Pennsylvania Bar

We rijden door onbekende straten. Langs de neonverlichting van motels. Langs donkere huizen. Vervallen houten schuurtjes en roestige auto's. "No Vacancy" flikkert voor onze ogen. De hond bij het tankstation blaft. We stoppen even om de kaart te raadplegen. "Het is snel gegaan." De jongen achter het stuur wrijft door zijn ogen. "Sneller dan ik eigenlijk had gewild." Ik glimlach. -"Ik begin dingen al te vergeten. Te verdraaien soms. Dat ik niet meer weet hoe het nu precies ook weer eens is gegaan." Rustig draaien we de weg weer op. Ik zie een groep jongeren hangeren voor de plaatselijke bar. De meisjes drinken Desperado's en lachen hardop, de jongens roken Marlboro's en nemen wat ongemakkelijke poses aan. "Het leek alsof we alle tijd van de wereld hadden." -"Dat hadden we natuurlijk ook." De jongen trekt een grimas. "En nog steeds eigenlijk. Alleen voelt het niet meer zo. Op de een of andere manier lijkt het alsof de klok steeds snelller gaat tikken. Of de wereld harder draait. De dagen worden korter, de weken vliegen voorbij, een jaar is al niks meer." -"Ik denk tegenwoordig al bijna in decennia. Of in ieder geval in periode van vijf jaren." -"Zullen we anders hier wat" zeg ik. De jongen knikt en draait de auto de parkeerplaats op. Het grind knarst onder de banden. Ik kijk naar het vervallen bord dat naast de bar staat. 'Live Music' staat erop. Vervlogen tijd waarschijnlijk, want het aanplakbiljet eronder dateert al van enige tijd geleden. Rustig lopen we over het zandpad richting de ingang Achter de bar staat een vrouw van middelbare leeftijd. Haar grijze haren opgestoken, gekleed in een ruitjesblouse en een spijkerbroek die een gemiddelde cowboy niet zouden misstaan. Haar groene ogen staan echter op scherp. Het is duidelijk dat we haar domein hebben betreden. Ze neemt ons even op en loopt dan naar de tap. "Wat mag het zijn jongens" roept ze ons van een afstand toe. "Twee biertjes." Ze knijpt even haar ogen samen. -"21?" We schieten in de lach. -"Helaas al jaren ja." Ze glimlacht en knikt naar een man aan een van de tafeltjes. Aan een klein tafeltje bij het raam zit een oudere man, met een vermoeide blik en een grote cowboyhoed op. Hij slurpt wat aan zijn koffie. Hij plukt wat aan zijn snor en tikt dan tegen de grote gouden ster op zijn overhemd. Een norse blik is ons deel.
We schuifelen rustig naar de andere kant van de bar en kiezen een tafeltje uit waar we een beetje uit zijn gezichtsveld zitten. Ik kijk even om me heen en dan neem een slok van mij flesje bier. Er klinkt muziek uit de jukebox. Ik spits mijn oren en staar door het raam naar buiten. De regen is begonnen. Slierten water druipen langs het raam. "Het gaat zo verdomde snel, maar laatst hoorde ik dat zoiets na 15 jaren ongeveer weer stopt." De jongen tegenover mij glimlachte. "Stoppen?" -"Langzamer gaat. Weer meer te behappen is. Zoiets. Ik weet het eigenlijk ook niet." De muziek kabbelt rustig verder. Buiten heeft de herst besloten zijn welkom te beginnen. De bladeren vliegen van de bomen, de regen klettert steeds harder naar beneden, door het raam is nauwelijks nog iets te zien. In de bar heerst een serene rust. Wat oudere mannen praten rustig met elkaar. Twee meisjes spelen een onduidelijk spelletje. De mensen aan de bar praten wat over de verkiezingen. Ik luister naar de muziek. -"Misschien is dit het wel. Deze rust. Misschien is dit wel wat iedereen op een gegeven moment wilt. Deze plek waar het leven nog even rustig lijkt als vijftig jaren geleden. Waar mensen de hele dag bezig zijn met het uitstallen van pompoenen in de voortuin. Waar mensen overdag werken in de winkel, fabriek of op kantoor en 's avonds een biertje drinken in dezelfde bar. Waar ooit 's avonds jonge mannen zielige liedjes hebben zitten spelen maar nu John Mayer door de jukebox klinkt." -"Ben jij daar al aan toe dan." Ik glimlach. -"Nee, nog niet. Nog lang niet. Maar, wie weet ooit. Ik kan er nu wel stilletjes van genieten. Even in die rust. Van een onbekende bar, in een onbekend dorp, in een onbekend land, met onbekende mensen en onbekend bier. Dat. Je weet wel. Onbekend maakt zeker niet onbemind." Ik tik wat mee met de muziek. -"Heerlijk nummer trouwens. Voor in een onbekende bar ergens in het midden van Amerika." Ik glimlach en sluit mijn ogen. "Reizen geeft rust. Af en toe dan..."

Don't stop this train
Don't for a minute change the place you're in
Don't think I couldn't ever understand
I tried my hand
John, honestly we'll never stop this train