Frits & Bram

Frits is mijn nieuwe dagopener. Nou ja, direct na Fokke & Sukke dan. Vroeger was dat Youp, maar die was er alleen op de zaterdag. Later werd het Bril, maar dat was nog voor de hype. Voordat Bril zijn eigen tv-serie kreeg, althans voor dat zijn ficiteve personage Evelien met verve door Kim van Kooten op tv werd gelanceerd. Al die eerdere columnisten zijn achter me verbrand. Vandaag de dag lees ik Frits Abrahams op de achterkant van de NRC. Pal tegenover die immer vrolijke kuiken en eend. Waarom? Om zijn kleine beslommeringen. Bespiegelingen van het Nederland wat iedereen kent. Beschrijvingen van de huwelijkse sleur. Gemormel over het politieke gerommel.

Of over Sinterklaas. De echte Sinterklaas dan wel te verstaan. Wat hoewel Sinterklaas niet bestaat, wist het NRC gisteren in ieder geval ook te vertellen dat de echte Sinterklaas wel bestaat. Bram van der Vlugt heet hjj in zijn normale leven, naar het schijnt, maar tussen eind november en de Sesamstraat uitzending van 5 december is Bram van der Vlugt Sinterklaas. Of Sinterklaas is Bram van der Vlugt. Hoe dan ook, ik dwaal geheel af. Hoewel de Sinterklaas discussie en dan met name de Sinterklaas in trainingspak discussie en soortgelijk gemekker zeker een nuttige discussie is. In ieder geval voor 's avonds bij de thee met een speculaasje. Cultuurbarbarij! Anyway! Frits Abrahams is mijn nieuwe favoriete columnist. En zo ineens is de achterkant van de NRC mijn favoriete stukje krant van de dag. 's Morgens, als u nog op een oor ligt, lees ik heerlijk de achterkant van de NRC in de trein. Over Sinterklaas, het huwelijkse bed, Wouter Bos en Tom Waits. Want hij is ook nog eens van alle markten thuis. Met Giel Beelen op mijn koptelefoon, mis ik alleen nog echte goede koffie....

Stem. Stem Links.

U heeft iets te doen morgen. Of vandaag, als u dit vandaag leest. Of nog erger, gisteren als u dit overmorgen pas leest. Ik las positieve berichten afgelopen week. Iets over 80%. Eigenlijk niet meer dan normaal. Na zulke sukkelende jaren, die overigens weer vergeten zijn bij een florisante troonrede en miljoenennota, is eerder de vraag waarom er geen percentages in de krant verschijnen van 96,2%. Laat u zich maar eens horen, schudt de boel maar eens wakker. Niet door vanuit de luie stoel een of andere schreeuwlelijk de Tweede Kamer in te sturen, al dan niet zonder haar, al niet met waterstofperoxide haar, maar door gewoon eens voor fatsoenlijke verandering te stemmen. Verandering met een boodschap, idealen, missie, wil, durf en ambitie om die verandering vorm te geven. Een ander geluid. Van Thuiszorg tot Irak. Tenminste dat hoop ik dan toch...Wat u ook doet morgen...stem & nog beter: Stem Links!

Damien & Lisa

U weet het ongetwijfeld al lang. En als u het nog niet weet, dan heeft u waarschijnlijk helemaal niet zo veel behoefte. Wat ik vreemd vind. Ongewoon zelfs, onvoorstelbaar. Dat u hier geen kippenvel van krijgt, of hiervan. Dat kan er bij mij eigenlijk niet in. Maar goed, het is natuurlijk uw keuze. Uw smaak. Daar doe ik toch niets aan. Maar ja, als u dit wilt missen, of dit. Dan blijft u 20 maart 2007 maar lekker thuis. Misschien is de Gouden Kooi dan nog wel op tv. Wie weet. En anders? Anders weet u vast wel dat u zich 20 maart 2007 bij 013 moet melden. Want dan geeft Damien Rice acte de presence. En dat mag ieder zichzelf waarderend singer-songwriter liefhebber eigenlijk niet missen. Maar dat wist u allang. Ik herhaal het alleen maar even voor de zekerheid. Met al die drukke agenda's van tegenwoordig...

