Charing Cross Road*

2011-12-16T22:39:00.000+01:00

Fysiotherapie

"Daar zitten we weer. Komt Jan niet?" -" Nee, die is weg met zijn zoon geloof ik. De kerstmarkt. Munster of zo?" De vrouw knikt en glimlacht. "Dus je zit hier al de hele tijd alleen". -"Nee" glimlacht de man, " ik zit hier samen met die aardige meneer" en hij knikt bemoedigend naar mij. Ik knik even terug. Een korte glimlach. Ik schuif even in mijn stoel. -"U komt voor de fysiotherapie" vraag ik. Ze knikken instemmend. -"Versleten knieeen" zeg de man. -"Versleten heup" zegt de vrouw. "En u?" -"Nog niks versleten" lach ik, " ik kom gewoon voor de huisarts". Ze knikken en staren wat voor zich uit. De losse flodders in de wachtkamer van een huisartsenpraktijk.

Het is een ouderwetse wachtkamer. Met schrootjes aan de muur. Er hangt een soort speaker boven de deur naar de praktijkkamer. Vroeger werd je daardoor waarschijnlijk naar binnen geroepen. Ik hoorde het kraken van de speaker in mijn gedachten. "Janssen." En dan stond Janssen op. Hoed in de hand. Schuifelend. Voetje voor voetje. De kamer binnen van de alwetende. De huisarts. De alwetende. Dat is die al lang niet meer. En die speaker wordt ook niet meer gebruikt. Te onpersoonlijk. Te autoritair misschien ook wel. Het rode lampje doet het nog steeds. Rood als er een patient binnen is. Uit als de kust veilig is.

"Het zal wel de laatste keer zijn" sombert de vrouw. De man knikt. -"Heb jij thuis ook zo'n fiets". -"Wat zeg je" vraagt de man. "Zo'n fiets" zegt de vrouw nog een keer. De man kijkt mij vragend aan. -"Wat zeg je nou?" -"Of je thuis ook zo'n fiets hebt?" -"Of ik naar huis fiets? Natuurlijk niet, ik fiets al jaren niet meer." De vrouw slaat haar ogen ten hemel. -"Volgens mij vraagt ze of u thuis ook zo'n apparaat heeft waar u op kan fietsen" zeg ik. "Dat heeft u denk ik hier wel he" en ik wijs naar de deur met het bordje "fysiotherapie" De ogen van de vrouw beginnen te glinsteren. -"Ja, hier hebben wel allemaal apparaten. Echt prachtig". -"Ik heb thuis zo'n stepding" zegt de man ineens. "Dus ik kan wel wat bewegen. Maar ja." Sombere blik. "Het is niet zoals hier he. Het is hier ook altijd wel gezellig. Zo met zijn drieen. Thuis ben je toch maar alleen". De woorden vallen in de stille wachtkamer. "Thuis ben je toch maar alleen". Ze zwijgen. Kijken weemoedig voor zich uit. "Alleen". De vrouw schraapt haar keel. Ze kijkt me aan. "Het is volgend jaar niet meer te betalen he. Ze haalt haar schouders op. "Vandaar."

Ik had er nog niet zo bij nagedacht. Maar dit waren ze. De slachtoffers van de bezuiniging. Ze zijn gelukkig met een fiets. Een loopband. En wat aanspraak. Een praatje een keer in de week. Een uurtje bewegen onder leiding van een fysiotherapeut. Goed voor lichaam en geest. Klein geluk op de vierkante meter. Er is geen geld meer voor. Gelukkig is er wel geld voor een missie in Kunduz met Playmobil politiepoppetjes, want anders was de wijsheid toch ver te zoeken in dit land.

2011-12-15T23:46:00.003+01:00

Joni Mitchell

Wat een mooie scene in Love Actually al niet kon doen. Afgelopen week vloog ik weer langs de scene dat Karen (Emma Thompson) tot de constatering komt dat de door haar man (Alan Rickman - "Harry") gekochte ketting niet voor haar was. Ze vlucht naar de slaapkamer en zet daar Both Sides Now van Joni Mitchell op. Ik heb nooit iets geluisterd van Joni Mitchell, terwijl ik van dat nummer altijd kippenvel heb gekregen. Toen hij afgelopen week weer langs kwam, ben ik maar overstag gegaan. En terecht. Wat een prachtalbum. Volgens mij is dit verplichte kost in uw platencollectie. Is het niet wettelijk verplicht een Joni Mitchell album in de kast te hebben? At least in the winter? Want dat is het ook wel. Wintermuziek. Voor bij flakkerende kaarsen en knisperend haardvuur. Zo voor de dagen net voor of na kerst. Hij is al een tijdje uit. Maar mag gewoon mee als de ideale kerstcd.
I've looked at love from both sides now
From give and take, and still somehow
It's love's illusions I recall
I really don't know love at all

2011-12-12T21:47:00.000+01:00

Kerstplaatjes

Afgelopen week keek ik door de natte ramen van mijn trein de nacht in. Er gleden huizen langs mijn netvlies. Lampen aan. Hier en daar al een kerstboom. Op mijn koptelefoon zongen Smiths & Burrows: "The years go by so fast, let's hope the next beats the last". Ik ben de herfstplaatsjes helemaal vergeten, of het moet Last Smoke Before The Snowstorm van Benjamin Francis Leftwich zijn, maar voor de kerstplaatjes hebben zich uit het niets twee gegadigden aangediend.

Het Funny Looking Angels van gelegenheidsduo Smiths & Burrows is nog de meest toegankelijke kerstplaat van de twee. Leuke niemendalletjes, fijne covers en prima garantie voor een ongecompliceerde kerstsfeer. Daar komt nog bij dat het album de kwaliteit van de de gemiddelde Sky Radio tranentrekker ruimschoots overstijgt. Deze winter dus alstublieft geen Buble onder uw boom, maar gewoon de warme stem van Editors frontman Tom Smith in samenzang met Andy Burrows (ex-Razorlight). Als je bovendien de zin: "God damn, this government. Will they ever tell me, where the money went" subtiel in je nummer weet te verwerken, dan heb je sowieso een streepje voor.

De tweede gegadigde is het bijna magisch klinkende "50 Words for Snow" van Kate Bush. Het album begint met het bijna 10 minuten durende "Snowflake" en is alleen voor dat openingsnummer zijn aanschaf meer dan waard. Mocht u echt geen andere muziek in huis hebben, deze kerst dan adviseer ik u Snowflake op de repeat te zetten, het liefst op een ietwat krakende plaat, de kachel wat hoger, de kaarsen aan. U krijgt een magische kerst.

2011-12-01T21:59:00.000+01:00

dEUS @ The Vereeniging

Een van de betere bands uit de Lage Landen stond vorige week zaterdag in de Vereeniging in Nijmegen. Oorspronkelijk een zaal voor klassieke stukken of zogenaamde theaterconcerten, maar sinds de samenwerking met de poptempel Doornroosje komen er af en toe ook heuse rock gespeeld in Nijmeegs mooiste zaal. Afgelopen zaterdag dEUS. Hoewel ik Worst Case Scenario al vrij vroeg na zijn release had (en is grijsgedraaid), had ik Tom Barman en co. nog nooit live gezien.

Blijven bands uit de Lage Landen soms toch wat achter bij het muzikale geweld van de Anglo-Amerikanen, dEUS staat live als een huis. Jammer genoeg stond het geluid iets te hard in de fraaie zaal. Zo hard soms zelf dat ik vreesde voor het stucwerk, maar Barman & Co. lieten in ieder geval horen dat ze nog steeds bij de top horen van de Benelux. Hoewel het laatste album mij nog niet helemaal heeft weten te overtuigen, is het een feit dat Constant Now de zaal op stoom kreeg. dEUS mag vaker naar de stad aan de Waal komen.

2011-11-08T15:38:00.001+01:00

Elbow at the Vorst

Vorst Nationaal gaf nu niet direct de aanleiding om te denken dat in deze zaal een intimiteit kon worden gerealiseerd die normaal gezien kenmerk is van de kleinere concertzalen. Vorst is het Ahoy van Brussel, althans het lijkt weliswaar iets kleiner dan Ahoy of zijn zusje de Lotto Arena in Antwerpen, maar niettemin is het aardige betonkolos. Elbow slaagde er echter in om deze betonkolos binnen 10 minuten om te toveren tot een kleine concertzaal, waarbij zelfs de achterste rij op het twede balkon het gevoel had dat samen met Guy Garvey & Co in de stamkroeg te zitten. Het is zonder meer een verdienste van de frontman die met allerhande grappen en grollen het publiek naar zijn hand kan zetten, maar het is ook een opmerkelijke kwaliteit van een band die eigenlijk helemaal niet direct toegangkelijke muziek maakt. Wat dat betreft bezit Elbow nagenoeg alle kwaliteiten die je maar kan bezitten als band. Ze maken buitengewoon hoogstaande pop, zijn live nagenoeg nog beter als op hun albums, kunnen een zaal opzwepen (met Grounds for Divorce) en een zaal kippenvel geven van melancholie (Dear Friends en het live magistrale Lippy Kids). Elbow deed weer eens gooi naar de topregionen van de popmuziek. Een plaatsje waar ze andere Britse bands langzamerhand ver achter zich lijken te laten.

2011-09-20T20:44:00.000+02:00

Linkse Leugens

Het uitgangspunt van de regering is dat mensen niet gebaat zijn bij afhankelijkheid.

Geen regel uit het manifest van de Tea Party, maar gewoon een regel uit de Troonrede van 2011. Het scenario wat Rutte bij het aantreden van zijn kabinet heeft beloofd, ontvouwt zich langzaam. De VVD versnelt het onder Balkenende ingezette proces om van Nederland een kopie van de Amerikaanse maatschappij te maken. Een samenleving met burgers die klaarblijkelijk niet gebaat zijn bij afhankelijkheid. Anders gezegd, een regering die zich zo veel mogelijk terugtrekt uit de maatschappij en voornamelijk niet kan worden aangesproken op enige verantwoordelijkheid. Leiderschap is geen noodzaak. Zeker niet in crisistijden. Allen voor zich en God (i.v.m. gedoogsteun SGP) voor ons allen.

Is het u wel eens opgevallen dat de VVD het altijd heeft over "de belastingbetaler" (het individu) als er uitgelegd moet worden waarom er op sociale zekerheid moet worden bezuinigd. Het is echter de samenleving (het collectief) die moet bijdragen aan investeringen in de infrastructuur. Oftewel de belastingbetaler (het individu) moet niet lastig gevallen worden als een andere individu niet kan of wil werken, althans geen eigen inkomen wil of kan genereren, maar de samenleving (het collectief) mag wel aangesproken worden als er middelen worden aangewend om de stalen rossen (de auto) te laten razen.

Het subtiele verschil in retoriek klinkt natuurlijk als muziek in de oren van de VVD-stemmer. Dat die muziek de maatschappij in haar kern onderuit schoffelt maakt dan minder uit. Het collectief hoeft enkel nog bij te dragen aan het asfalt. Voor de rest moet de belastingbetaler worden gespaard. We gaan overigens niet minder belasting betalen. Dus het is nog holle retoriek ook.

Wat veel merkwaardiger is dat Liberaal Rechts klaarblijkelijk niet begrijpt dat het terugtrekken van de regering uit de maatschappij, feitelijk betekent dat de maatschappij c.q. het collectief van belastingbetalers zich terugtrekt uit de maatschappij. De regering is namelijk niet veel meer dan een soort vertegenwoordiging van dat collectief. Dat collectief dat er voor zorgt dat de maatschappij als geheel, inclusief de minder bedeelden, blijft draaien.

Ooit dachten we in dit land dat het goed was om ook bepaalde bestaansvoorzieningen te garanderen voor de minder bedeelden. Ongeacht of het nu een "niet kunnen" of "niet willen" was. Gewoon omdat dat een samenleving was waar het voor iedereen (redelijk) goed toeven was. Rijk had geen belang bij grootschalige armoede. Arm kon zich staande houden en daarmee onderdeel voelen van de maatschappij. Onder Rutte is dat ideaal omgedraaid. De belastingbetaler (rijk) heeft geen belang bij het betalen voor de kansloze (arm). Arm heeft er in de retoriek van Rutte geen belang bij afhankelijk van de overheid (lees: de "rijken"). Dat belemmert enkel hun creativiteit en daarmee hun "drive" om onderdeel tel blijven van de maatschappij. Rutte is klaarblijkelijk nog nooit in de buitenwijken van Detroit geweest. Daar zie je een heel andere "drive" bij mensen die niet meer afhankelijk zijn van de overheid. Een tipje van de sluier. Het is een "drive" waar echt niemand belang bij heeft, nou ja, uitgezonderd de plaatselijke drugsbaron.

Één zinnetje in de troonrede zegt alles. Dit kabinet breekt met het sociaal stelsel waar Europa ooit om werd benijd. Afbraak binnen 12 maanden. Met de garantie dat Liberaal Rechts, excuses De BelastingBetaler kan blijven rijden. Op mooie gloednieuwe asfaltwegen. 's Morgens naar het kantoor in het glanzende kantoorcomplex aan de A2. 's Avonds weer naar uw mooie Vinexwijk. Toevallig ook vlak bij die A2. Wordt Liberaal Rechts ook niet geconfronteerd met die kansloze en vrijwillige werklozen. Allen voor zich en God voor het asfalt. Licht u uw kinderen alvast in? Ooh ja, vertel ze dan gelijk dat de opwarming ook een Linkse Leugen is. Linkse leugens verstieren alles volgens Liberaal Rechts. En ze geven alleen maar geld uit aan culturele onzin. En op culturele onzin kun je niet rijden met je auto. Nee, Liberaal Rechts heeft het goed gezien. Hervormingen? Gewoon slopen. Dat is veel effectiever.

2011-09-16T23:36:00.000+02:00

Ryan Adams - Ashes & Fire (11 oktober 2011)

2011-08-19T19:50:00.001+02:00

Camden

Camden, rephrase that, Camden Lock Market was ook in de jaren '90 natuurlijk al lang niet meer de hippie-enclave die het klaarblijkelijk in de jaren '60 en '70 is geweest. Als je daarover nadenkt vraag je je af waar de volgende generatie zijn "nostalgie" moet halen. Wat is nu echt jaren '90? Althans, waar zou de volgende generatie zich nog mee willen asscocieren? Er zullen ongetwijfeld neo-gabbers komen, of hoe je dat dan ook mag noemen, maar dat zal hopelijk een randverschijnsel blijven.

Maar het is natuurlijk lange tijd ontzettend hip geweest, om met enige gevoel voor nostalgie, associatie op te roepen met de hippie-cultuur. Ik kan mij absoluut niet voorstellen dat het ooit hip zal zijn om je helemaal "jaren '90" te kleden, gedragen en weet ik veel wat nog meer. En in zoverre dat wel hip wordt, dan is het waarschijnlijk toch weer teruggrijpen naar de jaren '60/'70. Want dat was in de jaren '90 nu eenmaal hip. Om je te gedragen, kleden en weet ik veel nog wat meer wat als ware je een echte hippie. Of Mod. Dat kon natuurlijk ook. Anyway, ik dwaal af.

In de jaren '90 was Camden Lock Market ongetwijfeld al niet meer die hippe plek die het tijdens de jaren '70 was. Desondanks was de grote commercie ook nog net niet toegeslagen, althans niet zoals ik het in 2009 aantrof. Van de andere kant is Camden nog steeds het uitstapje voor de zondagochtend. Zeker als je een beetje vroeg bent, lees rond 10.00 uur, is het nog heerlijk rustig struinen. Dus om 09.00 de Northern Line in en op naar het hoge noorden van Londen. Tegen 12.00 uur moet je tegenwoordig wegwezen, want dan is er van rustig struinen niets meer aan. Laat staan dat je nog iets leuks op de kop tikt, want als je dat wilt moet je eerst over 83 andere toeristen heen klimmen.

Maar ja Camden is net als Greenwich een dorp in de metropool waar je niet om heen kunt. En Camden was ook zo'n dorp waar vorige week de "hoodies" hun best deden. Ik zag bovenstaande foto in de krant en dan slaat de weemoed toch gelijk weer toe. Als iets wel niet hoort dan is het wel een overmacht aan politie in die hippie-enclave.
Vroeger (sic!, lees 1997) was de eerste week augustus standaard Londen. Eerste zondag van de maand augustus: Camden. Eerst de markt. Om 13.00 de pub aan Camden High Street. Formule 1. Nurburgring. Met een Guinness. En een paar lokale Engelsen. Geen toeristen te bekennen Ik kijk nooit meer Formule 1. En in Camden kom ik ook al veel te lang niet meer. Weemoed. En 's middags door naar Hampstead. Maar daarover later meer.

2011-08-11T13:09:00.000+02:00

Greenwich

In de Volkskrant van 10 augustus jl. stond een heel artikel over Greenwich, een van de lieflijke dorpjes van de metropool Londen en met name bekend van de aantal jaren geleden uitgebrande Cutty Sark en de meridiaan (nullijn) waar iedere Japanner graag een keer over heen stapt. Rondom de Royal Observatory ligt echter bovenal een heerlijk park (Greenwich Park) waar het in de zomer, met uitzondering van de weekends, goed toeven is. In de weekends kun je er enkel over de hoofden lopen en is allemaal een stuk minder lieflijk. Als je die drukke dagen echter mijdt, is het een walhalla aan eekhoorns, bloemen en licht glooiende wandelpaden en een prima uitstapje voor de middag. Je hebt vanaf de heuvel sowieso een fraai uitzicht over Canary Wharf en de stad, dus de klim biedt op heldere dagen een ware traktatie. Sinds de Jubilee Line is doorgetrokken ben je er zo, hoewel ik nog steeds gecharmeerd blijf van een tochtje met de Docklands Light Railway vanuit Canary Wharf.

Ook beneden aan de heuvel is het trouwens heerlijk dwalen over het terrein van het National Maritime Museum, waar op de een of andere manier altijd de plaatselijke blaaskapel een klassiek stuk aan het spelen is. Eetgelegenheid is er ook genoeg en aan het einde van de wandeltocht strijk je neer in de King's Arms (King William Walk 16) voor een goed glas. Ze hebben een heerlijke tuin, waar je bij goed weer om een tafeltje moet vechten, maar daar het interieur authentieker is dan menig pub is het ook geen straf om daar aan een glas Guinness te nippen. Er zit altijd wel een groep Engelsen die met verbazing de laatste voetbaluitslagen, paarden c.q. hondenraces aan het bespreken zijn, dus ook voor integratie in het wonderlijke leven van de Engelsman is ruimte genoeg.

Anyway, het artikel van Volkskrant beschreef dat ook Greenwich zijn maatregelen nam tegen de rellen en helemaal werd dichtgetimmerd met hardboard platen. Ik word daar altijd een beetje weemoedig van. Net zoals ik een beetje weemoedig werd van het afbranden van de Cutty Sark. Plekjes als Greenwich zijn plekken op de aarde die moeten blijven zoals ze waren. Daar moet niets aan veranderen. Ik wil bij wijze van spreken over 10 jaar nog de King's Arms in willen kunnen lopen, zonder dat ik merk dat er 10 jaar zijn verstreken. Ach, eigenlijk is dat al niet meer sinds de voetgangerstunnel niet meer de toegang is tot het dorpje. Tegenwoordig dendert zelfs de tube door naar Greenwich. Zelfs die "goeie ouwe tijd" kwam te voet en gaat te paard.

2011-08-10T20:42:00.000+02:00

Cameron's Sick Society

David Cameron heeft vandaag in zijn persconferentie glashelder laten blijken dat hij en daarmee waarschijnlijk zijn politieke achterban, geen snars begrijpt van de huidige uitbarstingen in de Britse straten. Zijn antwoord op de door hem gestelde vraag waar de oorzaak van de rellen is gelegen was beschamend: "It is a complete lack of responsibility in parts of our society"

Ongetwijfeld. Maar is dat een oorzaak? Of is dat juist al een eerste gevolg van de daadwerkelijke oorzaak. Laten we wel wezen een individu dat gelukkig is met zijn thuissituatie, zijn werksituatie, meer globaal gezegd met zijn leven. Met zijn of haar mogelijkheden, kansen en uitdagingen in de dagelijkse maatschappij, zal 's avonds nooit en te nimmer de straat op gaan om daar zijn "mogelijkheden, kansen en uitdagingen" nog eens wat willen vergroten. Want dat is wat er feitelijk gebeurd op de Britse straten. Er is geen verantwoordelijkheid, omdat men geen redenen heeft om zich verantwoordelijk te gedragen. Wat een mens niet heeft kan hij ook niet verliezen. Sterker nog, er valt dan alleen maar te winnen. Een breedbeeld bijvoorbeeld. Het klinkt simpel, maar er zit meer waarheid in dan de zin dat de "force of law" zal zegevieren Het zou veel politici sieren en Cameron in dit geval in het bijzonder als men zich wat meer zou verdiepen in socioligische achtergronden van dit soort uitbarstingen.

Na de eerste schrik klinken er gelukkig al wat geluiden van maatschappelijk werkers en sociologen dat er geen sprake is van een simpele uitbarsting van criminaliteit. Natuurlijk, de relllen, plunderingen en brandstichting zijn zonder meer te labellen als deviant en strafrechtelijk laakbaar gedrag en moeten ook zonder meer strafrechtelij flink worden aangepakt. Tegelijkertijd zal keihard repressief optreden, een stokpaardje van Cameron & Co, op de lange termijn weinig tot niets opleveren. Cameron's andere fantastische one-line was dat "there are pockets of our society that are not just broken, but are frankly sick". Indeed, maar hoe los je een ziekte op. Met paracetamol? Of verzacht je daarmee slechts tijdelijk de hoofdpijn?

