The Staircase

Zelden, wellicht nooit heb ik zoveel uren achter elkaar met verbijstering gekeken naar een scenario dat zich op mijn tv-scherm afspeelde. Uren tikten weg, zonder dat er moment aanbrak dat ik wilde dat het stopte. Want het was intrigerend, verbijsterend, schokkend. Het was alsof het schouwspel een soort surrealistische wereld schepte. Helaas was het realistischer dan iedere thriller uit de hand van Grisham of enig andere thrillerauteur. En helaas tevens was het verloop tevens minder rooskleurig dan Hollywood de wereld vaak voorschotelt. Dit was de waarheid. En tegelijkertijd werd er gespeeld met de waarheid. Hoewel... Zeker weten doe je het natuurlijk nooit. Maar dat er iets niet klopte. Dat hier zich iets afspeelde dat het daglicht eigenlijk niet kon verdragen, dat was wel duidelijk. En dat hier misschien wel een juridische systeem werd tentoongesteld dat op sterven na dood is. Zoveel is ook wel duidelijk. Althans, in ieder geval een juridisch systeem dat strijdig lijkt te zijn met alles waar het systeem voor zou moeten staan. Voor rechtvaardigheid, vrijheid en gelijkheid. Loze kreten voor 18e-eeuwse filosofen en idealisten? Helaas niet. Zo blijkt uit de onthutsende reportage The Staircase van Jean-Xavier de Lestrade. Dit is televisie die eigenlijk het hele Amerikaanse rechtssysteem op zijn grondvesten zou moeten laten schudden. De wereld zou moeten schokkeren. En iedereen de straat op moeten zou laten gaan. Want natuurlijk; uiteindelijk weet je het nooit. Wat er nu precies gebeurd is. Maar om te beseffen dat wat hier gebeurd is niet in de haak is, daarvoor hoef je geen jaren naar Law-school. Schokkerend. Onthutsend. Maar bovenal een van de betere documentaire's die ik ooit gezien heb. En er voor zorgde dat ik uren aan HollandDoc zat gekluisterd en beelden zag, die ik voorlopig niet meer zal vergeten. En misschien wel nooit....