De ondraagdelijke politieke keuze van de beroepsgroep

UJG, een soort veredeld uitzendbureau in het midden in het land voor juristen, checkt om de zoveel tijd of de vooroordelen, clichés en andere ellende die er over deze eigenzinnige beroepsgroep worden tentoongespreid ook daadwerkelijk kloppen. Oftewel zijn al die "mits, maren en tenzijs" roepers in de woestijn nu werkelijk zulke rechtse omhooggevallen geldwolven annex ballen? Nou, het UJG kan u, als drager van dat vooroordeel, in ieder geval trakteren op zo'n 34,45% pure bal. En het gat met de linkse jurist, althans relatief links, bedraagt toch bijna 15%. Oftewel u kunt ook het komende jaar weer ongegeneerd uit het raam gaan hangen als u die rechtenballetjes richting de universiteit ziet fietsen en ze beschuldigen van iedere conservatieve wangedachte die dit land maar rijk is. Dat moet een goed gevoel zijn. Het is maar goed dat u mij waarschijnlijk nooit als lid van deze beroepsgroep zult herkennen. Want het is wat de politieke keuze betreft weer armoe troef onder zogenaamde collega's. Maar goed, managers noemen zoiets met een lelijk woord "uitdaging" geloof ik. Ik ben gelukkig geen manager....

42%

Rijdt u wel eens over de A7, iets ten westen van Groningen? Nee? Baalt u dan ook zo enorm dat u daar wel belasting voor betaalt, althans voor het onderhoud van die weg? Heeft u wel eens aanspraak gemaakt op een sociale uitkering? Nee? Dan moet u 's nachts wel wakker liggen van het feit dat u al jaren premie betaalt, of niet?. Volgt u of directe familieleden nog openbaar onderwijs? Nee? Jeetje, heeft u de begroting van OCW wel eens bekeken? Jawel, uw centen. Gebruik gemaakt van de zorg het afgelopen jaar? Ook al niet? En daar betaalt u 42% voor?

Mocht u het bovenstaande nu helemaal begrijpen dan is de woede van een lezer in de Spits of Metro van afgelopen week ook ongetwijfeld gesneden koek. Of de PvdA nu helemaal mesjogge was geworden om de kinderopvang gratis te maken voor drie dagen per week. Pure discriminatie voor mensen zonder kinderen. Of voor mensen met kinderen maar die geen gebruik maken van de kinderopvang. En daar betalen ze dan wel belasting voor. Mesjogge. Totaal mesjogge. U moet eens een lijstje maken in uw hoofd. Over al die dingen waar de centrale of decentrale overheid geld aan uitgeeft met dus eigenlijk uw centen zijn en waar u tegelijkertijd nooit gebruik van maakt. U slaapt vannacht niet meer...

Tenzij u natuurlijk het bovenstaande vanuit een andere invalshoek bekijkt. Iets met solidariteit, maatschappelijke betrokkenheid, verantwoordelijkheidsgevoel. Maar als u daar in zijn geheel geen last van heeft, dan kan ik me wel voorstellen dat u 's nachts niet meer sliep toen de PvdA op 50 zetels stond. Maar u heeft geluk, de individuele verantwoordelijkheid neemt weer de overhand. Woorden als marktwerking, efficieny, meer doen met minder, economische groei eerst en veel meer van dit soort prachtig bedrijfskundige kreten vieren weer hoogtij. U kunt weer gerust gaan slapen. Nog een paar jaartjes van dit soort kabinetten en u betaalt straks alleen nog voor die publieke diensten waar u gebruik van maakt. Publieke diensten? Dat is over 20 jaar een lelijk woord. Particuliere betrokkenheid wordt het credo. Maar dan wel voor een iets duurdere prijs dan nu. Maar daar ligt u dan ook vast niet wakker van. U had namelijk ook altijd geld zat om die 42% belasting te betalen, alleen slaapt u beter als u uw geld aan eigen doelen uitgeeft. Groot gelijk hoor, maar misschien slaapt u aan de overkant van Atlantische Oceaan wel nog veel beter....

22 november 2006

Het geheim achter het succes van het CDA is niet de plotselinge wederopstanding van J-P, hoe jammer ook voor de Andries Knevels van deze wereld.