Rechtse regeringen hebben altijd de mond vol van bezuinigingen op de onderste lagen van samenleving. Uitkeringen worden dicht gedraaid. Buurthuizen gesloten. Bezuiniging op sociaal-maatschappelijk werk. De geestelijke gezondheidszorg moet op de schop. Iedereen een eigen verantwooordelijkheid. Dat kost zo lekker weinig, zo denkt de doorwinterde rechtse rakker en liberaal. Zo in dat plaatje ooit de kosten van wat rellene jongeren worden meegenomen. Waarschijnlijk niet. Toch een gemis dat politici de complexe lagen van maatschappij nog steeds niet weten te doorgronden. Als iemand het toch zou moeten begrijpen? Maar goed, in ons land is het gelukkig op dit moment weinig beter. Rutte kwam al op de thee bij Cameron voordart hij goed en wel minister-president was. We hoeven daar dus niet veel van te verwachten.

De maatschappij is ziek volgens Cameron. Ongetwijfeld. Helaas mist Cameron de capaciteiten om die maatschappij maar enigszins beter te maken. Was het maar 1997 en kwam New Labour maar aan de macht. Cool Britania is ineens heel ver weg.

2011-08-01T10:34:00.002+02:00

The Death Of You And Me

De vraag is nu natuurlijk of hij het waar kan maken. Niet in de laatste plaats om het ultieme gelijk te halen. Broerlief heeft met zijn "Beady Eye" eigenlijk voornamelijk een vrij middelmatig Oasis album afgeleverd (in zoverre de laatste Oasis albums niet sowieso al middelmatig waren). Noel moet dat toch stukken beter kunnen. Nu moet ik bekennen dat ik het artwork er al beter uit vind zien, maar dat zegt natuurlijk niet zoveel. 17 oktober is er pas echt duidelijkheid, dan ligt Noel Gallagher's High Flying Birds (sic!) in de winkel. Voor nu moeten we het even doen met zijn eerste single, The Death Of You And Me.Of dat dan weer duidt op de teloorgang van broederliefde tussen beide heren, laat ik aan uw eigen oordeel over.

2011-06-08T21:17:00.002+02:00

Britannia Rules The Fields

Pinkpop ken ik alleen van de 2e pinksterdag Pinkpopmarathon op t.v. en die is de laatste jaren zelfs minder als vroeger heb ik het gevoel. Er staat mij iets bij dat Bram van Splunteren vroeger allerhande obscure bandjes in de VS ging opzoeken en daar leuke documentaires over maakte. De uitzending begon dan al om een uur of 14.00 en ging door tot de laatste bezoeker van het festivalterrein afkroop. Maar hoogstwaarschijnlijk romantiseer ik het allemaal. Tegenwoordig moeten we het doen met de samenvattingen van na 20:30 uur en dan is het nog maar de vraag of de band (lees: de gesjeesde advocaten van de betrokken platenmaatschappijen) wel toestemming geeft om beelden te maken van hun bandje en deze beelden vervolgens ook nog de ether in te gooien, althans tegenwoordig jaagt alles over de kabel maar daar worden ze nog panischer van.

Anyway, hoewel het festivalterrein met een beetje geluk weer een grote modderpoel wordt, zag ik dat het programma zaterdag a.s. wel vol staat van Britse Nostalgie. Ik bedoel nostalgischer als "Though she never told me her name, I still love you, Girl From Mars" kan ik ze u niet bieden. Klikt u even mee?

2011-06-01T22:09:00.003+02:00

Zomer

Mocht u het vergeten zijn, over pak hem beet 20 dagen begint de zomer. Metereologisch ligt dat allemaal compleet anders, maar ik houd gewoon mijn basisschoolkennis aan omtrent de jaargetijden. 21 juni, 21 september, 21 december en 21 maart. Lekker duidelijk. Maar goed, daar wil ik het helemaal niet over hebben. Zomer betekent zomerplaatjes.

Het is volgens mij allemaal de "sixties revisited" wat deze zomer de klok slaat. Maar goed, daar ben ik al nooit vies van geweest. We beginnen de zomer met Lola Kite en Two Door Cinema Club. Respectievelijk Amsterdams en Noord-Iers. Da's weer eens wat anders. Nou goed, Miles Kane er ook nog een keer bij. Omdat het zo'n lekker nummer is. En Miles Kane is een held natuurlijk. Maar dat is weer een geheel ander discussie.

2011-06-01T20:30:00.001+02:00

A Deal With God

Soms komen er albums boven drijven in mijn kast die op zichzelf geen (persoonlijke) nostalgische waarde hebben, maar dat eigenlijk wel hadden moeten hebben. Ze zijn oud genoeg om onderdeel te zijn van de soundtrack van mijn vroege tienerjaren. Helaas, of gelukkig alsnog heb ik "Hounds of Love" van Kate Bush pas enkele jaren geleden op haar waarde weten te schatten (is een album vrouwelijk? Een album van Kate Bush ongetwijfeld). En nu is dat op zichzelf nog geen verdienste van Kate Bush zelf, het was meer een causaal verbandje door de cover van Running Up That Hill van Placebo. Anyway, dat 'Running Up That Hill" is nu gelijk ook een van mijn favorieten van het magnifieke album van Kate Bush. De intensiteit van het nummer, de dramatiek en de "grootsheid" waarmee het nummer gebracht wordt en waar ik destijds, (lees in de jaren '80) kromme tenen van kreeg, zorgt nu voor kippenvel van genot. Smaak kan veranderen. Of rijpen. Dat is een beter woord. "Hounds of Love" heeft 20 jaren gerijpt en is daar zeker niet slechter door geworden. De geluidskwaliteit van onderstaande YouTube clip heeft er overigens wel onder geleden.

2011-05-31T11:06:00.000+02:00

Sing 'O' The Times

Sommige nummers krijgen in de loop van de jaren een tweede leven. Sign 'O' The Times behoorde van oudsher wel tot de meer gewaardeerde songs van de kleine man uit Minneapolis, maar het was pas enkele jaren geleden dat ik me realiseerde dat de tekst genialer was dan ik aanvankelijk dacht. Of eigenlijk was de tekst daarvoor meer een verzameling losse klanken. Pas toen ik pak hem beet 8 jaar geleden nog eens onderstaande clip zag, realiseerde ik mij dat het nummer een tijdsbeeld pur sang was. "In France a skinny man died of a big disease with a little name". Krijg dat maar eens in een song verwerkt. Geniaal. Stiekem toch wel.

2011-05-17T20:36:00.003+02:00

Hotellounge

Klassiek goed album. Wat dat betreft hunker ik soms nog naar een album als Worst Case Scenario van dEUS. Ineens had je het gevoel dat er iets compleet nieuws onder de zon was. Een sensationeel album, dat spetterde van energie, inspiratie en innovatie. Het was waarschijnlijk het jeugdige enthousiasme van de late tienerjaren. Neemt niet weg dat er pareltjes op Worst Case Scenario staan. En verdomme, hij spreekt nog nederlands ook, nou ja vlaams. Tom Barman was een instant-held.

2011-05-02T21:50:00.002+02:00

Whatever makes her happy

Ik heb altijd een zwak gehad voor nummers die op een subtiele manier refereerden aan de tijd vooraf aan de "night out". Nummers die referen aan vanavond. Vannacht. Het "Whatever makes her happy on a Saturday Night" uit "Saturday Night" van Suede of de prachtige zinnen: "Man I love the feeling, When I go out, Dancing with the women at the bar" uit het gelijknamige "Dancing with the women at the bar" van Whiskeytown. Het interessante aan beide nummers is dat ze absoluut niet besteed zijn aan het gemiddelde Nederlandse uitgaanspubliek. Het zijn geen kaskrakers voor in het cafe. Anders gezegd, het zijn geen feestnummers, maar kleine monumentjes voor het gevoel dat speelt bij de laatste uren voordat de zaterdagavond begon. Je moet het gevoel waarschijnlijk kennen, om de nummers te kunnen aanvoelen. Ze vangen het allebei, op hele eigen manier, bijzonder goed.

Bij de videoclip van Suede komt daar natuurlijk nog bij dat deze op de perfecte locatie is gefilmd. Het is een videoclip die eigenlijk alles wat jeugdsentiment heet, in zich draagt. Het is het moment vooraf, tussendoor en achteraf. Subliem. De clip ruikt naar de zaterdagnacht. Ook dat is kunst.

Voor "Dancing With The Women At The Bar" is nooit een videoclip gemaakt, althans zover ik weet, maar voor het idee en voornamemlijk om aan te tonen dat het werelden van verschil zijn, over hetzelfde fenomeen. Bij dezen. Net zo subliem. Op zijn hele eigen manier.

2011-05-01T11:11:00.004+02:00

Blur - Coffee & TV

Humor in videoclips kan dodelijk zijn. In Coffee & TV van Blur is het met name aandoenlijk. Kunst met een hoofdletter K. Als je het voor elkaar krijgt dat de kijker empathie gaat voelen voor een melkpakje, dan ben je mijns inziens als "muziekvideofrobelaar" goed bezig. Dit soort juweeltjes zie ik niet zoveel meer. Maar goed, ik zit ook niet meer zoveel voor MTV als jaren geleden. Nog afgezien van het feit dat het MTV van weleer ook al niet meer bestaat. Het gaat hard achteruit. Dacht de "oudere generatie" nog dat met MTV de verloedering kwam, zit ik momenteel op het punt dat door de teloorgang van het oorspronkelijke MTV de verloedering pas echt is ingetreden. Maar goed, dat is een hele andere discussie.

2011-04-26T07:52:00.004+02:00

Cold War Kids - Finally Begin

Goede muziekvideo's zijn kunstwerkjes. Het is jammer dat het product soms zo wordt verwaarloosd of te grabbel wordt gegooid, want het biedt ongekende mogelijkheden. Met een beetje geluk, en anders moet je als "muziekvideofrobelaar" maar wat kritischer worden, heb je al een perfecte soundtrack voor je filmpje. Het enige wat jij nog hoeft te doen is daar mooi beeld bij te creeren. Ultiem doel is dat de film en de muziek elkaar versterken, maar tegelijkertijd los van elkaar de moeite waard zijn. Dat laatste punt is wellicht de ultieme kwaliteitstest voor je muziekvideo. Afgezien van het feit dat ik de gemiddelde "halfnaakte vrouwen, dure auto's, veel bling-bling" video's toch al om te janken vindt, blijft er zonder de muziek helemaal niets van over.

Zo anders is het met de betere muziekvideo. Onderstaande werkje van Cold War Kids mag van mij zo in het rijtje "betere muziekvideos". Heerlijk nummer. Prachtig clip. Ook zonder de muziek spreken de beelden. De kop koffie en de sigaret buiten op de veranda. De plaat die langzaam op de platenspeler wordt gelegd. Met dan die prachtige zin aan het begin van het refrein: "When we go out tonight"......Ik heb altijd een zwak gehad voor dat soort zinnen, maar daar heb ik het nog wel eens over....

2011-04-23T15:56:00.000+02:00

Miles Kane - Rearrange

2011-04-21T16:27:00.000+02:00

Ryan Adams Ellende

Geachte concertganger,

Zoals u wel bekend is het concertgebouw Amsterdam een waardeloze plek. De akoestiek is diepe ellende. Als je daar ook nog een depressieveling als Ryan Adams neer zet, die vreselijke kwijlliedjes op zijn akoestische gitaar gaat zitten spelen, dan is de ellende helemaal compleet.

Ik kan daarom goed begrijpen als mensen hun kaartjes ad € 43,00 liever kwijt zijn, dan rijk. Dat zal nog niet meevallen. Maar goed, ik doe u een plezier. Ik neem ze graag over. Ik ga wel een avondje tenenkrommend in het Concertgebouw zitten luisteren naar dat neurorische geneuzel van een man die denkt dat hij Bob Dylan is.

Het is een opgaaf, maar als u die kaartjes daarmee kwijt raakt, dan strijk ik graag over mijn hart. Ik snap in dat verband trouwens niet dat u allemaal massaal naar de ticketshop bent gerend, zonder mij vooraf te informeren. Dat had u namelijk kunnen voorkomen dat het concert uitverkocht zou raken en er mensen gaan denken dat een avond luisteren naar gezever op de akoestische gitaar de moeite waard is. Dat is het namelijk absoluut niet. En het Concertgebouw zelf is ook diepe ellende. Bovendien moet u helemaal naar Amsterdam en dat is helemaal 3x niks op de dinsdagavond. U zult zien dat het regent, storm en hagelt, ook al is het eind juni en de treinen ook spontaan niet meer rijden Nee, u bent blij als u verlost bent van die kaarten. U kunt contact opnemen via bovenstaand adres. Ik verneem graag van u.

Met vriendelijke groet,

2011-04-07T22:24:00.000+02:00

Platenspeler

Ik word oud. Dat is niet enkel leeftijdtechnische constatering, maar veel meer een gevoel dat voortkomt uit mijn reactie op bepaalde gebeurtenissen, handelingen, voorvallen. Ik heb vanavond mijn hedenmiddag bij de kringloopwinkel aangeschafte 2e-hands platenspeler aangesloten. Toeval wil dat ik momenteel maar een LP in huis heb. Frank Boeijen Groep. Dans in Sow Motion. 1988. Ik was elf.

Mijn mondhoeken krulde al omhoog toen de zwarte schijf uit de hoes gleed. Hoe je het ook went of keert, het gevoel een LP in je handen te laten glijden is veel bevredigender dan het openklappen van een plastic cd-hoesje. Wat dat betreft zijn, mits fraai uitgevoerd, de kartonnen cd-hoesjes al een verbetering.

Vervolgens leg je die prachtige glimmende zwarte schijf op de speler. De arm gaat omhoog, de schijf begint te draaien, de naald zakt naar beneden. Het is een opeenvolging van gebeurtenissen die allemaal kleine tintelingen van plezier geven. En dan begint die ruis. Die zachte tik. En de stem die zo vertrouwd was op 11-jarige leeftijd. De stem die gelijk stond aan de grote stad. Frank Boeijen stond toen nog gelijk voor de grote stad. Voor Nijmegen.

Ik glimlach. Het verbaast me dat ik alle nummers nog ken. En dat geluid. Het is anders. Is het nu echt beter?O f word ik dan echt oud?

2011-03-26T23:29:00.003+01:00

Ed Harcourt

Twee namen op het affiche van Crossing Border van afgelopen jaar, waren reden om jacht te maken op kaarten. Te laat zo bleek op dat moment. Het affiche van Crossing Border 2010 lonkte in de eerste plaats en bovena metl The National. De tweede naam die het affiche opsierde was Ed Harcourt. De man van het fantastische "Here Be Monsters" dat daarna nooit meer overtroffen werd. Ook niet door het op zichzelf niet verkeerde "Lustre" dat in 2010 verscheen.

Ed Harcourt is naar ik heb begrepen tegenwoordig een soort John Ewbank van Engeland. Hij schrijft met name hitgevoelige melodietjes voor andere artiesten, met als gevolg dat zijn eigen albums ook wat meer zoetsappige mainstream-pop gaan bevatten. Here Be Monsters was, althans in mijn beleving, nog veel rauwer en niet overgeproduceerd. Anders gezegd, "Beneath The Heart of Darkness", geeft mij het gevoel dat hij meent wat hij zingt. "Haywired" van het in 2010 verschenen Lustre, ligt zonder meer goed in het gehoor, maar is meer een niemendalletje van tien uit een dozijn. Wel een goed niemendalletje, maar toch. Een niemendalletje none the less.

Maar goed, Crossing Border ging het niet worden, maar The National wisten we een tijd geleden al in te halen. Ed Harcourt stond begin deze maand op het feestje van Carice van Houten in Leeuwenbergh Utrecht en daarmee hebben wij onze eigen Crossing Border afgerond. Het moet gezegd worden, een strijd met The National was bij voorbaat verloren, maar Ed Harcourt laat live toch in ieder geval zien dat hij zijn vak verstaat. Dat is ook gelijk weer het manco, ook live zit er geen echtere diepere emotie in. Hij doet zijn ding en dat ding doet hij verdomde goed. Tel daar een mooie locatie als Leeuwenbergh bij op, vul dat aan met een sausje, zijnde de trompettist van Mumford & Sons (Nick Etwell) en open je concert op het kerkorgel. Daar kun je zonder meer mee thuis komen. Maar toch, ik had meer verwacht. Maar dat verwacht ik na Here Be Monsters eigenlijk nog steeds. Maar dat komt maar niet. Van de andere kant, Ed Harcourt is zonder meer een groot talent. Dus hem live aan het werk zien, zeker in zo'n setting, is dan wel weer een unicum.

Ook nog het vermelden waard was het uitstekende voorprogramma van Jelle Paulusma, voormalig zanger van Daryll Ann. Zijn net uitgekomen album Up On The Roof, moet in ieder geval op het "nog te luisteren lijstje".

2011-02-21T21:14:00.001+01:00

Intens

Tijdens de hoogtijdagen van mijn Americana-verslaving, aangezwengeld destijds door Whiskeytown en Ryan Adams, heb ik op een blauwe maandag een aflevering van Uncut gekocht. Daar zat namelijk een fraaie Americana verzamelcd bij. Het was, zo constateerde ik laatst, 2004, althans de cd bleek Americana 2004 te heten. Één nummer op die cd sprong er met kop en schouders bovenuit. About Today van The National. Ik heb destijds heel Google afgezocht naar de band, totdat ik ergens op een schimmige website terecht kwam waar ik de EP Cherry Tree kon bestellen. Voor het overige kreeg ik bij mijn zoektocht naar The National enkel links terug naar extreem-rechtse websites, of andere referenties met nationalisme. De band was onbekend voor Google.

Hoe anders is het 7 jaar later. The National heeft met High Violet (bewijs: Bloodbuzz Ohio) natuurlijk zonder meer een van de betere platen van 2010, zo niet de beste plaat afgeleverd, maar is bovenal omarmd door de muziekpers. Er was al een klein doorbraakje met het al even fijne Boxer (bewijs: Fake Empire), maar High Violet zette alle deuren open. Zo open zelfs, dat The National afgelopen weekend headliner was op het Cross Linx festival. Ik was even bevreesd dat de relatief rustige, stemmige, ingetogen en mystieke sfeer van de albums moelijk op het podium te vangen zou zijn. Niets was minder waar. The National leek de zaal vanaf het eerste moment in te pakken, met vlammend gitaarspel van broertjes Aaron en Bryce Dessner, heerlijke ritmes van de broertjes Scott & Bryan Devendorf en een charismatische zanger met heerlijke diepe stem Matt Berninger. De laatste leidde de zaal helemaal tot een staande ovatie door niet een stukje door de zaal te lopen, maar letterlijk tussen het publiek door tot in de nok van de zaal te klimmen, om daar duidelijk te maken dat het hem menens was wat hij zong. The National is live intens, geloofwaardig en krachtig. Zo zie je ze niet vaak meer....Hulde....Voor een bandje wat ik toch ooit ontdekt heb, voor het grote publiek. En dat vind ik stiekem dan toch wel weer een beetje leuk.

2011-01-13T12:57:00.003+01:00

Albums 2011

Not to Forget:

1. Elbow - Build A Rocket Boys (07/03 a.s.)
2. Miles Kane - Collaborators (lente 2011)
3. White Lies - Ritual (17/01 a.s.)
4. Beady Eye - Different Gear, Still Speeding (28/02 a.s.)
5. R.E.M. - Collapse Into Now (07/03 a.s.)
6. Fleet Foxes - Helplessness Blues (02/05 a.s.)
7. Thirteen Senses - Chrystal Sounds (21/02 a.s.)

2010-12-08T22:02:00.001+01:00

Winter

Het was daar. Het gevoel. Ik trok mijn jas recht. De kraag iets hoger. Staarde over het lege plein. De kasseien glansden van de gesmolten sneeuw. De lampjes van de kerstboom spiegelden op het glimmende oppervlak. Het plein was nagenoeg leeg. Een enkele verdwaalde ziel. De geur van koffie vloog uit de geopende deur van een cafe. Ik voelde de kou van de eerste vlokken verse sneeuw. Ik keek omhoog. Een winterlucht in de donkere nachten van december. Een vlaag koude wind deed me rillen. Het gevoel was daar weer even. Stilstaande tijd. Eeuwig jong. Verplichtingen stonden in een boek dat ik nooit las. Zorgen was iets waar de wereld makkelijk zonder kon en alleen de president van de V.S. zich druk over leek te maken.

Ik zag haar staan aan de andere kant van het plein. Ogen dicht. Hoofd naar achteren. De sneeuwvlokken vielen op haar gezicht, haar schouders, in haar haren. We waren voor even alleen op het plein. Het plein van de eeuwige jeugd op een koude decemberavond. Weer die geur van koffie. The National op mijn koptelefoon. Ik was weer even jong. Onbezonen. Op een koude avond. Op he plein voor Rockefeller Center. December in een koud New York City. Ik liep terug naar 51th street. Glimlachte in het warme licht van Dean & Deluca. Het was dat gevoel. Voor eeuwig jong.

find out from friends
that wasn't true
go out at night with your headphones on, again
and walk through the Manhattan valleys of, the dead

2010-12-03T10:52:00.003+01:00

Gemis

U was er niet. U had er wel moeten zijn. Ik was er niet. Ik had er al helemaal moeten zijn. Over gemiste kansen en andere misere. Je kan niet alles hebben, soms kun je wel alles missen. Blijkbaar. Paradiso was gisteravond niet Our Playground helaas. Ik kopieer de recensie dan maar integraal. Om de misere nog wat te vergroten. Whatever makes you happy on a Thursday Night. Grumbl.....

