Back to Black

Met de gegroeide liefde voor Adele, Amy (MacDonald) en Duffy werd het toch eens tijd dat ik ook de "Queen" van de nieuwe generatie zangeressen eens een kans gaf. Natuurlijk ik kende haar wel van de radio, maar eigenlijk nog iets beter van de krant. Het is lang geleden dat prive-beslommeringen zo op straat lagen. Maar dat leidt eigenlijk alleen maar af van datgene waar ze om wordt geroemd. Ik had de hype namelijk een beetje links laten liggen. Wist niet zo goed of ik het wel aankon. Dat donkere, duistere en zware stemgeluid. Die mix van stijlen. Die moeilijke teksten. Die hipheid. Maar ik kon er toch niet meer omheen. Om Back to Black gewoon eens te luisteren. In plaats van het alleen maar uit alle macht te vermijden. En ik was verkocht. Bij de eerste luisterbeurt. Natuurlijk het openingsnummer (Rehab) dendert al als een trein de huiskamer binnen, maar ook ieder nummer daarna blijkt dat overrompelde effect te hebben. Winehouse klinkt echt, puur, rauw, zwaar. Aanwezig. Ze kruipt bijna door de speakers je woning binnen. Zelden een album gehoord dat zo overtuigend haar plaats opeist. Amy Winehouse komt, ziet en overwint. Zelfbewust, zelfverzekerd, zelfstandig. Winehouse hoeft niet gekroond te worden, dat heeft ze zelf al lang gedaan. En met verve. Wat een plaat. Wat een talent. Wat een teksten. En wat kom ik daar weer laat achter...I cheated myself, like I knew I would. I told ya I was trouble, you know that I'm no good....