Nee, het geheim achter de komeetgang van het CDA in de peilingen is waarschijnlijk de goeroe annex spin-doctor achter de verkiezingscampagne van het CDA. "Van een nood een deugd maken" heeft deze jongen (of meid) goed in zijn oren geknoopt. Wat was namelijk de voornaamste kritiek op het CDA de afgelopen vier jaren? Jawel, dat het CDA teveel naar de pijpen van de VVD danste. Wat doet het CDA? Ze schuiven alle ellende van de afgelopen 4 jaren op een hoop en leggen die bij de VVD neer. Opgeruimd staat netjes en het CDA wast haar handen in onschuld. "Jullie hadden gelijk, daarom hebben we ze ook gedumpt" gniffelt Verhagen in zijn vuistje.

De tweede troef die het CDA met groot succes in de strijd gooit is stiekeme indoctrinatie. Herhalen, herhalen & herhalen. Net zo lang tot iedereen je napraat. "Ze draaien, hij is onbetrouwbaar en het geeft alleen maar onzekerheid." Eerst zei alleen Verhagen het om de vijf minuten, daarna nam J-P het over, Rutte (VVD) ging ook om, vervolgens sloeg het virus zelfs over naar het in principe vijandige kamp van GroenLinks en de SP. Na een tijdje was heel Nederland overtuigt. "Ze draaien, hij is onbetrouwbaar en het geeft alleen maar onzekerheid." Wie of wat? Ze is de natuurlijk de PvdA, Hij is Wouter Bos en Het is die gewraakte partij in de regering.

De laatste gouden greep van het CDA is om het vooral niet te veel over de inhoud hebben, althans niet over de eigen inhoud. Nee, wat veel beter werkt is om punten van de wederpartij uit zijn context halen, ze presenteren als de grootste misser allertijden en ook hier weer, het werkt altijd, dit herhalen tot Maxime een ons weegt. De aanpak legt de partij geen windeieren. Iedereen doet weer gezellig mee en binnen no-time is heel Nederland ervan overtuigt dat de PvdA de hypotheekrente gaat afschaffen, belasting gaat heffen over dat schamele AOW-bedrag, kinderen in staatscreches gaat opsluiten (en daar waarschijnlijk gaat infecteren met het sociaal-democratische gedachtegoed) en alle zuurgespaarde centjes al dan niet over de balk gaat smijten, al dan niet in een willekeurige sloot gaat kieperen.

Nee, J-P is niet het geheim van het CDA. De man die straks de echte gouden eieren kan binnenhalen is die man daarachter (of vrouw). Ik voorzie nu al een jaarsalaris 3x dat van de M-P. En dat mag dan weer wel van het CDA.

Christmas State

Je kan maar ambitie hebben. Soms zelfs te veel. Je kan maar ambitie hebben, uit die ambitie een doel hebben geformuleerd en in beginsel heb je ook voldoende Inzet, Enthousiasme, Doorzettingsvermogen & Inspiratie (IEDI) om dat doel te halen. Het probleem is eerder dat je te veel IEDI onder de leden hebt.

Sufjan Stevens heeft een paar jaar geleden zich het doel gesteld om van elke Amerikaanse staat een album te maken. Nobel doel en de geniale zoldermuzikant begon heel aardig met Greetings from Michigan en Come On Feel The Illinoise. Na dat tweede album ging Stevens echter al geljk de mist in. De jongen had zoveel geschreven, opgenomen en geproduceerd van dergelijke kwaliteit dat het kunstschennis zou betekenen om dat niet uit te brengen. Zo gezegd, zo gedaan en The Avalanche: Outtakes & Extras from the Illinois Album was een feit.

Met de kerst voor de deur komt het volgende projekt uit de hoge hoed van Stevens: Songs for Christmas. Niks volgende federale staat, niks wat betreft doelen en ambitie rchting die doelen. Gewoon inspiratie, spontaniteit & enthousiasme. Gewoon Sufjan Stevens. Gewoon eigenijk teveel genialiteit. Hoewel, voor luisteraars kunnen artiesten als Sufjan eigenlijk nooit teveel genialiteit hebben.

En dan komen we langzamerhand waar we zijn moeten. Bij het grootste gemis van 2006. Daar staat hier iets over....maar ja, wie weet geeft de Christmas Box wat relief.

7 november

In Nederland moeten we nog twee weken wachten, maar in de Verenigde Staten is het morgen al zover. De gevreesde mid-term elections. In tegenstelling tot de zittende ambstdrager in Nederland, moeten de zittende politieke macht in de VS vrezen voor het ergste. De populariteit (aprroval rate) van George W. is gedaald tot een krappe 35%; het uitgesproken vonnis tegen aartsvijand Saddam lijkt weinig invloed te hebben op deze uitermate belabberde approval rate.