Ryan Adams & The Cardinals - III/IV

2010-11-06T10:35:00.006+01:00

2010-11-03T07:31:00.002+01:00

Tea Party II

Het blijft verbazen dat Palin nog zo'n grote rol kan blijven spelen in de Amerikaanse politiek. De enige verklaring zou kunnen zijn dat Amerikanen zich wel prettig voelen bij niet al te grote "lichten". Dat klinkt denigrerend en dat is het waarschijnlijk ook, maar tegelijkertijd is het tamelijk zorgwekkend. De gemiddelde Amerikaanse kiezer voelt zich thuis bij de "jolly fellow" van om de hoek. De George W. van de buurt zeg maar. Palin is dat in vrouwelijke vorm en dan ook nog wat vromer dan George W. ooit was. In woord dan, in daden is ze waarschijnlijk erger dan de hele katholieke kerk bij elkaar. Maar goed, het is het woord dat telt in Amerika.

Obama is een intellectueel. Obama leest boeken en en nog erger Obama schrijft zelfs boeken. Dat maakt hem voor veel Amerikanen bij nader inzien een behoorlijke engerd. Een president met een grotere intelligentie dan de gemiddelde kiezer zou wel eens gekke dingen kunnen gaan doen.

Het verklaart ook de opkomst van die totaal zotte Tea Party. De gemiddelde Amerikaan heeft last van "control deficit". De kiezer is bang dat dat verschrikkelijke gedrocht in Washington D.C. (lees: de federale overheid) alles gaat bepalen. Net als die verschrikkelijke Britse koning van weleer. Die angst speelt helemaal op als er een president in het Witte Huis zit die allerlei moeilijke theorieen over de samenleving in de 21e eeuw uitkraamt.

Oplossing? Mensen als Palin. Haar blik alleen al levert kippenvel op. En als ze dan haar mond opentrekt over The Great American Values. Family Life. Het is alsof de ijzige wind uit Alaska zo je huiskamer binnentrekt.

De grootste deugd van Palin is echter gelijk aan de deugd George W. Ze meent het niet. George W. interesseerde het ook allemaal geen donder. En liet dat af en toe ook goed door schemeren. Palin is wat dat betreft wat schijnheilig. Dat schijnt inherent te zijn aan extreem conservatieven. Palin zal opkomen voor de burger van de hoek. Zij zal vechten voor je wapen. Je woning. Je gezin. En als ze in Washington D.C. zit laat ze je vallen als een baksteen.

Maar dat weet iedereen ook wel. Dat is juist haar deugd. Je hebt er in de praktijk geen last van. De grootste troef van de Tea Party aanhangers is nog wel het IQ van Palin. Dat is in ieder geval niet zo groot dat ze een gevaar kan vormen. En daar worden Amerikanen blij van. Een federale overheid die zich een beetje met zichzelf bemoeit en niet teveel met hun. Een federale overheid die ook niet al te slim is en daardoor via moeilijke wegen het leven van alledag kan binnendringen. De aanhangers van de Tea Party weten dat Palin dat nooit za; doen. Die ligt na de inauguratie gewoon gelijk teut in de Oval Office. Ideaal. Palin for President. Geen schijntje pijn. En de kiezer kan gewoon weer lekker creperen in zijn eigen ellende in de woestijn van Nevada. F-ck the Government.

2010-11-02T07:36:00.001+01:00

Tea Party

Vandaag kan Amerika, althans haar kiesgerechtigde inwoners weer laten zien dat de democratische rechtstaat toch niet de heilstaat is die zij voorstaat. In ieder geval niet op het moment dat die kiesgerechtigden om de twee jaar het schip totaal de andere kant op kan sturen.

Twee jaar geleden was er aan het einde van deze dag wereldwijde euforie. Amerika had op 2 november 2008 een president gekozen die de geschiedenisboeken zou gaan domineren. Twee jaar later wordt de balans opgemaakt. Helaas niet door capabele boekhouders, maar door de uit de klei van Minnesota getrokken Tea Party leden.

Alle troep die de Republikeinen hebben achtergelaten wordt door Palin en co. zorgvuldig op het bordje van Obama geschoven. Begrotingstekort? Obama. Oorlogen? Obama. THigher Taxes? Obama. Marxist? Obama. Moslim? Obama.

Nu mag in een vrij land iedereen roepen wat hij of zij wil, probleem is alleen dat die niet al te snuggere Amerikanen dat geneuzel van de Tea Party geloven. Het was natuurlijk al duidelijk toen men George W. voor een tweede termijn koos, maar het wordt nu weer pijnlijk duidelijk. Amerika valt niet te helpen. Zelfs niet door de meest capabele president die het land zich kan wensen. Het feit dat het de eerste president is die het land aan een fatsoenlijk zorgverzekeringstelsel heeft geholpen boeit niemand. Het zelfbeschikkingsrecht van de Amerikaan is heilig. Als ik wil creperen, dan crepeer ik.

Als ik Obama was zou ik vanavond watt zendtijd kopen, de troep laten zien die acht jaar George W. Bush heeft opgeleverd en vervolgens heel hard dat nummer van Billy Joel draaien: we didn't start the fire. Speakers in de tuin van het Witte Huis en achterover leunen. Laat ze het maar uitzoeken met hun Tea Party.

2010-10-29T09:50:00.001+02:00

Rutte in Brussel

Rutte had eigenlijk nog zwaardere sancties willen afspreken voor landen die zich niet aan de EU-begrotingsnorm houden. Maar "omdat er al zulke grote stappen werden gemaakt" , is Rutte, hoe coulant (!), akkoord gegaan met de huidige afspraken dat de EU haar lidstaten die uit de pas lopen zwaarder gaat sanctioneren. Anders gezegd, Rutte heeft mogen constateren dat hij niet zo veel heeft te "willen" in de EU. De premier moest ook al door het stof bij de afspraak dat het Europees Parlement 3% extra budget wil vanaf 2011. Rutte zou zich met hand en tand verzetten, nu alle EU-landen juist moeten bezuinigen. Rutte zijn wil en de weerbarstige praktijk van de EU zijn echter niet zo makkelijk te verenigen.
Het moet lichtelijk frustrerend zijn voor de nieuwbakken premier. In Nederland wordt hij beteugeld door Geert & Co. In de EU zit hij klem tussen Merkel en Sarkozy. Feitelijk kan hij eigenlijk nergens echt met de vuist op tafel staan. Ja thuis, maar daar biedt niemand weerwoord.

Sowieso die afspraak van "sancties" op landen die zich niet aan de begrotingsafspraak houden is weer een vreemde eend. Geen hond weet wat voor een sancties nu worden bedoeld. Ze zijn streng en hard, dus vermoedelijk zal het om boetes gaan. In de praktijk krijg je dan dus de situatie dat de EU-lidstaat die zijn begroting niet op orde heeft (lees: een kale kip is) daarvoor een boete krijgt. Maandag: "mijnheer José Zapatero, u heeft een tekort van 3,5%. We leggen u een boete op van € 100.000,00." Dinsdag: "wij hebben geconstateerd dat u sinds gisteren zelfs een nog groter begrotingstekort heeft, we leggen u een boete op van € 250.000,00". Woensdag: "Tot onze verbazing is uw tekort gisteren weer met € 250.000,00 toegenomen, we leggen u ....etc". Nee, dat is een heerlijk plan. Tekort met boetes bestraffen. Misschien kunnen we de hele EU-commissie wat emmers water geven en ze dan naar de zee sturen.....

2010-10-18T14:22:00.000+02:00

Memory Lane

Vroeger was dat de functie van je dagboek. Je leest ettelijke jaren daarna nog eens wat hersenspinsels van jaren daarvoor en dat geeft dan een feest van herkenning, nostalgie en zo je wilt melancholie. Bij een blog kun je wat meer media toevoegen. Wel zo handig voor je "memory-sensoren". Zo kwam ik dit tegen. Ouderwets kippenvel uit circa 2003. Gekoppeld aan een stukje over zwervende herfstbladeren op natte rode klinkers in de binnenstad van Nijmegen. Die rode klinkers zag ik destijds iedere dag. Nu niet meer. Klaarblijkelijk levert de dagelijkse forensentrip door half Nederland minder inspiratie op, dan de dagelijkse wandeling door een winderige stad.

Ook bovenstaande foto kwam ik ergens tegen. Ik ga hem niet uitleggen. Je herkent het of je herkent het niet. Als ik hem moet uitleggen dan is het bijzondere aan dit plaatje weg. Het is nog eens geen beste foto. Zwaar bewogen en het is miserabel weer. De dagen dat ik daar was, scheen op een of andere manier altijd de zon. Het is een van de fijnste plekken van London. Niet die Starbucks op zich, maar wel de plek waar de vestiging zit. Ik kan me er nu al op verheugen, daar weer ooit te lopen.

Ach, die oude hersenspinsels. Laat ik me maar beperken tot de oude muzikale uitspattingen van weleer. A Trip down Memory Lane. De geur van hazelnootkoffie, lange rechte wegen door bossen die nooit lijken te eindigen. Torenhogge sparren, bedekt met sneeuw. Het is kerst 2002. Het is stil in de auto, op haar stem na. Het landschap trekt langs de ramen. Een motel in de avondschemering. We rijden nog een stukje verder. Houten huizen. Een fel verlichte winkel waar geen levende ziel is te bespeuren. Ach, van al die muzikale uitspattingen die ik destijds beschreef, krijg ik eigenlijk alleen hier nog echt kippenvel van. Wat een nummer. Wat een nostalgie. Wat een herinneringen. "What are regrets, just lessons we haven't learned yet.."

Bordes

2010-10-16T12:52:00.000+02:00

Bordes

Hij was weer prachtig, de traditionele bordesfoto. Allereerst valt natuurlijk de positie van Edith Schippers op. Ze staat er een beetje verloren naast. Het buitenbeentje van de klas zeg maar. Ze had vanmorgen al buikpijn, omdat het weer tijd was voor die verschrikkelijke foto. Weer een hele dag opgescheept met die brallende mannen. Ze wordt nooit echt serieus genomen met haar softe ministerie van Volksgezondheid. Nee, bij Rutte & Co. tel je pas mee als je een echte portefeuille onder je hebt. Iets met tanks (defensie), geld (economische zaken) of auto's (dat heet tegenwoordig "infrastructuur", sic!). Edith voelt dat feilloos aan en staat met haar ziel onder de arm een stukje verderop op de foto.

Nee, dan Maxime en Mark. De heilige boontjes van de klas. Hebben ooit op en cursus geleerd om de lichaamstaal van de ander te kopiëren, voor het wekken van vertrouwen. Scheef lachje en de handen precies gevouwen als het staatshoofd. Maxime en Mark zullen het vertrouwen van de Koningin niet beschamen. Nooit. Wel jammer dat net daarna blijkt dat zowel Verhagen als Rutte vergeten het staatshoofd weer naar binnen te begeleiden. Maar gelukkig was daar Opstelten nog. In het "ouwe-jongens-krentenbrood" kabinet is er altijd wel iemand nuchter genoeg om de mores van het Koninklijk Huis in acht te nemen.

Melanie Schultz van Haegen en Marja van Bijsterveldt hebben ondertussen en gezellig onderonsje. Waarschijnlijk over de jurk van de koningin, want Rosenthal moet er ook even naar kijken. Hij valt inderdaad weg tegen de rode loper. Trouwens Rood? Is dit een protestactie? Net als het Paars van Schippers? Het kan overigens ook zo zijn dat Van Haegen en Van Bijserveldt erg in hun nopjes zijn tussen al de saaie mannen in blauwe pakken. Leers en Kamp hadden net ook nog grootste lol, nadat Leers nog eens had verteld over zijn laatste stunt met carnaval. Opstelten daarentegen denkt blijkbaar dat hij als staatsman zo stijf mogelijk moet gaan staan om serieus over te komen.

Nee, het wordt een dolle bedoeling dat nieuwe kabinet. Ze bezuinigen even tussen neus en lippen 18 miljard weg en gaan daarna over tot de orde van de dag. Biertje?

2010-10-09T10:46:00.000+02:00

Write About Love

In het verlengde van het vorige bericht, blijkt er ineens nog een band uit het as te zijn herrezen. Ik was nog wel op de hoogte van wat prive-frobeldingentjes van Stuart Murdoch, maar het hele Belle & Sebastian project stond toch goed verborgen in de wachtkamer. Af en toe een bezoekje aan Luisterpaal blijkt echter noodzakelijk om een beetje op de hoogte te blijven. Belle & Sebastian hebben namelijk net een nieuw sprookje toegevoegd aan hun repertoire: Write About Love.

Het was een wat saaie zomer, muzikaal gezien dan, maar volgens mij ligt er toch weer wat te ontdekken bij de platenboer. Sowieso is Luisterpaal nog een onderschat internetpagina hier ter plaatse. Maar eens bookmarken en vaker een bezoekje aan brengen. Hey, ze hebben zelfs een Android-app. Als de VPRO al het werk heeft gedaan, waarom dan zelf nog gaan grasduinen?. De herfstplaatjes competitie is begonnen! Als kabinet Rutte waagt te bezuinigen op de Luisterpaal dan hebben ze aan mij nog een kwade. Of zoals de conservatorium-studenten in Amsterdam het gisteren al verkondigde: "wat valt er in te burgeren, als je eerst je eigen cultuur afbreekt". Hear, hear!

2010-10-08T09:00:00.001+02:00

Ed Harcourt

Ik was hem een beetje uit het oog verloren. Eigenlijk tot het moment dat ik zijn naam op het affiche van Crossing Border zag. Ed Harcourt. De man van het magnifieke Here Be Monsters. De herfst/winterplaat bij uitstek. Zware pianotonen, melancholieke stem. Bij het horen van dat album komen de slagregens vanzelf, terwijl je bij het knisperende haardvuur zit. Een zwaar album, maar met een warme ondertoon. Buiten is de boze wereld, binnen is het goed toeven.

Het vervolg op Here Be Monsters (From Every Sphere) vond ik aanzienlijk minder en sindsdien ben ik Ed Harcourt eigenlijk ook uit het oog verloren. Onterecht zo blijkt nu, want de man heeft al weer een paar nieuwe albums op zijn naam, waarvan het dit jaar verschenen Lustre de meest recente is. En na een paar luisterbeurten kan ik toch wel stellen dat Lustre eigenlijk gewoon kan meedingen voor het jaarlijstje 2010. Het album is een stuk verscheidener dan het eerdere werk van Ed Harcourt, zonder in te boeten op zijn echte kwaliteit. Het combineren van melancholie met een heerlijk soort warmte. Buiten mag het koud zijn (hoewel dat valt nog wel mee), maar binnen is het behaaglijk. Bij het haardvuur. Met een warm kop chocolademelk of wellicht een goede single malt in de loop van de avond.

2010-10-07T15:13:00.001+02:00

Bert & Ernie

Groot randverschijnsel bij het worden van ouders is ongetwijfeld dat al je eigen kindersentimenten weer naar boven komen en je deze dan ook weer zo snel mogelijk wilt horen, zien of voelen. Zo fluit ik al weken de godsganse dag "Panne, panne, panne. Pech, pech, pech. Als we niet snel geholpen worden, komen we hier nooit meer weg". Ik probeer mijn partner uit te leggen dat Zipje en Zopje twee potloden zijn en noem ik de kleine man als die sikkeneurig is gewoon Oscar Mopperkont.

Kenners weten al gelijk waar ik het over heb, want bij een kleine speurtocht op internet bleek dat veel mensen mooie herinneringen hebben aan het witte cassettebandje van Bert & Ernie op Reis. De tape schijnt helaas niet meer te krijgen te zijn en de ANWB heeft nog niet het licht gezien om de boel digitaal uit te brengen. Gelukkig staat de tape wel grotendeels op YouTube met alle klassiekers: "Geen ruzie in de auto ("oto"), want daar schiet je niets mee op..." , "Porilala, porilala, porilalilalilali kra. Duif motti duif motti.." Briljant. Niets DVD-spelers achter in de auto. Gewoon een ouderwetse walkman met Bert en Ernie. Is allemaal nog hardstikke pedagogisch verantwoord ook..."Niet zo snel, niet zo snel, rij toch niet zo snel, niet zo hard en niet zo wild en vooral ook niet zo fel".....

2010-10-01T07:28:00.001+02:00

Land Of The Free

Welcome to America. Het is de eerste gedachte die bij mij opkomt, terwijl ik luister naar de presentatie van Rutte, Verhagen en Wilders. De overheid trekt zich langzaam terug uit de maatschappij. Liberalisme noemt Rutte dat. Het lijkt meer de weg van de sloophamer. In tegenstelling tot de stelling van Wilders dat Nederland naar een glorieuze toekomst gaat, hoor ik enkel afbraak. Cultuur wordt afgebroken. Dans en toneel moeten zichzelf maar gaan bedruipen. Ik voorzie een landschap met SBS6 cultuur, want dat is blijkbaar het enige niveau dat commercieel interessant is. Oh Oh Cherso binnenkort in uw schouwburg.

De rechtstaat wordt zonder enige onderbouwing afgebroken. Minimumstraffen? Ik zou als rechterlijke macht mijn toga vandaag uit protest aan de wilgen hangen. TBS-verloven worden ingetrokken. Ik ben er niet bang voor dat er een criminoloog is geraadpleegd. Nee, sterker nog dit kabinet laat zich nergens door beperken. En zeker niet door kennis. Niet u wordt voortaan opgepakt als u een inbreker met een knuppel uw huis uit mept, maar de inbreker zelf. Waar ken ik die retoriek toch van? Ach ja, dat hoor je die Rednecks in Virginia ook altijd zeggen als de wapenwet weer eens ter discussie staat in Amerika. Krijgen wij dan ook eindelijk ons eigen onvervreemdbare grondrecht om wapens te dragen? Welcome to America. U bent zojuist aangekomen in het land van verschraling en culturele deprivatie. Maar u bent wel vrij! Misschien kan iemand Rutte en Co. wat filosofische hersenspinsels van Hobbes en Locke sturen. Je weet nooit tot wat voor inzichten dat kan leiden.

Nee, de zonen van Amerika landen niet meer op de stranden van Normandie, daarom halen we de zonen van Amerika maar in huis. Allen voor zich en God (vleugje CDA) voor ons allen. En dat vanwege 1,2 miljoen kiezers. Thank you and goodnight.

2010-09-29T07:35:00.001+02:00

Haantje de Voorste

Zag u hem staan in de ochtendkranten? Geheimzinnig glimlachje rond de mond, neus naar voren, ogenschijnlijk met grote interesse voor Rutte zijn verhaal. Geert? Nee, die ander. Mijnheer Verhagen. Ik had het al nooit zo op het CDA, maar met de komst van Maxime is de aversie ongeveer verviervoudigd.

Maxime straalt uit dat hij maar aan een ding denkt. Regeren. Hoe dan ook, via links of rechts, als ik maar dagelijks op t.v. kom. De muziek die hij eerst speelde over de bescheidenheid van het CDA klonk natuurlijk valser dan menig kinderkoor. Even speelde hij de fluit van een realistische politicus. Hij zal blij zijn geweest dat hij die rol kon laten vallen.

Verhagen kon na de mislukte Paars Plus poging weer rustig slapen. Natuurlijk een paar dissidenten moesten nog even klop krijgen, maar BuZa was verzekerd. Weer een tijdje lekker leuteren met de belangrijke mensen van deze wereld. Hier in Nederland zoeken ze het verder maar uit met Geert. Haantje de Voorste zit binnenkort weer aan Pennsylvania Avenue. Uruzgan? Tuurlijk daar hebben we nog wel wat mensen voor. Wat dat mag kosten? Ach, geld speelt geen rol. Dat halen we wel bij het voormalige departememt van Ab. Als wij vriendjes blijven, dan is alles geoorloofd. Zeg, de NAVO. Hebben die binnenkort geen leuke vacature?

2010-09-27T09:03:00.001+02:00

David Ryan Adams

Natte straten, vochtige lucht, kou in de morgen. Tijd om de albums van David Ryan Adams onder het stof vandaan te halen. Na een jaar onaangeroerd in de kast te hebben staan, draaiden afgelopen week Heartbreaker, Gold en Demolition weer overuren. Het zal aan het onstuimige weer liggen. De herfst, al dan niet de voorzichtige aankondiging van de herfst is Ryan Adams weer bij uitstek.

Reden genoeg om eens na te speuren wat de man aan het doen is. Ik wist dat hij wat discutabele gedichtenbundels had uitgebracht een een sci-fi metal album (sic!) onder de naam Orion, maar voor de rest leek het stil. De beste man lucht echter, zoals klaarblijkelijk de rest van de wereld, zijn hart iedere dag op facebook. En daar kwam ik me toch dingen tegen... Dit nummer van The Sundays bijvoorbeeld. Heerlijke jeugdnostalgie, lang vergeten in de spelonken van mijn muziekgeschiedenis.

