Keuzes

Keuzes. Soms te weinig. Soms te veel. Ik fiets door straten met groene bomen. Ik fiets door straten die ik al jaren ken. Ik fiets door een stad die een beetje onderdeel van mezelf is geworden. Ik kijk om me heen. Zie kinderen over de stoep rennen. Voordeuren van huizen gaan open en dicht. De zonnestralen weerkaatsen op de ramen. Er klinken vogels in de achtertuin. Flarden van muziek gaan door de lucht. Er staat een klein briesje. Zo'n briesje dat als een fluwelen sjaal over je armen glijdt. Ik fiets verder. Door de straten. Een bakker, een groenteboer, een slijter, een winkel met naar het lijkt oosterse snuisterijen. We moeten een keuze maken. Het is linksom of rechtsom. Of gewoon rechtdoor. Al is rechtdoor weer niet echt een keuze, maar meer een voortgang op de al ingeslagen weg. Wat tegelijkertijd wel weer een keuze is, daar die ingeslagen weg tot op heden altijd goed heeft gevoeld. Het is de bekende weg, geplaveid en wel. Zonder al te veel hobbels, zonder al te veel obstakels. Een 30 kilometer zone door een woonwijk die je al jaren kent. Waar elke straathoek zijn eigen verhaal heeft. Een klein stukje historie. Ik fiets, fiets en fiets. Steeds harder op de pedalen, steeds sneller over de heuvels. De wind neemt toe, de wolken schieten voorbij, de zon weerkaatst overal op. Mijn lichaam warmt zich op van enthousiasme. Ik heb het gezien en tegelijkertijd nog helemaal niet. Ik heb het gezien en nu weet ik het niet meer. Wat gisteren was er geen keuze. Vandaag zijn het er twee. Morgen misschien wel drie. Wie weet. Ik in ieder geval even niet meer. Dus fiets ik maar. Zo hard als ik kan. Op mijn koptelefoon klinkt Tom McRae: Got no home, and I made no plans. And this city holds me in the palm of its handAnd it sings ‘This is where you catch your breath.’