Verloren

Strandliteratuur of niet, feit is wel dat elke keer als ik aan een boek van het duo Sean French & Nicci Gerard begin, ik er een met een sneltreinvaart doorheen dender. De boeken kennen elke keer weer het geheim om de lezer dwingen verder te lezen. Na drie boeken dacht ik het concept wel te kennen. Voor mij voorlopig geen Nicci French meer, maar dan pak je er stiekem weer een. En dan lees je het eerste hoofdstuk. En dan het tweede. En dan...en voor je het weet zit je op bladzijde 150 en moet je doorlezen. Op dat moment is het al lang geen keuze meer, maar een soort neurotische dwangmatige obsessie. Je moet weten hoe het met Charlie afloopt. Het boek heeft je bij je strot gegrepen en sleept je mee door de hoofdstukken. Nina Landry wordt een soort vriendin die je volgt in al haar doen en laten. Hoogstaande literatuur? Vast niet. Goed? Dat wel, als je dit kunstje keer op keer flikt, dan mag je jezelf toch wel een goed schrijver noemen. Of goede schrijvers in dit geval. Of ik ben gewoon veel te gevoelig voor dit genre. Dat kan natuurlijk ook.