Maar iets anders is dat er klaarblijkelijk weer een release op de stapel staat van Ryan Adams & The Cardinals. Projecttitel III/IV en het zouden oudere nummers betreffen in het verlengde van Love is Hell. Ook zitten er klaarblijkelijk nog wat andere dingen in de oven:

"I've been working on a second batch of tunes. both sessions ( NYC and LA ) sound super cool but I feel like there is even more. still working... I imagine the new solo LP will be ready next year. To anyone asking about III/IV and Blackhole- they are almost out of the oven. You will have a chance to get them thi...s Fall. There will not be staggered pressings. Digital AND vinyl AND c.d...same way you get the rest of your music from bands... not limited copies... Pax Am is working with a rad distribution company and everyone will be taken care of. I'm happy. Now back to work...Much Love, the DRA"

De man heeft wat juridische problemen met platenlabel Lost Highway en mag daardoor geen enkel nummer onder de naam Ryan Adams uitbrengen, tenzij dat natuurlijk bij Lost Highway zelf gebeurd. Ordinaire platenlabelruzie. Of hij zich nu omdoopt in DRA of dat hij naar goed voorbeeld een symbool gaat hantere,n, daar zal ik geen nacht wakker van liggen. Maar als er nog materiaal op de plank ligt met de kwaliteit van de Love is Hell albums, dan wordt het toch tijd dat dat heel snel naar buiten komt. Pax Am is overignens het label dat ook zijn sci-fi metal gestuntel naar buiten brengt, dus men heeft blijkbaar een juridisch gaatje gevonden. We houden het in de gaten.

2010-09-10T07:44:00.001+02:00

Partij van Niet-Stemmers

Godzijdank, zou je bijna gaan denken, dat we nog een staatshoofd hebben. Iemand die boven de partijen staat en de waan van de dag kan overstijgen. Het politieke spel is immers langzaam een hanengevecht geworden. Rutte (Rutjes) wil kost wat kost premier worden, al is het maar voor een dag. Verhagen zit, ondanks eerder gestamel over de bescheidenheid van het CDA, vastgekleefd aan zijn bureaustoel van Buza en Wilders?

Ach ja, Wilders. Die heeft zijn 1,2 miljoen kiezers. Misschien dat iemand Geert kan vertellen dat er 16 miljoen mensen in dit land wonen. Weliswaar niet allemaal kiesgerechtigd, maar dat zijn er ook nog zo'n slordige 12 miljoen.

Sowieso, die enge groep van 1,2 miljoen kiezers. Kent u ze? Volgens mij is het gewoon die gevreesde bende zwevers, waar Maurice de Hond het altijd over heeft. Vandaag stemmen ze PVV, morgen CDA, de dag daarna SP. Of dat nu een basis geeft voor een hele grote mond is maar de vraag. Bovenal is het een mandaat van nog geen 10%. Een zetel of 15. Maximaal, want je moet het natuurlijk nog corrigeren met die recalcitrante "niet-stemmende-kiezer". De "ik heb geen zin, ben ziek, er verandert toch niets" kiezer. Bij een opkomst van 70%, zijn dat er toch al snel 3,6 miljoen. Drie maal zoveel als Wilders aanhangers. Goed voor zo'n 45 zetels. Oftewel, de grootste partij van Nederland. De partij van Niet-Stemmers. Daar ligt je mandaat. Nu nog iemand vinden, of eigenlijk 45 "niets-zeggers" die willen plaatsnemen in de Tweede Kamer. Mogen ze gelijk gaan formeren. Geen Geert nodig voor enige meerderheid.

2010-09-05T20:03:00.000+02:00

Little Big Berlin

Intrigerend. Een ander woord heb ik er niet voor. Volgens mij ook het resultaat van zuiver monnikenwerk. Maar dat resultaat mag er wezen. Hoewel je eigenlijk niet weet wat je nu precies ziet, ja de landmarks van Berlijn, blijf je kijken. Het is onduidelijk wat er in de metropool nu precies gebeurd. Je ziet een wirwar van mensen, verkeer, metro's en treinen zonder enige clou. En dat is dus het intrigerende, je blijft kijken, zonder dat je weet waar naar. Het is een soort Madurodam maar dan op film. En dan niet de Nederlandse toeristen hotspots, maar die van Berlijn. Er schijnen er meer te zijn. Van dit soort filmpjes. Het heeft wel wat. Ook al moet je werkelijk de godsganse dag niets te doen hebben, wil je zoiets in elkaar kunnen flansen. Gelukkig hebben sommige mensen de godsganse dag niets te doen, dan wordt er tenminste nog eens wat creatiefs in elkaar gesleuteld.

2010-08-10T22:48:00.000+02:00

In Therapie

Mooie serie. Gedurfd ook van de NCRV, om de succesvolle HBO-serie "In Treatment" te bewerken voor de Nederlandse markt. Ik heb de Amerikaanse versie nooit gezien, maar de Nederlandse versie mag er zonder meer wezen. Een klein half uur drama, dat eigenlijk enkel uit de dialoog bestaat tussen de therapeut en de cliënt. Altijd lastige t.v. om de aandacht bij vast te houden. Tenzij het gewoon goed is wat je neerzet. En dat is zowel de acteurs, als de scriptschrijver wel toevertrouwd. Ik weet niet in hoeverre het script ook is overgenomen van de Amerikaanse variant, maar het Nederlandse script houdt de spanning en interesse goed vast. Tel daarbij op acteurs als Halina van Reijn, Carice van Houten en niet in de laatste plaats Jacob Derwig die zijn rol als therapeut met een achtergrond fantastisch neerzet. Met In Therapie is er eindelijk weer eens half uurtje televisie op de Nederlandse zenders dat het fenomeen uitzending gemist ook echt een uitkomst maakt. Jammer, dat het markttechnisch blijkbaar niet heel veel van werd verwacht, want de oppervakantie-weken augustus om circa 22.40 uur is nu niet echt prime-time. Maar goed, als u gewoon thuis bent. Iedere doordeweekse dag. Circa 22.40 uur. Nederland 2. Erg goede en verslavende televisie.

2010-08-02T12:22:00.003+02:00

Releases

In mijn portemonnee raak ik dit soort lijstjes het kwijt. Mijn hoofd is een zeef (momenteel) en dit is toch een plek die ik stiekem op veel plekken kan raadplegen. Dus vandaar, voer voor eind van de zomer:

Manic Street Preachers - Postcards From A Young Man (27/09/2010)
David Gray - Foundling (17/08/2010)
Tired Pony - The Place We Ran From
Cherry Ghost - Beneath This Burning Shoreline

2010-07-08T16:17:00.001+02:00

(S)linkse Rutte

Wat niemand weet is dat Rutte stiekem een hele linkse jongen is. Rutte droomde vroeger in zijn ledikantje al van Paars Plus. Dat verzin ik niet, dat schijnt een "onderstroom" binnen de VVD te beweren. Je kent dat wel de geruchtenmachine ergens onderin de politieke partij, die altijd met handzagen rondloopt om wat poten hier en daar te verwijderen.

Rutte is helemaal niet zo rechts als hij beweert. Rutte is echter wel ontzettend (s)links. Hij zegt dat hij over rechts wil, wetende dat een coalitie met de PVV nooit gaat gebeuren. Dat ligt niet aan hem, maar aan die dekselse Verhagen. Rutte zegt dat zijn tweede optie door het midden gaat, met CDA en PvdA. Hij weet dat die coalitie ook nooit gaat gebeuren. Dat ligt niet aan hem, maar aan die dekselse Cohen. Dus blijft er weinig anders over dan Paars Plus. Dat ligt niet aan hem, maar aan die dekselse Tjeenk Willink.

Maar ondertussen komt wel zijn droom uit. Premier van een links kabinet. Hij wilde altijd al zo graag. Maar hij kwam maar niet binnen bij PvdA en D66. Wel bij die rechtse rakkers van de VVD. Omdat zijn enige concurrent daar Rita Verdonk heette en Rita Verdonk tegenwoordig nergens meer is te vinden. Wat dat betreft kan enige toekomstvisie de VVD niet worden ontzegd. Dat hebben ze toch maar goed gezien. Wat ze minder goed gezien hebben is dat Rutte ze een links kabinet in de maag al splitsen. (S)linkse jongen die Rutte. Ik vind het allemaal niks, maar dat doet die dan toch heel aardig.

2010-07-07T09:27:00.000+02:00

Spanish Inquisition

Het Nederlands elftal was altijd het elftal dat de finale nooit haalde, maar wel altijd het mooiste voetbal speelde. Althans dat was van de mening van de zelfbenoemde voetbalkenner. Van dat eeuwige jaren '90 elftal met Kluivert, Davids, Seedorf, de broertjes De Boer, waren diezelfde kenners altijd van overtuigd dat het eigenlijk de feitelijke kampioenen waren. Tomeloze arrogantie. Die ploeg strandde altijd op penalties en anders op hun eigen ego's.

Zo anders was de ploeg van Van Basten. De ploeg die vervolgens door Van Marwijk is overgenomen. Bescheiden jongens. Jongens van de hoek. Je ziet Snijder en Boulahrouz bij wijze van spreken nog een balletje trappen tegen het muurtje achter de supermarkt. Robben zou zo die joviale buurman kunnen zijn. Kuijt is gewoon die knul uit de Calve pindakaas reclame. Bovenal spat het plezier er van af. De ploeg vind het leuk. Dat vonden ze het al op het EK 2008 en dat vinden ze nu nog steeds. Stond dat jaren '90 elftal altijd met enorm zure gezichten in het veld (ze waren immers de beste, dus wat had het voor een nut om nog 90 minuten achter die bal aan te rennen); het huidige elftal is gretig en wil werken. Bikkelen tot dat de laatste graszode onderste boven ligt.

Het team van Van Marwijk dwingt het af. Gewoon door er voor te werken, knokken en bikkelen. Geen vooringenomendheid over de enorme schoonheid en klasse van het eigen spel. Een elftal dat het Nederlandse adagium "doe maar gewoon" hoog in het vaandel heeft staan, wordt wellicht wel gewoon wereldkampioen. En wie weet. Zien we De Boer dan wel een keer echt lachen. Maakt die dat ook nog eens mee. Dat mag best. Immers, "Nobody expects the Spanish Inquisition"......"Well, actually""....

2010-07-05T12:27:00.001+02:00

Rock Werchter 2010

Gelukkig was daar Canvas. Dat gisteravond tussen 20.15 uur en 0.00, maar liefst vier uur Rock Werchter 2010 voorbij liet komen. Enerzijds maakte dat het gemis natuurlijk alleen maar groter, anderzijds kant was het toch prettig om vanuit de luie bank, met de kleine wonderbaarlijk stil in de wieg, even het veld te kunnen overkijken. Om te constateren dat we de Editors toch wel graag bezig hadden gezien aldaar. Of oudgedienden Faithless. Temper Trap natuurlijk. Pearl Jam. Stereophonics is ook nog zo'n jeugdzonde. Maar ook voor de nieuwe lichting Belgische bands. Customs & Sweet Coffee klonken toch ook als heerlijke festivalmuziek. Nee, als het mij ligt doen we Rock Werchter 2011 gewoon weer mee. Want ik miste het veld weer net zo hard als vorig jaar net na Rock Werchter. Nooit geweten dat je een grasveld zo kan missen. En ach ja, die pintjes he. Da's toch anders dan een fleske bier op de bank.

2010-07-04T15:11:00.001+02:00

Deutschland

Misschien is het schijn, maar Duitsland lijkt een last van haar schouders te hebben geworpen. In feite leek dat al in 2006 toen het WK daar plaatsvond en het "Duitse sprookje" bijna waarheid leek te worden. Maar goed, dat is interne tevredenheid. Het is niet zo vreemd dat Duitsers zichzelf wel aardige jongens vinden. Wel een nieuwigheid van het laatste decennium is dat anderen dat eigenlijk ook vinden. Berlijn wordt al jaren als een van de hipste steden van de wereld gezien. In heel de wereld wordt het vooruitstrevende milieubeleid van Duitsland geroemd. Merkel is wellicht niet de meest tot de verbeelding sprekende regeringsleider, maar wel vakkundig, integer en bovenal vrouw in wat nog steeds een mannenwereld lijkt.

En dan dat voetbal. Er klinken voor het eerst geluiden dat Duitsland eigenlijk wel heel goed voetbalt. Was het altijd dat Duitsers geluk hadden in de laatste minuut, of weer eens een "schwalbe" wist uit te buiten, nu hoor je links en rechts "die Mannschaft" voetbal speelt dat een wereldkampioen waardig is. Het is daarnaast een symphatieke en multiculturele ploeg, waarin teamverband voorop lijkt te staan, in plaats van allerlei individuele haantjes (u kent ze wel die van Le Blue). Ook de nationale volksfeesten die bij iedere wedstrijd van het Duitse elftal losbreken duiden op een nieuw gemeenschapsgevoel. Het is natuurlijk een vreemde gewaarwording dat dergelijke gemeenschapsgevoelens alleen bij voetbal naar boven komen en het is bovenal de vraag wat er na het WK van over blijft, maar toch even lijken alle Duitsers blij met elkaar. En in welk land zie je dat nog. In ieder geval niet in een land waar een PVV bijna 30 zetels haalt.

Er is een nieuw Duitsland opgestaan lijkt het. Of de rest van de wereld heeft het nieuwe Duitsland omarmd. Dat kan ook. Het vooruitstrevende, milieubewuste, toekomstgerichte en nog immer zo degelijke Duitsland. Misschien moet we het maar als "pilot-staat" voor Europa gaan uitroepen. Al krijg je dan toch weer gelijk enge associaties. Anyway, voor historici lijkt me het een interessant processen. 60 jaar na WOII lijkt het juk gevallen. Duitsland staat terug op de kaart en misschien wel alsnog als voortrekker van Europa, maar dan wel in de meest positieve zin van het woord. Is het dan toch "Deutschland uber alles"?

2010-07-03T11:53:00.001+02:00

Huisgenoot P

Zou er over moeders bij een voetbalvereniging uit Alblasserdam net zo veel zijn te schrijven als over de moeders van de plaatselijke kneuterclub in Bethesda? Ik kan het me nauwelijks voorstellen. Of het zou moeten gaan over de ondraagdelijke saaiheid van het moeder-bestaan in Alblasserdam. Niet omdat het leven van een moeder in Alblasserdam bij uitstek saai is, maar ik hoef als lezer niet te weten dat het elke week zo gezellig is als de moeders hun zonen komen ophalen bij de plaatselijke voetbalvereniging en alle roddels van het dorp de revue passeren. Hoewel dat is wel weer leuk als er met cynische ondertoon wordt gesproken over de moeder die het stiekem doet met de man van de ander en zij nu zo gezellig het met elkaar hebben over de nieuwe jongens-collectie van H&M. Maar goed, over het algemeen leest een kort verhaaltje over diepe ellende nu eenmaal lekkerder dan wat anekdotes over een goed gelukte aardappelschotel. Hoewel dat laatste dan wel weet Witteman's kwateit is. Zij kan zowel een goed gelukte aardappelschotel in elkaar draaien, als daar vermakelijk over schrijven. Maar goed, ik dwaal af...

Het is natuurlijk prachtig dat Remarque hoofdredacteur kan worden van de Volkskrant. Maar met deze carriere-stap ontneemt de man mij wel de bron van twee favoriete journalistieke stukjes. Zowel zijn eigen artikelen over het wel en wee van de Amerikaanse samenleving en de politiek in het bijzonder, als het wel en wee van de Amerikaanse samenleving zoals vrouwlief Sylvia Witteman dat kan beschrijven zijn eerste leesvoer bij het opvouwen van een nieuwe krant. Sylvia Witteman laat in haar laatste columns ook al aardig doorschemeren dat de keuze van "huisgenoot P." nog al verstrekkende gevolgen heeft. Het gezin is net aardig aan het inburgen in land van onbegrenzde mogelijkheden, gaat mijnheer weer terug naar huis. Net gewend aan een halve liter cola bij het ontbijt, moeten de kinderen weer leren om bekertjes (!) schoolmelk tot zich te nemen. "Dorst!" hoor je ze al roepen door het klaslokaal. "Honger!" direct daarna. Het is even aanpassen. Een bruine boterham met kaas geeft toch een ander gevoel in je maag dan een donut met chocolade-topping.

Nu betwijfel ik of Witteman haar kinderen geheel heeft ondergedompeld in de Amerikaanse eetgewoonten, maar toch. Als we het over structuur hebben (en ik weet sinds kort dat je het daar veel over hebt als je bent gepromoveerd tot ouder), dan is het heen en weer emigreren tussen Amerika en Lage Landen nu niet de beste manier om mee te beginnen.

Maar goed, de keuze is gemaakt. Huisgenoot P. komt naar huis en de rest mag mee. Ben benieuwd wat dat gaat worden. Je zou er bijna een nieuwe rubriek over kunnen gaan schrijven. "Het wel een wee van Huisgenoot P. en zijn gezin". Met elke week een leuk prive-kiekje en een sappige roddel. Ik voel inspiratie komen....

2010-07-02T18:16:00.001+02:00

Braziliaanse hitte

Ik kijk nooit voetbal. Maar bij de eerste tonen van de Vuvuzela die iets na 17.00 uur over straat schalde, moest ik toch even de t.v. aanzetten. Ik zag een slagveld. Een groen veld waarop werd geknokt. En ineens blijf je dan toch kijken. Snap je even de gekte die voetbal heet. Het is namelijkwel Brazilie. En Nederland wint nooit van Brazilie. Ja, een keer eerder blijkbaar.
Het is 1-1. En Oranje krijgt langzaam vleugels. Je ziet het gewoon gebeuren. Een team dat per minuut beter gaat spelen. Ik heb niks met voetbal. Maar hier kreeg zelfs ik dan toch de kriebels van. Ineens kan je genieten van die gekte op straat. De uitzinnigheid. Het getoeter. De oranje straten in onze volkswijk. Het is natuurlijk allemaal van de zotte. Al die hysterie rondom een spel met een balletje. Dat surrogaat voor nationale identiteit. Maar in dit soort gevallen toch ook wel weer heel leuk. En bij gebrek aan dat andere veld (snik!) En onder deze Braziliaanse hitte. Moest ook ik toch even juichen.

2010-06-24T22:41:00.001+02:00

Jurkjes

22.000 moorden. 50.000 geregistreerde seksuele misdrijven. 2.683.849 geregistreerde misdrijven. In 2008. Zuid-Afrika staat daarmee op een niet onverdienstelijke tweede plaats in de wereldranglijst van landen met het hoogste (geregistreerde) criminaliteitscijfer. Dat kan iets zeggen over de uitstekende registratie-methode in het land, maar ik vrees dat het andere oorzaken heeft. Ik vrees ook dat Zuid-Afrika kan fluiten naar zo'n hoge notering opde ranglijst bij het WK voetbal. Maar goed, dan moet je maar toeleggen op andere prioriteit. Het strafrechtelijk vervolgen van futiliteiten bijvoorbee;d. Erger nog het strafrechtelijk vervolgen van civielrechtelijke problemen. Omdat InBev anders gaat lopen zeuren tegen de Fifa. Het moet niet gekker worden met die commercie. Maar ik vrees dat het al zo gek is geworden...

2010-06-11T15:51:00.003+02:00

Babygang

Zoogkompressen. Kent u die dingen? Waarschijnlijk niet als u nog kinderloos bent en/of u wel kinderen heeft maar vanaf de geboorte alleen de aandelen van Nutricia heeft willen "opstuwen". Dan heeft u totaal geen belang bij zoogkompressen.

Zoogkompressen staan in de befaamde babygang van de drogisterijen in Nederland. Het was me nog nooit zo opgevallen maar iedere drogisterij heeft zijn eigen baby-,peuter-, en kleutergang. Hierin staan allerhande attributen uitgestald waarvan je als kinderloze nooit kon voorstellen dat je ze ooit nodig zou kunnen hebben. Bij zoogkompressen was het nog een stapje erger. Ik kende het bestaan van deze unieke voorwerpen nog eens niet. (Voor de nieuwsgierigen, zoogkompressen zijn een soort koffiepads, maar dan met omgekeerde werking. Er moet niets uit, maar ze moeten juist de moedermelk opzuigen).

Als je voor het eerst die kindergang induikt bij de drogisterij, dan wordt je aangestaard door allerhande blije moeders en baby's op de verschillende verpakkingen. Sterker nog, de moeders en baby's op een pak Pampers lijken dermate gelukzalig dat je ze er beiden van verdenkt iets gesnoven te hebben. Of dat op zijn minst beiden een succesvolle Zen-meditatie hebben afgerond. Wat het precies is weet ik niet, maar hoewel mijn vrouw en kind allebei ook gelukzalig kunnen kijken, heb ik die ietwat gedrogeerde blik van de Pampermoeder en baby nog niet kunnen ontdekken. Maar goed, het zal wel verkopen.

Je moet uitkijken in de babygang om niet te verdwalen. Of te verzuipen in de keuzemogelijkheden. Luiers met of zonder plasindicator. Die dure die heel lang droog blijven (onzin, je kind laat zoveel vocht lopen dat binnen de korste keren alles nat is. Overigens bij voorkeur als die geen dure Pamper om heeft), of toch die goedkopere met 10 bonus exemplaren? Even rekenen? 10 luiers, da's net niet genoeg voor één dag. Mmmm...weet je wat. Doe maar katoenen luiers. Scheelt ook weer wat op de afvalbult en kan ons kindje mooi zo'n kek rompertje van GroenLinks aan.

Nee, het is geen feest in de babygang bij de drogisterij. 83 verschillende Zwitsalproducten die uiteindelijk toch het babyhuidje uitdrogen, wat ze ook beweren. Want ja, Zwitsal heeft een geurtje. En een geurtje betekent een parfum. En een parfum betekent uitdrogen. Voila. Weg ph-neutraal sprookje. Dus die 50 flessen Zwitsal kunnen ook de vuilnisbak in. Zelfs water schijnt het tere babyhuidje uit te drogen. Je kunt hem dus het best gewoon 14 dagen in zijn eigen vet laten stinken, dat is voor zijn huidje het beste en voor de ouders wel zo voordelig.

