Lente?

Is het lente? Niet echt. Met een dampende kop koffie in mijn hand staar ik uit over het door zonlicht overgoten park. De felgroene bomen steken scherp af tegen de helderblauwe lucht. Ik hoor een deuntje in mijn hoofd. Is het lente denk ik weer. Soms mis ik het. De jaren van onbezorgdheid. De jaren waarin Stuart Murdoch nog steeds in lijkt te leven. Ik rij wat rond in een oude auto. De deuren rammelen, de ramen piepen als ik ze opendraai. Een verlaten dijk, een eenzame fietser, een visser staart in het water. Ik laat de wagen er langzaam langs rollen en tik mee met het ritme op mijn stuur. Is het lente? Of lijkt het alleen maar zo. Ik zie vervolgen beelden van zonnige dagen in mijn stad. Lopend langs vergeten pleinen, kleine cafe's, een vervallen bioscoop. Ik druk mijn neus tegen het glas en zie niks anders dan vergane glorie. Het lijkt alsof de plaats op het laatste moment is verlaten. Er ligt een omgevallen beker popcorn op de grond, de kaartjes voor de laatste film zijn al wel afgescheurd, maar liggen nog naast de kassa. Een lamp flikkert boven de bar, de koelkast vol met glazen cola-flesjes bromt geduldig voort. Even lijkt er een schaduw over het witte doek te bewegen, maar waarschijnlijk was het mijn verbeelding. Ik stap op de fiets en rij verder. Langs oude huizen, over vervallen fietspaden, een brug over de grote rivier. Ik heb een oude foto op mijn netvlies en alweer een liedje in mijn hoofd. Langzaam valt de avond. Het is tijd om naar huis te gaan. Onder de rood gekleurde lucht. Donkere ramen, stilte achter de voordeur. Ik laat de lampen uit en loop naar binnen. Ik fluit een paar tonen en ga richting mijn bed. Het lijkt wel lente.