Hoewel in Nederland de frontman van de politieke partijen ook steeds meer een beslissende rol begint te spelen, in de VS is de frontman allesbepalend. De Republikeinen staan in de 'polls' tevens op een belabberde 35%. De Democraten pakken zo rond de 55%. De overige procentpunten worden verdeeld over de "zwevers" en de "independents". Helaas zeggen de 'polls' lang niet alles over de uiteindelijke verdeling in het House of Representatives, maar de tekenen worden wel steeds gunstiger In de US Senate is een 'sweep' krap mogelijk en zou de meest positieve uitslag een 54/46 zijn voor de Democraten, in het US Congress kan een 'sweep' betekenen dat de Democraten een meerderheid van 29 zetels pakt en de verhouding derhalve 232/203 wordt.

Al met al lijken de angsten van de grote pessimisten morgen hoe dan ook omver worden gegooid. Enkele jaren geleden doken er nog berichten op dat de Republikeinen zo stevig in het zadel zaten, dat een omslag bijna onmogelijk leek. De omslag gaat komen, de vraag is alleen hoe groot en de veel grotere vraag is of er direct iets van te merken is. Maar misschien de allergrootste vraag is wel of de omslag niet te snel komt. Mochten de Democraten de 'sweep' namelijk pakken, dan zullen ze hard aan de bak moeten om te zorgen dat ze echte 'sweep' in 2008 ook nog kunnen maken. Van de andere kant, misschien is een lekkere "impeachment" voor die tijd wel mogelijk met een fikse democratische meerderheid in het House. Hij heeft namelijk gelogen. Mochten ze het al weer vergeten zijn....

Onbekend

Het was vroeg. Vroeger dan ik ooit opstond. Ik trok de deur achter me dicht en zag de rode zonvloed langzaam boven de bomen van het park optrekken. Er klonken onbekende tonen door mijn koptelefoon. Ik stapte de drempel af en liep onder de gekleurde bomen richting het station. Een piano zweefde door mijn hoofd. Iemand begon te zingen. Wie zou het zijn? Ik staarde even naar mijn mp3-speler. Maar ik heb nog zo'n ouderwetse. Eentje zonder lcd-scherm. Zodat de onbekende stem, en de onbekende piano, geheel onbekend bleven. De zon rees verder. De hemel kleurde roder en roder. Het was een mooie ochtend. Kwart over zeven op een doordeweekse dag. De trein in. Op weg. De muziek zweefde verder. Het landschap schoot voorbij. Een land dat langzaam wakker wordt. De koeien staarden in de verte, de wegen stroomden vol, op de perrons schuifelden steeds meer mensen. Een akoestische gitaar. Ik sloot mijn ogen en luisterde. Onbekend waarnaar. Onbekend wat. De tonen bleven me de rest van de dag bij. Ik zou vanavond thuis eens moeten kijken welke tonen mijn dag toch hadden gevuld. Onder welke tonen ik door de ramen van het gele gevaarte ik de wereld weer als levende videoclip had aanschouwd. Ik kreeg er een beetje kippenvel van. Wie zou het zijn? Wie bespeelde die piano. Wie liet de akkoorden van zijn akoestische gitaar door mijn hoofd zingen? Ik reed wer naar huis. De dag was voorbij. Zo mooi als de zon 's morgens was gerezen, zo snel was die 's avonds weer verdwenen. De wereld was donker op de lichtjes van de neonreclame na, de lichtjes van de huizen, de lichtjes langs de autoweg. Thuis eerst even achter de laptop. Wie speelde op die piano? Wie zong daar in mijn hoofd?....