Als het allemaal bij elkaar optelt dan is die babygang eigenlijk helemaal niet nodig, want de 75% van de producten heb je niet nodig. Behalve dan die zoogkompressen. Die zijn wel handig. Zo blijkt...

2010-06-10T17:09:00.002+02:00

Paars Plus

De VVD is gisteren de grootste geworden. Voor de eerste keer in haar geschiedenis. In zijn toespraak meende Rutte dan ook te moeten vermelden dat het land de VVD de opdracht heeft gegeven om te leiden in de econmische crisis. Rutte deelt zichzelf, althans zijn partij een mandaat toe, waarvan je af kan vragen of dit er ook echt is. Heb je met 31 zetels in een kamer van 150 zetels een mandaat van de kiezer? Het is nog eens niet de helft van de helft aantal totale zetels.

Overigens kan niemand een echt mandaat claimen. Wilders kan roepen dat hij als grootste partij niet genegeerd kan worden en met 22 zetels ben je in het stelsel van evenredige vertegenwoordiging inderdaad geen kleine jongen meer, maar om nu daar te spreken van een logisch regeermandaat. Dacht het niet.

Wat dan wel? De hele uitslag is eigenlijk boter noch vis. Een regering over "rechts" zou onzinnig zijn omdat het CDA dermate klop heeft gekregen dat zij eigenlijk alleen nog geschikt is voor de oppositie. Een regering over "links" heeft ook weinig basis. De PvdA en de SP zijn beide gedaald in het aantal zetels, alleen Halsema (hulde!) heeft zich staande te weten houden in het gevecht van de kemphanen.

En ja, dan kom je inderdaad uit bij die rare politieke kleur. Paars. Paars plus heet dat tegenwoordig met Groen Links erbij. En da's gek natuurlijk. In 2002 ging de man met de titel "de puinhopen van 8 jaar paars" er bijna vandoor met de algehele overwinning. We zijn nu 8 jaar verder (8 jaar puinhoper Balkenende?) en we zijn weer terug bij af. Bij paars.

Misschien is paars ook wel de verwezenlijking van het poldermodel. We willen niet echt linksom, we willen niet echt rechtsom. Een beetje van beiden, een beetje van alles wat. Vroeger kwam het grote gros dan uit bij het CDA, onder het motto een stem op het CDA doet niemand kwaad, maar het Balkenende-effect was daar deze keer dermate negatief dat het CDA die "middenkiezer" niet kon vasthouden. Dus die zweefde wat naar rechts en wat naar links en uiteindelijk kom je dan bij paars. Vlees, noch vis. Een beetje het midden. Of stiekem toch een beetje CDA?

2010-03-12T16:05:00.002+01:00

J-P

Als ik het CDA was, zou ik het hiernaast afgebeelde plaatje als campagne-foto gaan gebruiken. Het plaatje van J-P voor een Ferrari. Zonder stropdas. Casual gekleed. Wind door de haren.

Misschien dat het dan nog wat wordt die campagne. Want voor de rest is die hele campagne van het CDA bij voorbaat natuurlijk een aanfluiting. Ongeacht zijn ongetwijfeld aanwezige intellectuele capaciteiten heeft de man leiding (sic!) gegeven aan een viertal zinkende schepen. De beste man heeft acht jaar lang getracht de veilige haven, de zeepoorten, de kade, wat u maar wilt, te bereiken en het lukt hem gewoon niet. Daar moet ik eens mee aankomen bij mijn werkgever. Acht jaar niet doen waarvoor ik ben aangenomen. Ik denk dat de deur naar de uitgang snel is gevonden.

Maar nee, dit is politiek. Dat is anders. De kiezer heeft aangegeven J-P te vertrouwen. Juist nu. In deze woelige tijden. Het kan aan mij liggen, maar volgens mij heeft J-P al sinds 2002 last van woelige tijden. Misschien is er een causaal verband tussen het voortduren van die woelige tijden en J-P. Of hoe lang moeten we nog "woelige tijden" doormaken, voordat we het echte "genie" Balkenende gaan zien?

Het grote poppetje-schuiven is natuurlijk ondertussen wel begonnen. Eurlings & Bos gaan allebei terug naar hun familie. Heel verstandig. Daar is waarschijnlijk meer bevrediging uit te halen dan nog 4 jaar op een schip in de storm met J-P te ziten. Nog afgezien dat er na 9 juni a.s. ook nog eens circa 24 torpedoboten in de Kamer zitten onder de vlag van de PVV. Ik zou het zinkende schip ook reeds verlaten.

Maar goed, niet getreurd. We krijgen er Cohen voor terug. Ik liet mij twee weken geleden, lichtelijk geinspireerd door de woorden van oud-PvdA-goeroe Rottenberg, de uitspraak al ontvallen dat de PvdA nog één troef in handen had voor de algehele overwinning op 9 juni a.s. De troef wordt vandaag gespeeld. En dan wordt het toch wel ineens een beetje eng. Alsof de beste kaart wordt gespeeld en het nu maar afwachten is of dat is gaat opleveren. Bos deed het namelijk best aardig in de debatten tot nu toe.

Want feest gaat het worden die debatten. Dat was het debat na de gemeenteraadsverkiezingen natuurlijk al een beetje, maar het echte moddergooien moet nog beginnen. Wilders is niet vies van een beetje op de man spelen. Balkenende en Rutte zijn zich vervolgens van geen kwaad bewust, maar staan altijd met zo'n vies glimlachje als Wilders zijn gifpijlen gooit. En daar sta je dan, als Pechtold, Halsema, Roemer (wie?) en Cohen. Tegen de rechtse garde van Nederland.

Zullen we maar gewoon een 2-partijen stelsel invoeren? Daar is de tijd nu wel rijp voor. Verdelen we het land in 2 kampen. We trekken de lijn net voorbij Zeist. Komt helemaal goed. Nee, ik verheug me wel op die debatten. En ik kan me ook helemaal voorstellen dat Eurlings & Bos bedanken voor de eer. Als je wilt zwemmen dan doe je dat wel lekker met je kinderen, daar heb je het zinkend schip van J-P niet voor nodig....

2010-03-02T14:39:00.002+01:00

Lenteplaatje 2010

Fijn nummer is voortgekomen uit het nieuwe project van Shins-zanger James Mercer. Het album is nog niet uitgebracht, maar het eerste nummer van Broken Bells slaat bij een eerste luisterbeurt wel aan. "The High Road" heet het niemendalletje en is het voorproefje van het op 9 maart a.s. te verschijnen album. Een nominatie lenteplaatje 2010 ga ik er nog niet aan geven, maar de competitie is hier natuurlijk wel mee geopenend.

Een ander plaatje dat zonder meer een nominatie waard is, is natuurlijk het fijne I Apologize (Dear Simon) van Moss. Het doet me in de verte een beetje aan de Fleet Foxes denken, maar daar is op zichzelf niets mis mee. Leuk bandje van vaderlandse bodem.

De zoektocht naar het lenteplaatje 2010 is hiermee officieel geopend...

2010-02-25T12:52:00.002+01:00

Kramer vs. Kemkers

Het wordt natuurlijk het gedroomde duo-interview voor de kerst-special van elk zichzelf respecterend opinie-blad, al dan niet voor de kerstbijlage voor elk zichzelf respecterend dagblad. Ik zie de prachtige zwart/wit foto's al voor me. "Kramer vs. Kemkers, 10 maanden later".

Ik was sowieso gefascineerd door de beelden die bij de twee horen. Het eerste mooie beeld was tijdens de 5.000 kilometer. Kramer en Kemkers zitten op een bankje en zien de rondetijden van de laatste rit wegtikken. Langzaam beseffen ze dat goud ze niet meer kan ontgaan. Een blik, een lach en ze omhelzen elkaar. Boezemvrienden leken het wel. In ieder geval een coach en een schaatser met een fantastische relatie.

Een dikke week later zijn er de vuurspuwende ogen van Kramer. Het afwerende gebaar richting Kemkers. Zelfde hoofdrolspelers, zelfde relatie. Totaal andere gemoedstoestand. Het kan verkeren tijdens de Olympische Spelen.

De momenten daarna waren echter misschien wel het meest gedenkwaardig. Zowel Kramer als Kemkers lieten zien en vooral horen hoe je zoiets oppakt. Hoe een goede relatie werkt. Hoe er frustratie mag zijn, woede, schuldgevoel en verdriet. Hoe dat ook uitgesproken kan worden en er vervolgens verder kan worden gegaan. Wat dat betreft kunnen Balkenende en Bos nog in de leer bij Kramer en Kemkers. Sterker nog, ik denk dat half Nederland in de leer kan bij dit duo. Ze zijn het toonbeeld van de gedachte: "if it doesn't kill you, it makes you stronger". En voor zo'n relatie mogen zowel Kramer als Kemkers in hun handen knijpen. Professionaliteit ten top.

En dat beeld? Dat beeld werd vandaag al een beetje werkelijkheid op de voorkant van de Volkskrant. Prachtfoto. Ik vind sport een keer in de 2 jaar voor 14 dagen iets heel moois. Toevallig is dat altijd tijdens de Spelen...

2010-02-12T10:16:00.003+01:00

Low Rising

Vernieuwend? Verrassend? Sprankelend van originaliteit? Nee, het lijkt meer op iets wat je ooit al vaag gehoord hebt. Sterker nog, het doet me denken aan een nummer, maar ik weet niet meer welk nummer. Als er morgen een rechtzaak zou starten met de stelling dat het plagiaat is, zou me dat ook niets verbazen. Maar dat neemt niet weg dat ik het zo'n mooi plaatje vind. Met ook een ontzettend mooie clip.

Ik reed richting Zeeland afgelopen week. Zonnetje over een winters landschap. De vergezichten lagen er mooi bij. En achter de ramen van mijn auto was het nog behoorlijk behaaglijk. Dit nummer klonk. Ik zette hem wat harder. Het zonlicht gleed over het dashboard. Geen wolkje aan de lucht. Meeuwen hingen in de wind. Op het erf van een boerderij staarde een man in overal wat voor zich uit. Alsof hij zich verbaasde dat de winter maar stand bleef houden. De auto zoefde langs de dijken. Nog een tikje harder. Wat een verschrikkelijk mooi nummer. Maar waarom klinkt het toch zo bekend?

2010-02-04T16:30:00.003+01:00

Sorry Kid

Soms mis je nog eens wat op je onbeheerde e-mailadressen. Ik zag zojuist dat de Marinus de Goederen als "mr. a balladeer" op 12 februari a.s. een solo-album uitbrengt onder de titel "sorry, kid". Het album komt geheel in eigen beheer uit en dit geeft mij altijd al een authentiek gevoel van gerommel op de zolderkammer.

Het tussen de draden doorkruipen naar je krukje, terwijl je hoofd minstens 3 keer tegen de houten balken stoot. Gurende wind die dwars door het dakbeschot heen gaat. Tikkende regen op losliggende dakpannen. Alles tien keer overdoen en niemand die daar moeilijk over doet. Gitaren met versleten laklaggen. Buizenversterkes en spelen bij kaarslichtm net van die handschoenen zonder vingers. Je kent ze wel. En natuurlijk een celisste. Bij gerommel op de zolderkamer hoort altijd een celliste. Nu heeft Marinus blijkbaar de strijkers van het Metropole Orkest weten te strikken, dus dat zit wel goed. Zal wel een drukke bedoeling zijn geweest daar op die zolder. Anyway, kopje thee erbij en aan het eind van de dag een goede single malt. Nee, albums in eigen beheer opnemen is in mijn gedachten nagenoeg het mooiste wat er is.

Als ik de You Tube filmpjes op de site zie dan is dit bovenstaande trouwens zwaar overgeromantiseerd is, maar ik verdom u, als u dit beeld heeft bij het luisteren naar het album dat die vast nog beter klinkt. Ik ben in ieder geval wel benieuwd naar het gerommel op de zolderkamer.

2010-01-30T17:07:00.003+01:00

500 days

Fijn. Leuk. Om weer eens zo'n film te zien waar je van gaat glimlachen. Niet om het een of ander, maar de betere films hebben het in zich om ook vaak een wat zware ondertoon met zich mee te dragen. Drama staat in de "cinema" in ieder geval in een hoger aanzien dan "komedie". Nu is dat niet zo heel vreemd, daar niets zo moeilijk is als een smaakvolle komedie in elkaar draaien. Laat helemaal staan het fenomeen "romantische komedie". Voor je het weet beland je bij Jeniffer Aniston en Ben Stiller op de bank en naar mijn bescheiden mening zijn dat nu niet de acteurs die garantie staan voor de betere film. Maar goed, da's slechts smaak en over smaak, u kent het riedeltje wel.

Maar goed, waar was ik gebleven. Bij de romatische komedie van kwaliteit. Die nu bij uw cinematheek ligt. Hij deed me een beetje denken aan het al even fijne High Fidelity (het toeval wil, vanavond op Canvas om 00.005 uur) en als ik van een film ga glimlachen is het die wel. 500 days of Summer. Daar heb ik het over. Een geslaagde romatische komedie met ook nog eens verdomd leuk muziek (check, jawel, daar zijn we weer....). Dus mocht u eens lekker willen zwijmelen in verliefdheid en liefdesverdriet, zonder het nasale stemgeluid van Ben Stiller (om maar te zwijgen over het niveau van de humor). 500 days with Summer is je film. Heerlijk...

2010-01-07T16:53:00.002+01:00

Merkvast

Niets zo lastig soms als de vooruitgang. Langzamerhand moet ook ik er aan geloven dat de oude 35mm-rolletjes naast de platenspeler thuis horen en dat het de hoogtste tijd wordt om over te stappen naar wat met een fraaie afkorting een "DSLR" heeft (ik ben overigens voornemens weer eens een platenspeler op de kop te tikken, maar da's een ander verhaal). Het zijn roerige tijden. Ik sta namelijk sinds net enige maanden weer ouderwets de heerlijke dampen in de doka in te ademen en aan de andere kant het hele internet af te struinen naar info, reviews en andere ongein over de beste digitale spiegelreflex voor een acceptabele prijs.

Grappig daarbij is dat je op zo'n moment pas realiseert dat er nu (ik ben verdorie nog geen 35) al nostalgie in is geslopen. Ik begon de zoektocht met geheel open vizier en twijfelde eerst tussen een Nikon D5000 en een Nikon D90. (Echte "die-hards" gaan daar trouwens van rillen en kopen enkel een "full-frame dslr", maar die hebben dan waarschijnlijk of de Staatsloterij gewonnen, of een inkomen met 4 nullen). Maar ondertussen is er een kaper op de kust. De prachtige Pentax K-X. Pentax is een tijdje het spoor bijster geweest, maar heeft ondertussen klaarblijkelijk het licht gezien en een van de betere dslr op de markt gezet.

Nu is dat allemaal niet zo interessant, (hoewel ik u nu weer uren kan doorzagen over "image-stabilization" (vroeger heette dat een statief), AF-motoren in de lens of in de body en andere digitale onzin...), maar wat wel interessant is dat mijn hart daar weer wat sneller van ging kloppen. Jawel, van enkel een merknaam. Mijn merknaam wel te verstaan, want ik heb het vak geleerd met een Pentax. Nou ja, geleerd. Ik weet dat een 50mm/f 1.8 een fijn lensje is, omdat je dan ultiem met scherptediepte kan spelen, maar dan houdt het ook wel op. Godzijdank kwam ik op het wereldwijde web er achter dat ik niet de enige ben die daar last van heeft. De eeuwige strijd tussen Nikon, Canon en Pentax gaat ook op internet ongestoord verder: "Nikon users brag about the specs and high-tech gear they use. Pentax users simply just shoot pictures" was zomaar een quote in de verhitte discussies. Oorlog is het. Het uitzoeken van een nieuwe camera. Daar valt niet mee te spotten. Je bent, waarmee je foto's schiet, zeg maar...

Anyway, de keuze wordt nu dus tussen de Nikon D5000 en de Pentax K-x. Ik vrees eigenlijk dat de het meer de vraag gaat worden of ik mijn partner kan overtuigen dat het Pentax K-x moet worden. Ze hebben me namelijk "hooked" die jongens van Pentax. De griezels.....

2009-12-30T17:26:00.006+01:00

10 jaar

Ze zijn weg. 10 jaar. Gewoon voorbij. Feitelijk betekent het natuurlijk weinig. Wat is nu het verschil tussen 2010 en 2004? Tussen 1994 en 1999?

10 jaar geleden liepen we morgen over Whitehall. Richting Westminster Palace. We kochten wijn in een achteraf winkeltje om ongeveer half elf nog een fles wijn. Bij een Indier in zo'n achteraf straatje achter Westminster Abbey. Eentje die het meest briljante idee had om op oudejaarsavond nog zijn zaak open te gooien. Alsof heel London het wist, zo druk was het daar. Een half uur voordat Nederland het nieuwe millenium inging.

Maar wij zaten in London. Voor de start van een nieuw decennium. We sliepen ergens bij King's Cross omdat er in heel London geen plek meer te krijgen was. For some reason or the other kom je dan altijd in King's Cross terecht. Het was 10 jaar geleden. 30 december 1999. We dronken Guinness in een lokale pub tegenover St. Pancras. Morgenavond zou het nieuwjaar van de eeuw zijn. De opening van de London Eye. De Millenium Dome. Tony Blair was nog een held in eigen land. De economie rees sky-high. Enige probleem was de vraag of computers raar gingen doen om 01/01/2000 om 0.00 uur. Ze hadden nergens last van. We gleden "smooth" de jaren '90 uit.

Het is 10 jaar later. 10 jaar ouder. 10 jaar verder. Het is zo snel gegaan. Politiek gezien ging het natuurlijk al mis in 2000. "Too close to call" was de start van de weg naar beneden. Vervolgens acht jaar Bush in Amerika. 9/11. De oorlog in Irak. ICT-crisis. Krediet-crisis. En ondertussen het sluimerende beest van de opwarming van de aarde. We hadden in Kopenhagen nog iets kunnen maken van dit decennium. We hebben het niet gedaan. Hoe zouden ze de geschiedenisboekjes ingaan? De jaren '00? Overal aandacht voor, behalve daar waar het nodig was. Terroristen bedreigen de westerse wereld? Of bedreigt de westerse wereld zichzelf? Al Qaida is niet de vijand van de wereld. CO2. Helaas kwamen ze daar pas in 2017 achter....

Ach, 10 jaar later. 10 jaar ouder. Er zijn wel goede films gemaakt het afgelopen decennium. Ik bedoel Amélie was gewoon 2001. Goede muziek ook genoeg. Gold was ook dit decennium. En ach, sinds een jaar zijn George W. ook kwijt. Het is 10 jaar later. We gaan een nieuw decennium in. En eigenlijk ziet het er misschien wel rooskleuriger uit dan toen in 1999. Hoewel het anders voelt. Maar dat heeft te maken met leeftijd geloof ik. Op je 20e is de wereld nog zorgeloos. Op je 30e? Is dat allemaal anders. Ik heb ineens de drang om dit nummer heel hard op te zetten. Zingt u mee:

Said I'm gonna buy a gun and start a war,
If you can tell me something worth fighting for,
Oh I'm gonna buy this place is what I said,
Blame it upon a rush of blood to the head.....

Was ook dit decennium. Als je dat weer vergelijkt met wat er begin jaren '90 uit kwam. Dan hebben we het aardig goed gedaan de afgelopen 10 jaar. Happy 2010!

2009-12-30T14:30:00.001+01:00

De Hel van 24 December

Bent u wel eens op 24 december in de supermarkt geweest? Nee? U bent er waarschijnlijk wel ooit geweest, maar weet u sindsdien dat u daar niet moet komen op 24 december. Op 24 december wil namelijk, om welke reden mag Joost weten, iedereen naar de supermarkt. En op 24 december wil ook ineens iedereen sorbetijs. Of verse munt. Of die geinige puntpaprika's. Of paté. Het hele jaar ligt de champignonpate in zijn eigen vocht weg te drijven, maar nee, op 24 december willen we allemaal pate. Zo lekker bij het kerstontbijt.

En slagroom. Ongeklopt. Geklopt. In een spuitbus. In een pakje. Gezoet. Ongezoet. Maakt niet uit als het maar veel is. Sowieso is de zuivelafdeling een slagveld op 24 december. Klaarblijkelijk heeft iedereen weer dat recept uit de Allerhande gezien waar creme fraiche in moet. Je moet eens op 24 december 5 minuten bij de zuivel gaan staan. Wedden dat je minstens 10 mannen aan hun vrouw hoort vragen: "er staat hier nu wel creme fraiche, maar mag het ook zure room zijn. De creme fraiche is namelijk op". Vrouwlief loopt dan rood aan, want dit is nu al de tiende idiote vraag van manlief waarmee hij laat blijken een complete supermarktnitwit te zijn.

Mannen zijn vaak ook de enige die de kerstboodschappen leuk vinden. En dan het liefst op 24 december. Zijn ze vrij van de zaak. Gezellig. Lekker boodschappen doen. Lekker. Leuk. Kneuterig. Met van die fijne kerstmuziek op de achtergrond. Wham. Last Christmas. Je weet wel. Leuk. Gezellig.

