Vergeten woorden

In eerste instantie wilde ik er geen nadere aandacht aan besteden. Aan het paginagrote artikel in de Volkskrant over mijn huidige, en over 5 dagen vorige, werkgever. Over de verkeerde keuzes. Over het mismanagement. Maar ook over het fenomeen an sich. Over de lange boulevard van gebroken dromen, van hoop en illusies en eindigheid. Want boven alles, boven de achterliggende b.v. blijft het inderdaad een plaats waar veel meer kennis, ideeen, hersenspinsels, fantasieen en ideologieen liggen als elk trefwoord op Google. Ouderwetse kennisoverdracht. Op papier. Uitgesponnen over 800 pagina's. De achtergrond van een oude droom. Natuurlijk kun je er een bron vinden waar het marxisme in 2 zinnen staat uitgelegd, maar tegelijkertijd ligt er ook Das Kapital. Natuurlijk kun je er naslagwerk vinden waar Rousseau zijn leven in sneltreinvaart wordt behandeld, maar ook ligt er in nagenoeg elke taal Le Contract Social. Het is een verdieping van Wikipedia die op internet toch pas met enige moeite is te vinden, of helemaal niet. Maar goed, ik wilde het maar even laten voor wat het was. Totdat ik die uitspraak las van een vaste klant. Ene Martin O'Donoghue staat tussen de overvolle kasten in Alkmaar. Hij mijmert over London. Hij doet hem denken aan de vervlogen jaren toen hij uren doorbracht in de mooiste boekwinkels van de Britse hoofdstad. Hij doet hem denken aan Foyles....En toen pas viel het kwartje. Zou dat het soms zijn? Zou dat ook mijn liefde zijn? Of in ieder geval geweest? Dat ik me een beetje in Foyles droomde. De grootste boekwinkel van London. Of wellicht zelfs de wereld. Foyles was mijn winkel in London. De plek waar ik altijd even langs ging. Even door de juridische afdeling struinen op zoek naar studies over The House of Lords, even door de romans, even langs de geografie voor mooie fotoboeken van London. Even langs de geschiedenis en politiek. Op zoek naar het eerste kritische boek over de Blair Administration. Even alle uitgaven bekijken die ze hadden van Yeats, even twijfelen bij de compete set van Anthony Powell's Dance To The Music of Time. Zou dat het zijn? Dat ik me altijd een beetje heb gewaand in Foyles. Want dan hebben we toch een hele plausibele verklaring. Van de andere kant. Met alle respect. Maar een paradijs als Foyles, daar kan eigenlijk geen filiaal van De Slegte tegenop. Hoe goed ze ook hun best doen. Maar toch....in een adem genoemd. In een artikel. Toch een kleine toevalligheid. Voor mij dan.

Note: klaarblijkelijk heeft mijn logscript problemen met leestekens e.d. We werken eraan. Als iemand tips heeft, dan zijn die welkom...(trema's...kijk daar heb je het weer..)