Pennsylvania Bar

We rijden door onbekende straten. Langs de neonverlichting van motels. Langs donkere huizen. Vervallen houten schuurtjes en roestige auto's. "No Vacancy" flikkert voor onze ogen. De hond bij het tankstation blaft. We stoppen even om de kaart te raadplegen. "Het is snel gegaan." De jongen achter het stuur wrijft door zijn ogen. "Sneller dan ik eigenlijk had gewild." Ik glimlach. -"Ik begin dingen al te vergeten. Te verdraaien soms. Dat ik niet meer weet hoe het nu precies ook weer eens is gegaan." Rustig draaien we de weg weer op. Ik zie een groep jongeren hangeren voor de plaatselijke bar. De meisjes drinken Desperado's en lachen hardop, de jongens roken Marlboro's en nemen wat ongemakkelijke poses aan. "Het leek alsof we alle tijd van de wereld hadden." -"Dat hadden we natuurlijk ook." De jongen trekt een grimas. "En nog steeds eigenlijk. Alleen voelt het niet meer zo. Op de een of andere manier lijkt het alsof de klok steeds snelller gaat tikken. Of de wereld harder draait. De dagen worden korter, de weken vliegen voorbij, een jaar is al niks meer." -"Ik denk tegenwoordig al bijna in decennia. Of in ieder geval in periode van vijf jaren." -"Zullen we anders hier wat" zeg ik. De jongen knikt en draait de auto de parkeerplaats op. Het grind knarst onder de banden. Ik kijk naar het vervallen bord dat naast de bar staat. 'Live Music' staat erop. Vervlogen tijd waarschijnlijk, want het aanplakbiljet eronder dateert al van enige tijd geleden. Rustig lopen we over het zandpad richting de ingang Achter de bar staat een vrouw van middelbare leeftijd. Haar grijze haren opgestoken, gekleed in een ruitjesblouse en een spijkerbroek die een gemiddelde cowboy niet zouden misstaan. Haar groene ogen staan echter op scherp. Het is duidelijk dat we haar domein hebben betreden. Ze neemt ons even op en loopt dan naar de tap. "Wat mag het zijn jongens" roept ze ons van een afstand toe. "Twee biertjes." Ze knijpt even haar ogen samen. -"21?" We schieten in de lach. -"Helaas al jaren ja." Ze glimlacht en knikt naar een man aan een van de tafeltjes. Aan een klein tafeltje bij het raam zit een oudere man, met een vermoeide blik en een grote cowboyhoed op. Hij slurpt wat aan zijn koffie. Hij plukt wat aan zijn snor en tikt dan tegen de grote gouden ster op zijn overhemd. Een norse blik is ons deel.
We schuifelen rustig naar de andere kant van de bar en kiezen een tafeltje uit waar we een beetje uit zijn gezichtsveld zitten. Ik kijk even om me heen en dan neem een slok van mij flesje bier. Er klinkt muziek uit de jukebox. Ik spits mijn oren en staar door het raam naar buiten. De regen is begonnen. Slierten water druipen langs het raam. "Het gaat zo verdomde snel, maar laatst hoorde ik dat zoiets na 15 jaren ongeveer weer stopt." De jongen tegenover mij glimlachte. "Stoppen?" -"Langzamer gaat. Weer meer te behappen is. Zoiets. Ik weet het eigenlijk ook niet." De muziek kabbelt rustig verder. Buiten heeft de herst besloten zijn welkom te beginnen. De bladeren vliegen van de bomen, de regen klettert steeds harder naar beneden, door het raam is nauwelijks nog iets te zien. In de bar heerst een serene rust. Wat oudere mannen praten rustig met elkaar. Twee meisjes spelen een onduidelijk spelletje. De mensen aan de bar praten wat over de verkiezingen. Ik luister naar de muziek. -"Misschien is dit het wel. Deze rust. Misschien is dit wel wat iedereen op een gegeven moment wilt. Deze plek waar het leven nog even rustig lijkt als vijftig jaren geleden. Waar mensen de hele dag bezig zijn met het uitstallen van pompoenen in de voortuin. Waar mensen overdag werken in de winkel, fabriek of op kantoor en 's avonds een biertje drinken in dezelfde bar. Waar ooit 's avonds jonge mannen zielige liedjes hebben zitten spelen maar nu John Mayer door de jukebox klinkt." -"Ben jij daar al aan toe dan." Ik glimlach. -"Nee, nog niet. Nog lang niet. Maar, wie weet ooit. Ik kan er nu wel stilletjes van genieten. Even in die rust. Van een onbekende bar, in een onbekend dorp, in een onbekend land, met onbekende mensen en onbekend bier. Dat. Je weet wel. Onbekend maakt zeker niet onbemind." Ik tik wat mee met de muziek. -"Heerlijk nummer trouwens. Voor in een onbekende bar ergens in het midden van Amerika." Ik glimlach en sluit mijn ogen. "Reizen geeft rust. Af en toe dan..."

Don't stop this train
Don't for a minute change the place you're in
Don't think I couldn't ever understand
I tried my hand
John, honestly we'll never stop this train