En terwijl manlief genietend van zijn gratis koffie een beetje zwijmelt achter zijn boodschappenkarretje, krijgt zijn echtgenote het volgende hartinfarct omdat de varkenshaas ook al op is. En morgen komen zijn schoonouders. En zijn schoonouders hadden wel drie keer gebeld deze week. Wel drie keer! Of ze alstublieft de varkenshaas niet wilde vergeten. En of ze die niet beter konden bestellen? "Neuh", had manlief gezegd. "We gaan vroeg". Een uurtje of 10. Op 24 december. Dan is het nog rustig.

Niet dus. Het is de hel. Ook al om 10.00 uur 's ochtends. En weet je wat manlief dan zegt, genietend en relaxend van zijn kopje koffie achter de boodschappenkar? En weet je wat hij dan zegt als moeder de vrouw witheet terug komt omdat de varkenshaas op is? "Ach, dan neem je toch gewoon biefstuk. Wie merkt het verschil?". Nee, het is geen wonder dat de echtscheidingsadvocaten het retedruk hebben op 27 december. Helaas was dat dit jaar een zondag (lees: een extra ergenisdag), dus het zal 28 december wel feest zijn geweest bij mening familierechtkantoor. Werd dat target voor 2009 toch nog gehaald. En dat allemaal te danken aan het feest op 24 december om 10.00 uur 's-ochtends bij AH.

Nee, dan had die vrouw bij de kassa voor mij het beter voor elkaar. Haar enige inkopen voor de kerst waren 2 dozen wijn en drie doosjes Panadol Plus. Niemand die haar kerst ging verknallen. Zelfs de alcohol niet. Ik snap haar wel. Levenservaring heet dat....

2009-12-23T17:32:00.002+01:00

Slow Attack

Tot nog toe heeft Brett me solo nog niet echt kunnen bereiken. Sterker nog, zijn eerste album vond ik eigenlijk tenenkrommend. Het vorig jaar uitgekomen Wilderness heb ik nog nooit echt beluisterd. De tragedie van een eerste album dat geheel verkeerd valt. In dat restaurant waar je ooit kotsmisselijk uit bent gekomen, kom je ook niet zo snel meer terug, is het wel?

Brett produceert echter lustig voort en zonder dat ik er erg in had lag 2 november jl. alweer het derde solo-album in de winkels met de fraaie naam Slow Attack. Wat ik er van hoor op YouTube (The Hunted, Frozen Roads) vind ik al stukken beter aan te horen dan het m miraculeuze geneuzel van het eerste album. Toch mist de man een Bernard Butler of Richard Oakes aan zijn zijde. Het heeft weinig te maken met Suede. Hoewel de ballads op de albums van Suede volgens mij ook altijd van Anderson alleen kwamen, was de balans met de wat meer "catchy" songs de kracht van de band.

Maar toch, laten we het maar weer eens een kans geven. Brett is een van de laatst overgebleven iconen uit mijn jeugd die nog wat zinnigs doet. De rest slaan of elkaar de hersens in of verzakken steeds verder in tienduizend maal bewandelde en sterk geplaveide paden. Man staat op 24 januari a.s. in Tivoli. 10 jaar geleden was ik daar wild van geworden. Maar ja, toen stonden ze dan ook nog in Vredenburg. En dat bestaat ook al niet meer in zijn oude glorie...

2009-12-09T08:37:00.002+01:00

Battle For The Sun - 06-12-2009

Een achtbaan. Met uitzondering van Follow The Cops Back Home stonden Molko & Co. in de vijfde versnelling afgelopen zondag in Antwerpen. In dik anderhalf uur joeg Placebo het grootste deel van hun laatste plaat erdoor en een handje overgebleven klassiekers van voorgaande albums. Indrukwekkend, niet in de laatste plaats omdat vanaf de opening For What It's Worth de zaal al leek te ontploffen, dat ging onverminderd voort met Ashtray Heart en oudje Every Me and Every You. Het dak van het, overigens wat "shabby" sportpaleis ging er compleet af bij The Bitter End en The Never-Ending Why. Wat dat betreft was van timide publiek, het euvel klaarblijkelijk in Ahoy, geen sprake. Placebo pakte de zaal, geheel terecht overigens, vanaf de eerste minuut in. Enig nadeel? De band maakte, op één moment na, weinig contact met de aanwezigen. Maar goed, als je in een achtbaan zit dan heb je helemaal geen tijd om te praten. En als het ook nog eens zo'n lekkere rit is, dan mis je dat ook niet echt. Placebo was nooit echt mijn band. Dat is na Werchter en het Sportpaleis wel anders. Placebo for President...

2009-11-19T22:07:00.002+01:00

Te Laat

Alweer te laat voor het leukste bandje van het jaar. Nu staan ze nog in Roosje en in de kleine zaal van de Melkweg. Volgend jaar met een beetje pech enkel nog in Paradiso en de HMH. Nu is er met Paradiso niks mis, maar da's toch anders dan de zaal in de achtertuin. Het Australische Temper Trap verovert Europa in rap tempo en ik wist dat natuurlijk weer net iets later dan de oplettende muziekliefhebbers. Die staan namelijk straks wel lekker in het dik uitverkochte Roosje

Herfstplaatje 2009? Wat dacht u van Conditions van de Temper Trap? Het eerste goede uit Australie na INXS....Nou ja, da's ook een beetje onzin. Leuk bandje in ieder geval en niemand die mij wat vertelt....

2009-11-12T21:51:00.002+01:00

This Is It

Een reis door een paar decennia. This is It. Nummers die je jeugd hebben getekend. Een choreografie die je bijna kunt dromen. Even terug naar de jaren '80, begin jaren '90. Thriller, Bad en Dangerous lagen rond de cd-speler. Ik danste op mijn slaapkamer op Beat It en Man In The Mirror.

Ik moest ervoor waken niet te gaan klappen na elk nummer. This Is It zuigt je wat dat betreft een beetje op. Of je ineens heel dichtbij mag komen. Onderdeel bent van de repetities. Je ziet iemand aan het werk die een meester is zijn vak. Met pure vakmensen om zich heen. Passie. Inspiratie. Een geloof in datgene wat ze doen.

De laaiende recencies na het uitkomen van de film zijn wat mij betreft terecht. This is It laat zien wat had kunnen zijn. De koning van entertainment. De koning van de dans. Elke vezel van Jackson ademde het ritme van zijn eigen muziek. Bij het starten van de beat kon hij niet meer stil blijven staan. This is It is het beste eerbetoon dat Jackson had kunnen krijgen. This Is It is de soundtrack van de popmuziek eind 20e eeuw. En dan kun je het allemaal niks vinden, niet te ontkennen is dat This Is It een man laat zien die wist waar hij goed in was, die wist waar hij wellicht de beste in was.

2009-11-12T20:14:00.001+01:00

Boeijen

En toen was het stil (de straten zijn leeg...) Liesbeth List kwam het podium op en het was doodstil. In het normaal toch zo rumoerige Doornroosje. Het was tegelijkertijd het hoogtepunt van de avond. List en Boeijen die een mooie versie van De Verzoening brachten.

Boeijen speelde afgelopen dinsdag een thuiswedstrijd. Een keer niet in de schouwburg maar in de zaal waar hij vroeger reperteerde. In een zaal die gevuld leek met collega's, familie en vrienden. Ik voelde me een beetje de gast zonder uitnodiging.

Maar goed, in de week van de jeugd kon Boeijen niet ontbreken (zie Jackson). Later ben ik ook Stef Bos gaan luisteren, maar Boeijen was daarvoor de enige Nederlandstalige artiest die mij kon bekoren. In hoeverre die voorliefde gekleurd was door de band met de thuisstad, de latere herkenning in het Paleis of op de Valkhof Affaire is mij onbekend. Feit is wel dat Boeijen zijn aandeel heeft op de soundtrack van mijn jeugd. En laten we wel wezen. Er worden in Nederlandstalige muziek vele slechtere dingen gedaan. Sterker nog, Boeijen mag zich toch nog rekenen bij de hogere regionen van het Nederlandstalige lied (al dan niet onverstaanbaar). Ach en als je ze mengt die twee. Dan krijg ik toch nog steeds de kriebels. Boeijen en Bos doen wel wat met de mens.

2009-11-06T08:01:00.003+01:00

Herfstplaatjes

"In this light an on this evening. London's become. The most beautiful thing I've seen". Met een dergelijke opening van je nieuwe album ding je natuurlijk gelijk aardig mee naar een nominatie voor herfstplaat 2009. Het nieuwe album van de Editors kan nog niet helemaal beklijven, maar dat komt ook doordat het nieuwe werk vol synthesizers eigenlijk alleen tot zijn recht komt via de koptelefoon. De single Papillon klonk over de autoradio wel aardig. Papillon klinkt fantastisch door de koptelefoon. Dat wordt enkel nog versterkt met een levende videoclip van dreigende herfstluchten.

Andere kanshebber is wellicht het gelegenheidskwartet Monsters of Folk. Een combinatie van My Morning Jacket en Bright Eyes en daarmee qua ingredienten ideaal voor de herfst. Ik moet er nog even inkomen, maar een nominatie kan ze bijna niet ontgaan.

Verrassend goed is de nieuwe plaat van David Gray. Draw The Line is misschien het eerste album na het succes van White Ladder dat weer sprankelt. In ieder geval is de single Fugitive weer van ouderwetse kwaliteit. Iets wat van het laatste album van Pete Yorn absoluut niet gezegd kan worden. Het blijft een mirakel, dat iemand een prachtig debuutalbum kan neerzetten (musicforthemorningafter) en dat het daarna met moordende snelheid bergafwaarts gaat. Het projectje met Scarlett Johansson kunt u in ieder geval links laten liggen. (Edit: ik zie nu ineens dat Yorn afgelopen zomer al een album heeft uitgebracht (Back and Fourth), dat dient nog aan inspectie te worden onderworpen).

Ach en uiteindelijk, de beste herfstplaat 2009, ontdek ik ongeveer in de winter van 2011. Dus we hebben nog even.

2009-09-23T21:21:00.003+02:00

Whole of the Moon

Zonder twijfel zijn de jaren '80 momenteel weer helemaal in. Ieder zichzelf respecterende band laat zich door een new-wave band inspireren. Overal klinken quasi-bekende rifjes in door. De kleding is al hier en daar schrikbarend teruggekeerd naar 30 jaar geleden. Soms geslaagd. Soms iets minder geslaagd. Anyway, het is wel een mooie aanleiding om ook je eigen muzikale historie weer eens om te ploegen. Het is natuurlijk tegelijkertijd een teken dat je zelf al een dagje ouder wordt als je mee gaat maken dat een decennium dunnetjes wordt overgedaan. Dan is daar blijkbaar behoefte aan. En er is pas behoefte aan de revival van een decennium als de mensen uit dat decennium oud zijn geworden. Maar dat doet er nu even niet toe. Ik was op zoek. En ik kwam dit tegen. Wat een prachtig nummer is dat toch. Ik ken verder niks tegen van The Waterboys. Maar van Whole Of The Moon krijg ik nog steeds kippenvel. Wat een parel. Ik kan nu een goed voornemen opstarten om hier vaker wat pareltjes uit de jaren '80 neer te zetten, maar daar ga ik me toch niet aan houden. Dus dat beloof ik ook niet meer. Whole of The Moon is jaren '80 in al zijn perfectie. C'est tout.

2009-09-17T21:33:00.002+02:00

Kingdom of Rust

Je schuift langzaam voort. Niet te hard, maar ook niet te traag. Een kilometer of honderd per uur. De autoweg is nagenoeg leeg, de zon zakt langzaam weg. Rode flarden van wolken in je spiegels. Bomen in zacht avondlicht. Koeien die rustig grazen langs de kant. Een fietser op de dijk. Huizen waar het licht aanknipt. Voor je is het donker. Alleen achter de auto leeft het nog. Een laatste vogel vliegt rond. In de verte twee autolampen van een andere bestuurder op deze weg. De radio aan. De volumeknop wat naar rechts. Soms vergeet je dat. Mooie nummers, die je wel kent. Maar gewoon niet zo vaak draait. Kingdom of Rust. Van het ondergewaardeerde Doves. Heerlijk op een stille autoweg, met een dalende zon, rood gestreepte wolken. Een mooie avond op een dag dat het geen zomer meer is, maar de herfst ook nog even op zich laten weten. Het schemergebied van seizoenen.

2009-09-17T13:00:00.003+02:00

De pot en de ketel

Het gaat slecht. Tenminste dat zegt het kabinet. Het is kommer en kwel, de bodem van de staatskas is bereikt. Sterker nog, er zit een gat aan de onderkant van de schatkist. Iedereen moet inleveren want dat gat moet dicht en Alabastine Allesvuller lijkt niet afdoende te werken. Er moeten keiharde euro's in en die moeten ergens gehaald worden. Als je al leek c.q. consument het gevoel hebt dat je euro's ergens wegvloeien, waar ze niet horen weg te vloeien, dan ga je ze daar meestal ook terughalen. Wat dat betreft lijkt het mij niet meer dan logisch dan dat J-P eens bij de banken gaat aankloppen voor wat centjes. Want hoe verdomde slecht het ook gaat, ABN AMRO wist afgelopen kwartaal al weer een winst (na belastingen!) te boeken van 87 miljoen euro. ING deed 71 miljoen euro. Zakenbanken als Goldman Sachs en JP Morgan (helaas niet Nederlands) schreven zelfs elk al 2,5 miljard in de boeken.

Winst. Overschot. Meer dan nodig om te blijven voortbestaan dus. Geld wat de staat tekort heeft, komt bij banken weer met kruiwagens tegelijk binnen. Er worden al weer bonussen uitgedeeld, feestjes georganiseerd en uitstapjes gemaakt. Crisis? Ja, in de rest van de sectoren. Maar in de oorsprong is het weer feest als vanouds. Dansen op de vulkaan...

J-P wil echter niet aankloppen bij de banken. Omgekeerd werkt dat blijkbaar niet zo. Het zou het brose herstel maar in gevaar brengen. Dank je de koekoek. Als de banken omvallen dan is een telefoontje naar Wouter genoeg. Als de staat dreigt om te vallen dan blijkt de lijn ineens dood. Want die miljoenen en miljarden hebben ze hard nodig. Om uit te lenen. Aan iedereen die het wilt. En of die terugbetalen dat zien we over 10 jaar wel weer. En zo niet, dan hebben we toch 10 jaar rente kunnen trekken en fictieve winst kunnen maken. En dan bellen ze de staat weer. Want die heeft zijn financien dan net weer op orde. Die kunnen dan wel meer een miljardje missen. Ergens. Uit een potje. Voor in de heksenketel van de bankwereld. Als u het snapt vind ik dat prachtig. Ik wil het vooral niet snappen, laat staan begrijpen.

2009-09-11T20:15:00.011+02:00

Viva La Vida

Het Viva La Vida circus was voor twee dagen in Nijmegen neergestreken. Dat kan haast niemand ontgaan zijn, al was het maar voor de infrastructurele problemen die aan het licht kwamen rondom de stad. Maar goed, van dat verkeer hadden wij wat minder last en Coldplay in de achtertuin is natuurlijk nimmer te versmaden, dus links laten liggen was geen optie.

Het was, zo bedacht ik mij gisteren, al weer de vijfde keer dat ik ze zag. De eerste keer was nog in de HMH. A Rush Of Blood moest toen nog uitkomen en het was een concert met veel nieuw materiaal. En verdomd goed nieuw materiaal, wat later werd bevestigd door het fijne album. Het was ook gelijk de laatste keer dat ik ze van echt dichtbij kon zien, vanaf daarna was er geen doorkomen meer aan bij de eerste rijen voor het podium. Met het indrukwekkende HMH-concert in het geheugen, daarna gelijk door naar Ahoy. Zelden kon een band me boeien in deze congreshal. Coldplay kon dat destijds. Een jaar later stonden ze ook al op de Goffert in een van de eerste edities van Rockin Park. Dat viel wat tegen. Coldplay op een immense wei was toch iets te veel gevraagd van Chris & Co.

Daarna kwam X&Y. Tussen mij X&Y is het nooit echt wat geworden, een beetje meer van hetzelfde. Een uitschieter als Talk, met het formidabele gitaarrifje, daargelaten.

Voor Viva La Vida leek de oude liefde weer een beetje op te bloeien. Na Rock Werchter schalde Coldplay zelfs weer aardig op repeat uit de autospeaker. Daar bleken ze hun hand namelijk niet meer om te draaien voor de grote weide. Coldplay heerste over het grasveld in het Belgische dorp. Maar gisteravond bleek gelijk het nadeel van die heerschappij. Ze doen namelijk, in tegentelling tot Werchter, ook wel erg hun ding. Vaste setlist, weinig aan het toeval overgelaten. De spontaniteit van Rock Werchter (o.a. Billie Jean) was nu gewoon vast onderdeel van de setlist. En het moet gezegd worden, het publiek...Het publiek op Werchter was vele malen beter dan op de Nijmeegse weide. Daar kan Coldplay niet zo veel aan doen, maar een concert op de weide heb je het publiek nodig om het concert naar een hoger plan te tillen. En dat lukte gisteren net niet. Zeker niet als de plaatselijke NEC-fans hebben besloten dat zo'n concert in de achtertuin ook wel gaaf is, ongeacht wie er staat. Desondanks is Coldplay wel een dermate goede band dat je altijd een concert krijgt dat ver bovengemiddeld is. Sterker nog, Coldplay liet zien dat ze met 4 albums toch al aardig dicht in de buurt van een U2 zitten. En als je als band voor muzikale prozac kan zorgen, dan hoor je mij niet snel klagen...Maar toch. Ik zou ze liever weer in de HMH zien. Want Paradiso is denk ik te veel gevraagd. Een zaal siert ze beter. De weide is leuk. Maar eigenlijk alleen voor echte festivals. Volgende keer in het nieuwe Roosje. Deal? Voor de thuisblijvers. U kunt hier nog eens wat downloaden.

2009-09-01T13:05:00.002+02:00

Broertjes

Alan McGee, baas van indie-label Creation en volgens het officiele verhaal de "ontdekker" van Oasis medio 1993, heeft al verklaard dat er nu eindelijk een solo-album komt van Noel Gallagher. Het zou tijd worden, het beste Oasis-album dat ooit is verschenen kun je namelijk alleen zelf samenstellen door wat nummers bij elkaar te rapen die Noel heeft ingezongen. Ook op Rock Werchter bleek al dat Oasis alleen interessant klonk als Liam zijn kop hield. Op de een of andere manier heeft Liam zich ooit voorgenomen niet zijn best doen om maar enige afwijkende intonatie in zijn stem te laten doorklinken. Altijd rechtlijnig en altijd hetzelfde. In 1994, ten tijde van Definitely Maybe, klonk dat stemgeluid wellicht nog aardig. 15 jaar later is het vooral ondragelijk monotoon.

Hoe dan ook, sinds Be Here Now verdedig ik al het Oasis-plankje in mijn cd-kast. "Noel is best oke". Nu kan hij het eindelijk bewijzen. Oftewel woord houden, zonodig je broer nog een trap nageven en een verdomd aardige solo-plaat de schappen gooien. Oasis kan vervolgens de archieven in als zo'n echte jaren '90 bent, terwijl Noel zich ontwikkeld als niet onverdienstelijk singer-songwriter. Mischien kan hij Ryan Adams nog eens bellen. Die heeft de Cardinals klaarblijkelijk ook aan de kant gezet en frobelt tegenwoordig wat met schilderijtjes. Tijd zat die man dus...

2009-08-26T07:49:00.003+02:00

Moreel Geweten

De Amerikaanse minister van Justitie, Eric Holder, heeft besloten een strafrechtelijk onderzoek in te stellen naar het wangedrag van de CIA bij het verhoren van terreurverdachten. Hoewel dat in Europese ogen een fraaie ontwikkeling lijkt, vreest men in Amerika dat een dergelijk onderzoek wel eens desastreuze gevolgen kan hebben voor de positie van Obama. Ook Obama zelf blijft benadrukken dat hij liever vooruit kijkt dan achterom.

Het is een vreemde constatering gezien het feit dat Amerika zich profileert als rechtsstaat. Een rechtsstaat moet immers in beginsel eerst zelf de grondbeginselen van een rechtsstaat respecteren. Nu neemt Amerika, althans een bepaald deel van de Amerikanen, niet geheel toevallig voornamelijk aanhangers van de Republikeinen, het niet zo nauw met die grondbeginselen. Het blijft immers al een innerlijke tegenstrijdigheid dat een rechtsstaat de doodstraf nog uitvoert. De staat die zich "verlaagt" tot het plegen van daden die zij volgens haar eigen regelgeving strafbaar is, kan zich mijns inziens moeilijk in een en dezelfde adem een rechtsstaat noemen. Zo is het net zo met de door de CIA gehanteerde verhoormethoden. Je kunt niet aan een kant je profileren als het morele geweten van de westerse wereld en aan de andere kant een loopje nemen met diezelfde moraal.

De Volkskrant noemt het gevaar in dezen de genuanceerde blik van de Amerikanen zelf. "Wat als de harde verhoren inderdaad nodig waren om aanslagen te voorkomen". Dit is natuurlijk het stokpaardje van de CIA. Ja, wij hebben inderdaad harde verhoormethoden toegepast, maar daarmee hebben we wel het een en ander voorkomen. Nu kunnen dergelijke beweringen in de praktijk altijd moeilijk getoetst worden, maar het is voornamelijk een totaal verkeerd uitgangspunt. Het rijmt ook niet met de uitgangspunten van de verkiezingscampagne van Obama. Hij wilde Amerika weer een voorbeeld laten zijn voor de rest van de wereld. Het morele geweten dat ook daadwerkelijk als voorbeeld kan dienen, in plaats van een land dat agent speelt in de wereld en vervolgens zelf alle normen overschrijdt die zij verkondigt.

