het is net wat meer dan dat. Een niemendalletje. Maar zonder de negatieve bijklank. In ieder geval heerlijk in een voortvliegende trein en met een net zo'n niemendalletje op je koptelefoon. Zoals vanmorgen, toen de zon op het boek viel en Maximo Park door mijn koptelefoon klonk. Soms mis je me nooit. Janneke Jonkman. Heerlijk niemendalletje.

You spent the evening unpacking books from boxes. You passed me up so as not to break a promise. Scattered Polaroids and sprinkled words around your collar. In the long run, you said you knew that this would happen