Helaas werkt de gedachte van de kiezer in Amerika niet op die manier. Zij denken inderdaad wat genuanceerder. Ook al is "genuanceerd" in dit verband een wat vreemd woord. Nuance aanbrengen klinkt als het maken van een weloverwogen keuze. En dat is nu juist waar het aan ontbreekt in dit verband. Het is te hopen dat Obama zijn rug recht houdt en persisteert in zijn uitgangspunt dat Amerika bovenal weer een voorbeeld moet zijn voor de moderne rechtsstaat. Als de kiezer dan uiteindelijk oordeelt dat die rechtsstaat hem gestolen kan worden in het kader van de jacht op terroristen, dan verdient Amerika uiteindelijk ook alleen maar een Republikeinse recalcitrant als president. Vervolgens kan Europa dat definitief het stokje overnemen als moreel geweten van de westerse wereld en wellicht over 200 jaar militair ingrijpen in dat grote land overzee als een of andere Texaan weer grootheidswaanzin krijgt.

2009-08-18T12:16:00.009+02:00

London Transport

Natuurlijk ben ik weinig objectief. Ik vind bij voorbaat alles fantastisch wat er aan de overkant van de Noordzee gebeurd. Ik acht het nagenoeg altijd artistiek verantwoord en cultureel weergaloos interessant. Maar als ik die pre-occupatie even laat varen dan verbaas ik me nog steeds telkens weer over de creativiteit die zelfs in de kleinste dingen liggen. Het maakt het leven op straat net even leuker, gevarieerder, interessanter, wellicht zelfs spannender. Waar ik het over heb? Over de heerlijke grafische vormgeving van London Transport.

Vorige week verbaasde ik me weer over alle creativiteit die wordt gelegd in aankondigen van de openbaar vervoermaatschappij van London. Nu staan ze daar wel bekend om. Ze hebben er immers zelf een hele internetpagina aan gewijd, zie Art On The Underground. Ik vind het elke keer een feest om naar die posters te kijken. Ze zijn een verademing ten opzichte van de eeuwige saaie geel/blauwe posters van de NS.

Nu is het hele designteam van London Transport sowieso leuk aan de werk aan het timmeren en ze schijnen zich voornamelijk te beseffen dat het nog een extra gat in de markt oplevert. Wie wil er nu immers geen bankstel in huis hebben staan met de bekleding van de treinen van de Circle Line? Hoe retro! En het is dat wij geen douchegordijn nodig hebben, maar anders was "dit" natuurlijk de meest voor de hand liggende optie. Ook vrij 'splendid' zijn die repro's van oude posters. Ik zie "deze" al langs mijn eigen escalator hangen. Ach, je kan eigenlijk als je wilt je hele huis ombouwen tot je eigen Tube. Mocht ik ooit nog kantoor aan huis beginnen, dan komt het er ongeveer "zo" uit te zien vrees ik....

2009-07-23T12:54:00.002+02:00

Plaatjes, plaatjes, plaatjes

Het is goed zoeken door al de opnieuw uit te brengen albums de komende tijd. Behalve het feit dat alles wat Jackson heeft uitgebracht weer opnieuw de winkels in gaat, lijken platenmaatschappijen dat bij nagenoeg iedere artiest een waar must te vinden. Veel bomen, weinig bos zeg maar. Of precies andersom. Om toch nog wat bos te zien, bij dezen een korte update van mogelijk potentiele leuke plaatjes in de nabije toekomst. Nimmer limitatief, nimmer gegarandeerd goed. Wel de moeite waard om te zijner tijd eens te beluisteren. Op 6 oktober 2009 gooit AIR het album Love 2 in de bakken. Iets eerder al doet David Gray nog een keer zijn kunstje met Draw The Line (14-09-2009). Eens kijken of hij nu zijn oude glorie weer kan oppakken. Meer bijzonder is het opkomende werk van de onderschatte Pete Yorn en actrice Scarlett Johansson. Break Up heet het album en ligt op 17 september 2009 in de winkel. Het kan prachtig worden. Het kan ook een sentimentele draak zijn. Of de Editors over hun vorige meesterwerk heen komen, wordt bewezen op 7 september a.s. Dan ligt In This Light And On This Evening in de schappen. Athlete werpt haar nieuw kunstwerkje op 24 augustus a.s. de winkel in (Black Swan). De Artic Monkeys doen dat op dezelfde dag (Humbug). Eigenlijk vind ik het side-project (LSP) veel leuker, maar goed. Toch maar in het lijstje. Je weet tenslotte maar nooit...

2009-07-21T08:34:00.002+02:00

Dag 1

Het is een van de mooiere foto's van ieder jaar. Tegelijkertijd ook de meest standaard foto, hoewel het natuurlijk altijd even afwachten is of de zon zich daadwerkelijk op dat vroege uur laat zien. Ze zijn weer onderweg. Op die jaarlijks terugkerende derde dinsdag van juli. En elke keer als ik die foto zie, dan kriebelt het toch weer even. Vierdaagsekoorts is wat dat betreft hardnekkiger dan de Mexicaanse griep. Het blijft ook een ietwat tegenstrijdig gevoel dat ik juist deze week Nijmegen uitga. Gevoelsmatig klopt dat niet. Maar goed, alleen morgen nog. En volgend jaar. Ach, wie weet. En anders het jaar daarop. Of daarop. Of als de 100e wordt georganiseerd. Ooit, ongetwijfeld.

2009-07-19T09:58:00.002+02:00

Marike Jager

Het begint een mooie traditie te worden. De aftrap van de Zomerfeesten (door sponsoren Vierdaagsefeesten genoemd) in de Sint Stevenskerk. Al enkele jaren wordt daar tegelijkertijd met het festival in de stad, Kunst in de Kerk georganiseerd. Muziek in een intieme setting, waarbij het met name de bescheidenheid van de artiest tot kunst wordt verheven. Een iets te uitbundige uithaal wordt immers gelijk gestraft met de nagalm van de gewelven. Hoe dan ook, vorig jaar hadden we een zeer geslaagde start van de Zomerfeesten met Room Eleven in de Sint Stevenskerk. Dit jaar was de eer aan Marike Jager. Net als 2008 betrof dit tegelijkertijd een kennismaking met de muzikant (ondanks reeds herhaalde aanprijzingen van M.). Vorig jaar was dat een bijzonder fijne kennismaking met Janne Schra & Co., dus de lat voor Marike lag aardig hoog. Niet dat zij daar enige boodschap aan heeft, maar toch. Na zo'n mooie avond in 2008, hoop je altijd op een herhaling in 2009.

Marike Jager kon het grotendeels waarmaken. Wat een fijne stem, wat een mooie liedjes en gelijk aan Janne Schra, wat een charmante verschijning. Marike had me ingepakt na het eerste nummer op de vleugel. Toen daarna ook de toetsenist nog een vleugje jazz op zijn orgel toevoegde was ik om. Marike is inderdaad een verdomd leuke zangeres. Jaren geleden zou ik er spontaan verliefd op zijn geworden. Hoewel, het zou een puberale strijd worden tussen Janne en Marike. En dan weet ik het zo net nog niet hoor.

Beide maken nogmaals hun opwachting op de Zomerfeesten. Room Eleven staat vanavond op het Habana Strand. Marike Jager mag morgen met voltallige band het hoofdpodium op de Waalkade beklimmen. Het festival is daarmee al zonder meer geslaagd.

2009-07-08T20:31:00.003+02:00

Rock Werchter 2009

Ik mis het veld. Ik mis het om een uur of half twee een grasveld oplopen waar de gewone wereld niet bestaat. Een grasveld met twee podia waar de een na de andere heerlijke band staat te spelen. Het was snikheet vorige week donderdag. Na anderhalf uur in de brandende zon te hebben gestaan stonden we net op tijd in de ring voor Dave Matthews. Door de enige "miskleun" in de programmering daar snel weer weg voor de Fleet Foxes in de Pyramid Marquee. Het festival was onderweg. Na de Fleet Foxes snel weer terug naar het hoofdpodium voor de "eye-opener"van het festival: Placebo. Vond ik dat 10 jaar geleden nog een vervelende band met een nasaal zingende zanger, nu was ik verkocht na de eerste tonen. Battle for the Sun ligt momenteel standaard in de cd-speler. Oasis is jeugdsentiment, maar Oasis bevestigde voornamelijk dat Noel zijn broer 10 jaar geleden al had moeten dumpen om nu nog serieus genomen te worden. Het kan nog altijd...Daarna was de nacht voor de Prodigy. Niet voor te lang, want het hele gebeuren duurde nog drie dagen. Nog een pintje en dan naar bed.

Vrijdag was het natuurlijk opstaan met de ukkies van White Lies. Wat een leuk bandje is dat toch. Vervolgens een tweede hoogtepunt, Elbow, zelden een band gezien die live beter is dan de plaat. Elbow is dat. Zonder twijfel. Het spreekwoordelijke dak van het festival ging er af met de opening van The Killers. Bij Human leek 80.000 mensen spontaan te gaan springen. De toon was gezet om alleen nog te worden ingehaald door Coldplay die een van de betere concerten neer zette die ik van de band gezien heb. Het was even dringen daarna om met 80.000 mensen door het poortje naar buiten te gaan, maar het mocht in een heerlijke roes. Nog een pintje dan maar en drukte even laten gaan.

Zaterdag wakker worden met Rodrigo Y Gabriela. Heerlijke akoestische gitaarmuziek in een brandende zon. Wat een leven. Doe mij nog maar een pintje. Vervolgens Mogwai, een stukje Franz Ferdinand, Nick Cave, de Kings of Leon en de nacht in met de 2Many DJ's. Dance! Met een pintje in de hand natuurlijk. Allez!

Zondag was muzikaal (geheel subjectief overigens) eigenlijk de minste dag. Natuurlijk Seasick Steve was een grappige opening. Lady Linn in tent mocht er ook wezen, zeker met de heftige bui die buiten neer viel, de Kaiser Chiefs zijn mij te druk, Nine Inch Nails te hard en dat gold eigenlijk ook voor Metallica. Maar met nog een pintje in de hand val ik nergens over. Wat een festival. Wat een sfeer en wat een gezellige Belgen allemaal. Pintje erbij, zonnetje boven het hoofd, niks aan het handje.

En ach ja, zijn geest waarde er natuurlijk ook rond. Bijvoorbeeld als het gejuich van het veld opsteeg wanneer 2ManyDJ's Don't Stop Till You Get Enough over het publiek gooide en toen Coldplay Billie Jean inzette. Ik mis het veld. En ik heb zin in een pintje. Wanneer is Rock Werchter 2010?

2009-06-30T20:31:00.000+02:00

Associatie

Muziek wordt pas echt bijzonder door de associatie. De beste albums, alléz, de beste albums naar mijn zeer bescheiden mening zijn een brug naar het verleden. Soms herken je dat wat sneller, soms ook pas na enkele jaren. Zo galmde laatst na lange tijd Sullivan Street weer door de kamer. Het was zo'n mooie avond, die we er toch een paar gehad hebben, eind vorige maand. De tuindeuren open, de avondzon als een rode gloed de houten vloer, wijntje in de hand. Een beetje "oude muziek" draaien. En dan hoor je zo'n zin: 'I'm almost drowning in her sea. She's nearly crawling on her knees. She's down on her knees' en dan ben je verkocht. Of beter gezegd, dan ben je ineens 15 jaar jonger. En ergens anders. Dromend over een meisje. Of mijmerend over een vakantie. Het zijn nummers die de tand des tijds doorstaan.

Mary Jane's Last Dance is nog zo eentje. Het is, pak hem beet, 1997. Ik daal een trap af naar de spelonken van een plaatselijk cafe. Tom Petty schalt door de speakers. De dansvloer is vol. Snel een blik door de ruimte. Ja. Ze is er . Desperado in de hand. Nochalante blik. Mijn avond is goed. En Tom Petty mocht van mij op de repeat.

Liedjes zijn niet alleen maar liedjes. Het zijn meer een soort poorten naar herinneringen. Naar lang vergeten plaatsen, gebeurtenissen, vage dromen. Trouble betekent kronkelende wegen door de Ardennen. Groene heuvels. Kabbelend water. Een glas wijn met blote voeten in het water. Yellow daarentegen is tamelijk het tegenovergestelde. Yellow is grote stad. London bij nacht. Een donker cafe in Islington. Dansende mensen. Allemaal Op dat ene nummer, dat ik die week overal in de stad hoor. Ik ruik het zweet, het bier en de sigarettenrook nog in mijn neus. En iedereen zingt: Look at the stars, Look how they shine for you, And everything you do, Yeah they were all yellow...

En ach, soms ligt het wat meer voor de hand. New York, New York is Fifth Avenue. Central Park in de winter. Blistering cold. Kerstbomen overal. Hete hazelnootkoffie. Ik hou helemaal niet van hazelnootkoffie, maar als ik Adams zingt (I remember Christmas in the blistering cold. In a church on the upper west side) dan lust ik niets anders meer.

Ik neem mij voor het eens bij te gaan houden. Welke associatie ik bij welk nummer heb. Better Than This. Keane is sinds afgelopen mei gelijk aan de heuvels van Umbrie en Toscane. Keane staat gelijk aan vergezichten van middeleeuwse stadjes. Heerlijke olijfolie. Fantastisch eten. De afslag links of rechts. Of toch maar rechtdoor. Vrijheid. Eeuwige vrijheid op de Italiaanse wegen. Het is pas de eerste week en we zijn nog drie weken weg. Ik laat de auto rustig glijden over de draaiende wegen. De lucht is zoet, warm en kalmerend. Deze vakantie lijkt eeuwig te duren. De radio een tikje harder. Is this what you meant?Is thisWhat you dreamed of? Geen idee, maar zolang Keane mij terugneemt naar Italie dan is het alles waar ik over gedroomd heb...

2009-06-27T10:07:00.012+02:00

MJJ

Ben het bed maar uitgegaan. En alsof ik niet genoeg shit had. De radio aangedaan...Vanochtend toen de krant kwam. Heb ik de oplossing bedacht. En ik heb hem terug gegeven. Ik heb hem teruggegeven. Aan de jongen die hem bracht... (Acda & De Munnik, Laat me slapen).

Het eerste besef kwam pas toen mijn trein langs De Kuip denderde. Even was er zo'n klein sprongetje van mijn hart. Daar had ik hem natuurlijk nog gezien. Toch al gauw weer zo'n 17 jaar geleden. We hadden om 05.00 's nachts voor de ticketshop gelegen voor kaartjes. Dat deed je toen nog. De echte die-hards lagen er zelfs al om 23:00 de vorige avond. In een slaapzak en een thermosfles koffie. Dat waren de tijden van voor LiveNation.nl.

Het was een vreemde dag gisteren. Enerzijds was het een heerlijke dag. Waarin alles gestroomlijnd leek te lopen. Maar de hele tijd met die gedachte in je achterhoofd. Overleden? Klopt het wel? Nog maar een keer inloggen op CNN. Ja, het klopt. Maar...kan zoiets dan? En waarom voel ik me daar zo rot over?

Een psycholoog op de radio. Of hij de massale rouw kon verklaren? Er kwam een vaag gemompel over dat iedereen wel een stukje van zichzelf in de man herkende. Maar dat is het niet. Het is meer wat Georgina Verbaan gisteren zei. Het is een stukje jeugd wat af wordt gesloten. Het is een deur die dicht wordt gegooid. Het is iemand waarmee je op bent gegroeid. De nummers van Jackson staan, gewenst of ongewenst, als een soundtrack naast allerlei gebeurtenissen uit je leven. Als je in de jaren '80 hebt meegemaakt dan was Jackson iemand die bijna onderdeel van het dagelijks leven was. En dat is weg. Finito. Einde.

Tel daarbij op dat nare gevoel dat je krijgt als zijn levensverhaal in moordtempo voorbij komt. Dat iemand die in 1983 op handen werd gedragen, in 2006 zo verguisd kan worden. Het waren 25 jaren steil omhoog en daarna 25 jaren steil naar beneden. En de vraag is of de beste man zelf daar enige invloed op had.

Ik staarde gisteren in mijn cd-kast. Besefte me ineens dat ik een tijdje geleden nog geheel uit het niets Off The Wall had opgezet. Ik pakte het album weer. Legde het glimmende schijfje in mijn cd-speler, skipte naar de titelsong (luister hier) en toen kwam die toch ineens. De brok in mijn keel. Die vertrouwde stem. Jaren vlogen langs mijn netvlies. Off The Wall, Thriller & Bad staan voor een onbezorgd leven. Lange woensdagmiddagen. Altijd zon. Altijd buiten spelen. Altijd Michael Jackson op de radio. En dat is voorbij. Dat gaat nooit meer komen. En daar krijg ik zelfs tranen van in mijn ogen.

2009-06-04T12:17:00.004+02:00

Pinkpop 40

Jan Smeets speelt op veilig. Dat is op zich wel de meest gehoorde kritiek op het afgelopen Pinkpop. Radio-vriendelijke bandjes die hun sporen al hebben verdiend en een gestage kaartverkoop verzekeren. Tel daarbij held Bruce bij op en Smeets was binnen voor Pinkpop 2009. Als ik de recencies mag geloven dan had het sowieso beter Bruce In The Park (with special guests) kunnen heten, want nagenoeg ieder zichzelf respecterend bandje speelde een nummer van de aardige man uit New Jersey. Hoewel ik weinig met Bruce heb, kon ik het Momentum wel waarderen. Er stond een grootheid op het podium. Een grootheid zonder al te veel eigendunk. Het is een gewone jongen gebleven die Bruce. En gezegd mag worden, het optreden stond als een huis.

Maar voor het overige. Inderdaad weinig verrassing op Pinkpop 2009. Anouk heeft een stempelkaart. Krezip mag zelfs komen als ze niet meer bestaan. In de jaren '90 hoorde ik Smeets nog wel eens verkondigen dat hij het als zijn taak zag ook nieuwe bands een podium te geven. Hij moest immers ook muzikale opvoeding geven aan de nieuwe generatie. Die taak lijkt hij terzijde hebben geschoven. Of wellicht gedelegeerd aan Lowlands. Kwalijk kun je het hem nauwelijks nemen. De man heeft ooit nauwelijks 20.000 kaarten verkocht voor het festival. Nu zijn de 60.000 kaarten gegarandeerd weg. En dat zijn keiharde euro's. Ik hoorde het Jan Smeets al zeggen. "Ik weet niet waar jij de bakker mee betaalt, maar die van mij accepteert alleen euros'. Oftewel, uiteindelijk gaat het om de pegels. Bovendien zijn het wellicht niet de meest verrassende acts. Een slechte Pinkpop is er toch ook nog nooit geweest. En het gaf mij in ieder geval behoorlijk veel zin in Rock Werchter. Waar we stiekem toch lekker heen gaan....

2009-04-25T09:38:00.003+02:00

Shelter From The Storm

Het was een vroege maandagochtend. De zon brak langzaam door. Dreef de aanwezige mist weg. Door de auto klonk Bob Dylan. Ik draaide nooit Bob Dylan. Ooit een verzamelalbum aangeschaft, maar die lag voornamelijk te verstoffen onder het tevens in de cd-kast aanwezige Blonde on Blonde. Maar goed, deze maandagochtend stond ik om half zeven 's ochtends voor de cd-kast en wist ik dat Bob moest zingen. In de auto. Op de snelweg. Met de rood opkomende zon in mijn spiegels.

Ik was moe. Dat ben ik al een tijdje. Een beetje uitgeblust. Toe aan vakantie. Het werd weer een mooie dag. Die maandagochtend. Maar mijn gedachten gingen eigenlijk alleen maar uit naar alles wat nog moest gebeuren. Zag de stapel werk al voor mijn ogen opdoemen voordat ik uberhaupt achter mijn bureau zat. Ik had eigenlijk zin om te vluchten. Volgende afslag van de A15 af en gewoon ronddolen onder de bloesem in de Betuwe. Een beetje in de zon zitten langs de waterkant. Krant erbij, kopje koffie. Verder niks. Stuk appeltaart misschien. Met slagroom. Bob zong lustig voort. Ik zette de radio wat harder: "Everything up to that point had been left unresolved.Try imagining a place where it's always safe and warm."Come in," she said,"I'll give you shelter from the storm." Precies. Dat is wat ik nodig had. A shelter from the storm.

Ik draaide nooit Bob Dylan. Tot afgelopen maandag en de hele rest van de week. Ik draai nooit Bob Dylan. Tot blijkbaar de week dat zijn grootste fan komt te overlijden. Tja...

2009-04-23T15:08:00.002+02:00

Martin Bril

Het is sowieso het verkeerde seizoen. Nee, het is sowieso veel te vroeg. Dat moet ik eigenlijk als eerste zeggen. Het is sowieso veel te vroeg. 49 is geen leeftijd om te gaan. Om de deur dicht te gooien en de dagelijkse realiteit te verlaten voor de eeuwige jachtvelden. Maar het is ook het verkeerde seizoen. Ik heb daar namelijk wel eens over nagedacht. Wanneer ik wil gaan. Nu heb je daar meestal geen invloed op. Maar vetrekken in de lente lijkt mij niks. Te mooi, te energiek, te jong. De lente nodigt uit tot meer. Niet tot een afsluiting. Wanneer is de wereld, nou ja Nederland, nu mooier dan juist deze weken. Zeker met dit weer. Of je moet juist willen gaan met dit beeld op je netvlies. Mocht er dan toch een hiernamaals zijn dat je dan in ieder geval een mooi laatste beeld hebt van de wereld. Die mooie aardkloot met haar blauwe luchten, lichtgroene bladeren en frivole bloesem.

Ik zag hem voor het eerst in Zomergasten. Markant figuur dacht ik toen. Daar wil ik wel eens iets van lezen. Ik denk dat hij toen nog in Het Parool stond. Hij was in ieder geval nog niet het publieke figuur van de laatste jaren. Althans dat houd ik mezelf graag voor. Ik houd mezelf graag voor dat ik Bril al kende voordat het doorbrak tot het grote publiek. Voordat Bril een icoon werd. Met een dagelijkse column in de Volkskrant. Met Evelien op t.v. Met zijn ongezouten mening in De Wereld Draait Door. Ik kende Bril daarvoor al. Niet dat het een donder uitmaakt. Maar soms krijg je daar een lekker gevoel van. Het gekke met Bril was dat hij nog meer een "bekende" leek dan al die andere "bekende Nederlanders". Misschien omdat hij verslag deed van het leven op de hoek. Het leven dat je kende. Zijn schetsen van het meisje op de markt, de man in het cafe, de vogel in Frankrijk, de bloesem in de Betuwe. Waar Bril over schreef dat had je ook wel een keer gezien. Alleen had jij niet dat er bij gedacht. Of zoals Campert het vandaag verwoorde, wij zien dingen. Bril wist waar dingen over gingen. Alledaagse dingen. Alledaagse mensen. Ik zal hem missen. Bril hoorde bij de dagelijkse rituelen. En die zij nu ineens weg. Ach hoor ik hem bijna zeggen: "op de eeuwige jachtvelden is het altijd lente en rokjesdag, wat wil een mens nu nog meer".

2009-04-16T22:15:00.002+02:00

Susan Boyle

Het lijkt een perfecte truc uit de doos van John de Mol of aanverwante media-goeroes. Nu de "weet-je-wat-ik-kan" shows langzamerhand hun hoogtepunt hebben bereikt, was het tijd voor een nieuwe impuls. Even weer een 'swung' aan het genre, opdat we nog 5 jaar vooruit kunnen met het concept. Leunen op een bestaand concept is immers -tig keer goedkoper dan allerhande nieuwe concepten bedenken waarvan minimaal 90% na de pilot weer van de buis kan. Oftewel, het eerste wat door mijn hoofd schoot bij het zien van "dit" was: dit is doorgestoken kaart. Dit is een leuk geintje uit het hoofd van een of andere media-fantast. Iemand die midden in de nacht wakker werd en dacht 'dit is het'. Dit is de redding van alle Idols en aanverwante programma's op de wereld.

En dat is het ook geworden. Het is een hype blijkbaar. En het is eigenlijk ook wel heel leuk om te zien. Je wordt er een beetje vrolijk van. Ik weet niet hoe het werkt, maar het werkt. En als het geen doorgestoken kaart is, dan wordt je alleen maar nog vrolijker van. Als het dat wel is, dan werd je er toch in ieder geval even vrolijk van. En dan is de media-goeroe ook weer geslaagd in zijn taak. Het is een win-win situatie...

2009-04-14T21:25:00.002+02:00

Bakkerij Schuthof

Bij Bakkerij Schuthof is er op de vroege zaterdagochtend een levendige handel in nummertjes. Geen voetbalplaatjes, geen smurfen, geen eftelingzegels die hier de klok slaan, maar doodgewone ouderwetse nummertjes. U kent ze wel, die pijlvormige papiertjes die je uit zo'n rood apparaat trekt (meestal meer dan bedoeld) en waar dan zo'n mooi volgnummer op staat. Ik had 079 op de zaterdagochtend om 8:34 precies. Het bord aan de muur, zo'n ouderwetse, met van die fraaie flapnummers, stond op dat moment op nummer 31. Ach, dat waren maar 48 wachtenden voor mij. Het zonnetje scheen, er werd wat gelachen, kinderen keken hun ogen uit naar de taartjes in de vitrine. Sommige mensen liepen naar De Schut, in de hoop daar eerder brood te krijgen, anderen gaven de moed simpelweg op. En van deze opgevers moesten we het hebben. Voor je het weet gaf nummer 049 zijn briefje aan nummer 057, die dan vervolgens weer zijn nummer gaf aan 061 en u raadt het al, nummer 061 gaf het uiteindelijk aan 079. Zo was ik binnen 15 minuten maar liefst 18 plaatsen gestegen. Er werd nog wat doorgeschoven met nummertjes, terwijl onze magen begonnen te rommelen van al die heerlijke geuren die uit de bakkerij kwamen. Nee, wij vermaakten ons wel. Bovendien concludeerden we met zijn allen: "we hebben geen haast". Want haast dat heb je niet op Schier. Haast is een woord dat in het Schierse woordenboek, zover het al bestaat, niet voor zou komen. Haast is iets voor bewoners van het vaste land. Landrotten. Niet voor op Schier. Daar trekken we gewoon een nummertje en lachen we naar de zon als er nog 48 wachtenden voor ons zijn. In mijn stad zou zoiets leiden tot rellen en opstanden. In Schier slechts tot levendige handel in nummertjes. En voor de rest hebben we alle tijd. Wat een leven. Was heel Nederland maar zoals Schier..."we hebben geen haast, we hoeven nergens heen"...

2009-04-08T19:23:00.002+02:00

Schuif Gezellig Aan

Aart Staartjes, de man die altijd al rond de 60 leek maar ook weer nooit ouder lijkt te worden, sprak afgelopen maandag in de Volkskrant zijn zorgen uit over het voortbestaan van Sesamstraat. Nu ben ik de laatste tijd met veel bezig, maar het onderwerp Sesamstraat behoort daar niet bij. Desondanks was ik wel lichtelijk geschokt toen ik las hoe de publieke omroep solt met het klassieke kinderprogamma. Niet alleen zijn Bert, Ernie & Co. al sinds een jaar terugverwezen naar half zes, de laatste tijd rolt het kinderprogramma klaarblijkelijk al om 5 uur de huiskamer binnen. 5 uur. Zoals Aart terecht opmerkte, dan rijden de gesjeesde papa en mama van vandaag de dag net de file in. Met een beetje geluk rollen ze net de AH uit en haasten ze zich naar de keuken om het avondeten te bereiden. Maar geen moderne yupmama of yuppapa die al om 5 uur met kroost voor de buis kan zitten.

Het hele idee van Sesamstraat is ook weg als je om vijf uur al beelden laat zien van Bert & Ernie die gaan slapen. Of rond die tijd afsluit met een verhaaltje van Dikkie Dik. Een kind ging immers keurig na Sesamstraat naar bed, zo rond kwart voor zeven. Papa en mama waren om zeven uur dan vrij. Je kan je kind moeilijk om kwart over vijf zonder eten naar bed sturen. Daarmee is alleen pedagogisch gezien vijf uur al een ramp. Je zou het bijna kindermishandeling kunnen noemen om Sesamstraat al om dat tijdstip op de beeldbuis te gooien. Nee, ik ben het helemaal met Aart eens. De publieke omroep verzaakt zijn plicht. Sesamstraat hoort om half zeven en geen minuut eerder. En als er om dat tijdstip dan zeven miljoen nederlanders naar SBS6 zappen, dan moet de publieke omroep dat een rotzorg zijn. Het is immers niet haar taak om zeven miljoen Nederlanders te entertainen met onzin. Om half zeven is het haar taak om de nieuwe generatie van Nederland pedagogisch te vertroetelen met het Koekiemonster. Misschien moeten we er maar een comite voor oprichten. Met Aart als ere-voorzitter. Zijn ze daar in Hilversum nu helemaal van de zotte...

2009-04-07T20:19:00.000+02:00

77/100

77 dagen. Ik krijg ons huis binnen zo'n termijn in ieder geval niet af. Mijn eigen opleiding duurt fiks langer. En de beste man krijgt nog eens geen opleiding. Training on the job is het meer. Toch komen de eerste 100 dagen met rasse schreden dichterbij. En je kan er donder op zeggen, dat met het dichterbij komen van de eerste 100 dagen ook de eerste evaluaties worden geschreven. De crisis is nog niet opgelost. De oorlog is nog niet voorbij. Het milieu nog niet florisant omhoog geschoten. Desondanks is het wel duidelijk dat er al 77 dagen een hele andere wind waait. Een bijna tegenovergestelde wind dan die we acht jaar gevoeld hebben. Het alleen al spreken over "afschaffing van kernwapens" en de betwisting dat Amerika in oorlog is met de Islam is een teken aan de wand. Het zijn woorden. Maar zoals Bert Wagendorp in de Volkskrant ook al opmerkte. Eerst woorden, dan daden. Zijn voorganger deed het vaak andersom. En dan bleken de daden vaak een ramp en de zogenaamd verklarende woorden maakte het niet veel beter. Wat dat betreft blijft het een zegen. Ook na 77 dagen. Maar goed, wij in Europa zijn natuurlijk nog steeds een beetje verblind. Uit de afgelopen tour van Obama langs een reeks Europese landen bleek toch nog wel dat de Europese leiders op een roze wolk rondzweven rond de huidige president van Amerika. Europa heeft die luxe misschien ook wel. Het is hier nog aardig toeven in de luwte van de storm. Er staat in Europa bij mijn weten geen bedrijf met de grootte van GM op omvallen. En goed, zelfs al stelt het praktisch allemaal weinig voor. Hoe lang is het geleden dat we twee lachende presidenten van Amerika en Rusland op een foto zagen. Tel daar de lente bij op en misschien is dat wel genoeg om ons al zwevend de crisis uit te loodsen. Uiteindelijk blijken veel dingen namelijk slechts gestuurd door de algehele "state of mind". En die "state of mind" is op bepaalde vlakken best positief. Misschien dat we over 25 jaar in de geschiedenisboekjes kunnen terugvinden dat die "state of mind" en de vroege voorjaarszon de wereld van de ondergang hebben gered. Met Obama als lachende voorganger en heel Europa op een roze wolk daar achter aan.

2009-04-06T20:47:00.002+02:00

Tijd

Ik kom er niet meer aan toe. En dat is best jammer soms. Vaak lees ik 's morgens iets in de krant en dan wil ik daar dan iets over schrijven. Gewoon om er maar vanaf te zijn. Alleen dan moet dat wel op dat moment. Dat schrijven. En vroeger kon dat gewoon. Dan gooide ik de krant aan de kant, liep ik naar mijn bureau, schonk nog een kop koffie in en begon met tikken. Voor je het weet stond er weer een stukje over het een of ander.

Ook bevordelijk waren de lange raam-staar-sessies. Ook met een kop koffie, of thee, of later op de dag een glas wijn. Dan zag je wat op straat. En daar wilde je dan wat over schrijven. Gewoon op dat moment. Niet aan het eind van de dag. Want dan was je het alweer vergeten. Ik zie nog vaak genoeg van die voorvallen. Waarover je wilt schrijven. In de trein. Op straat. Flarden van een gesprek in een cafe. Alleen dat schrijven. Op dat moment. Dat lukt niet meer. Dat even achter de computer duiken. Vroeger had de dag 24 uur en minstens 16 daarvan waren ter vrije besteding. Tegenwoordig is dat gereduceerd tot 2. Niet dat ik nu 22 uur per dag druk bezig ben, maar de tijd om te schrijven is gereduceerd tot 2. De overige 20 uur ben ik bezig. Of dat druk bezig is, is vrij relatief. Mieren zijn druk bezig. Maar mensen? Maar goed, in die 2 uur kunnen ook heel veel andere dingen. Die overigens lang niet even nuttig zijn. Soms zelfs aanmerkelijk minder nuttig dan schrijven wellicht zou zijn.

Ik realiseer me. Het heeft even geduurd. Maar ook ik ben een van die dwazen. 24 uur in een dag en elk uur gevuld. 7 dagen in een week en elke dag zo weg. 30 dagen in een maand. 365 dagen in een jaar. Zo weg. Als je niet uitkijkt. Goed voornemen voor de tweede helft van 2009 (dat begint pas op 1/7). Beter uitkijken waar de tijd blijft. Want zij (is tijd vrouwelijk?) lekt ergens weg. Ergens in het huis, ergens in de opleiding, ergens in een dossier, ergens....maar niet meer naar hier. En ach, ik vind het toch nog steeds wel leuk. Een beetje tikken. Nuttig? Misschien. Misschien ook niet. Maar dat maakt ook niet zoveel uit. De man of vrouw die 24 uur per dag nuttig bezig is, moet ik nog tegenkomen. Dus wat dat betreft. Spinnen zijn nuttig heb ik wel gehoord. En die zijn ook altijd heel druk bezig. Maar nu draaf ik door. Nuttig...pffff..., daar heb ik helemaal geen tijd voor.

2009-02-17T20:49:00.002+01:00

Muziek voor niets

Voor niets komt de zon op? Dacht het niet. Voor niets komt er soms zelf fijne muziek binnen. M. wist mij te wijzen op dit. Een intro en ik was verkocht. Dat intro bleek Broken Stereo te zijn. En dat klinkt nagenoeg even fijn als het betere werk van pak hem beet Josh Rouse. Muziek waar de zon van gaat schijnen, muziek waarbij de lente begint. Gewoon in je woonkamer. Of in je auto. Over de Interstate Highway. Daar waar het leven zorgeloos is. Daar waar de vogels 's morgens fluiten, de dag alles kan brengen, maar tegelijktijd niets. Het is maar wat je er van maakt. Muziek voor "lazy sunday afternoons". Muziek waar alles wat moet ver weg is en alles wat mag verdomde dichtbij. Nog circa 34 dagen en het is lente. U zocht een voorbode? U heeft hem gevonden. Sean Fournier heet de beste man. En ik kende hem niet. Maar voor noppes heeft hij toch 6 hele fijne songs op het wereldwijde web gezet.

2009-01-27T20:30:00.006+01:00

Audacity of Hope

Het is een vreemde gewaarwording. Van een man op het hoogste ambt van de Verenigde Staten waarvan je afvraagt of hij zelf ooit een boek gelezen heeft, naar een man die meerdere boeken op zijn naam heeft staan die alle vrij lovend zijn ontvangen. Omdat ik mijn nieuwsgierigheid niet kon bedwingen ben ik vorige week toch maar eens in "Audacity of Hope" begonnen van Barack Obama. Het boek dat de aanloop vormde naar de presidents-campagne. Reeds in 2006 verschenen, maar toch eigenlijk een uitgebreid verkiezingsprogramma, althans in ieder geval Obama's visie op wat er mis was in het Amerika onder Bush. In het eerste hoofdstuk blijkt in ieder geval al dat de huidige president weinig lovend is over de op dat moment aanwezige president. Nu is dat niet heel erg schokkend, maar gezien het feit dat hij bij een gooi naar het presidentschap niet ook alle gematigde Democraten van zich af moest keren en zeker ook wel wat Republikeinen moest paaien toch een gedurfde stap. Anderzijds moet toch wel gezegd worden dat Obama in het eerste hoofdstuk geen grootste verklaringen of ideeen aanhaalt over de toestand van Amerika. Al met al is het een herhaling van de veel gehoorde theorie dat in Amerika eigenlijk een Reagan-regering heeft gezeteld vanaf 1980 en er aldus al 30 jaar dezelfde wind waait in het land, met een lichte afremming onder Clinton.

Desondanks begint het boek wel met een aardige analyse van de extreme polarisatie die vanaf Reagan door het land is getrokken. Het algehele "you're either with us or against us" is tot in perfectie uitgewerkt door Karl Rove, de rechterhand van George W. Bush. Een tactiek die ook al woelig waaide onder Clinton en waarschijnlijk de belangrijkse oorzaak is voor het feit dat er destijds een Impeachment-procedure is gestart tegen de man uit Little Rock. Het is beangstigend om te lezen dat de Republikeinen dit spelletje zo hard en voornamelijk zo goed weten te spelen. Tegelijkertijd is het een opluchting dat een man die het zijn speerpunt heeft gemaakt om een einde te maken aan de polarisatie de verkiezingen heeft weten te winnen. Dat geeft hem wel gelijk de opdracht om een proces van 30 jaar te keren en of dat gaat lukken is 4 jaar is maar de vraag. Dat lijkt zelfs een onmogelijke opdracht in 8 jaar.

"Audacity of Hope" is een boek dat heerlijk leest. Niet in de laatste plaats door Obama's eigen relativering. Na een "tirade" op de Bush Administration staat daar namelijk ineens die anekdote van een van de eerste ontmoetingen met de President. Bush roept Obama bij zich na de informele kennismaking tussen de nieuw gekozen senatoren en president en waarschuwt hem voor het harde leven in Washington D.C. Bush ziet Obama op dat moment blijkbaar al als iemand met een grote toekomst in de Amerikaanse politiek en drukt Obama op het hart dat hij uit moet kijken. "Everybody will be waiting for you to slip. So watch yourself". Je krijgt er bijna vaderlijke gevoelens van. Toch heeft Obama dat gevoel eerder in het boek al aardig geanalyseerd. Bush is een man waarmee je gezellig een biertje drinkt en wat onsamenhangend over sport kletst. Niets minder, maar vooral ook niets meer.

2009-01-20T20:37:00.005+01:00

"So Help Me God"

"So help me God". Het was een enigszins vreemde gewaarwording om deze woorden te horen, vanuit het verre Washington D.C. terwijl het uitzicht op mijn raam het donkere station van Ravenstein liet zien. Het was nog een hele klus om de inauguratie op ee radiozender te vinden. Klaarblijkelijk acht men dat medium daar al niet meer geschikt voor. Op het scherm waren de beelden op bijna elke zender te volgen, maar de radio ging rond 18:00 vanavond rustig door met de reguliere reclame. Niemand die zich daar aan leek te storen. Klaarblijkelijk is de gemiddelde treinforens te nuchter om zichzelf om de mouw te spelden dat er vandaag rond 18.00 Nederlandse tijd geschiedenis werd geschreven. Zo niet ondergetekende. Die hield zich de droom voor dat vanavond een beeld werd gecreeerd dat de komende decennia wordt herhaald. Een zin die de allure krijgt van "I have a dream" of "Ask not what your country can do for you". Beide zinnen werden overigens aardig ingevlochten in de speech van de 44e president. Een speech die met horten en stoten over de radio binnenkwam. De trein is verre van stoorgevoelig. Zeker niet als de rest van de coupe besluit om het avondeten te bespreken over de mobiele telefoon. Hoe dan ook, mocht men in de toekomst ooit vragen waar ik was; toen Obama beeedigd werd. Ik keek uit op station Ravenstein toen hij de historische woorden sprak: "So help me God". De tijd zal het leren of het van enige waarde is. Het is in ieder geval van waarde dat het vandaag in Washington D.C. feest is. Dat is wel andere koek dan de staat van beleg die in 2000 werd afgekondigd bij de beeidiging van ene George W. Bush. Een eerste vink achter de "change"-agenda. Er zijn er nog vele te gaan.

2008-12-12T19:28:00.004+01:00

God's Akkers

Een uur of 4 in de namiddag. Lage winterzon. Het licht wierp een baan dwars door de treincoupe. Licht als een rood-oranje deken over het landschap. God's licht over God's akkers. De kale bomen, anders zo mistroostig, worden in dat licht ineens prachtige donkere kunstwerken in lege velden. Akkers, anders grauw bruine omgeploegde gronden, worden stralende dekens. Het gras in de velden steekt scherp en fris af tegen de winterluchten. Die lucht met uitgerekte wolken, constant van kleur verandert. Ik staarde door het grote raam. Voelde de zon op mijn gezicht. Staarde in de eindeloze verte. Zag God's licht over God's akkers. Zoals je het maar zelden ziet. De wereld op zijn mooist. Het was dinsdag, een uur of 4 in de namiddag. Ik zag God's licht over God's akkers. Een andere benaming heb ik er niet voor. En de wereld leek zo mooi. Achteraf begreep ik pas wat het was. Maar eigenlijk geloof ik daar niet zo in. In tekens. Of in God. Maar dit kan niets anders geweest zijn. God's licht over God's akkers. Starend door de ramen van een treincoupe. Voel de tranen branden. Hoor dat nummer in mijn hoofd. Opnieuw en opnieuw. Soms lijkt het alsof er zoveel wordt afgesloten. En zoveel weer begint... Just close your eyes. And count to five. Let's craft the only thing we know into surprise. Set down your glass... And I'm shaken, then I'm still. When your eyes meet mine. I lose simple skills. Like to tell you all I want is love...

2008-11-26T09:12:00.003+01:00

White Tiger

Wellicht dat je in Delhi moet zijn geweest om het boek te kunnen waarderen, want hoewel het is bekroond met de prestigieuze Man Booker Prize, vallen de recensies over het algemeen wat negatief uit. Te saai, te langdradig, te monotoon. Ik kan me die kritiek wel voorstellen. Het boek haalt het bijvoorbeeld niet bij De Vliegeraar. Nu zijn de overeenkomsten daar ook niet zo heel groot mee, hoewel beide boeken draaien rondom het verschil tussen arm en rijk en de uitbuiting die daarmee gepaard gaat. Bedrog, chantage, de verwarrende weg die India aflegt van een oud kastensysteem naar een maatschappij die steeds meer wordt beinvloed, zeg gerust geleefd door het Westen. Hoewel het boek me nergens wezenlijk kon ontroeren, daarvoor is de vertelwijze veel te rauw, eigenlijk is het boek besmeurd met de modder van de straten in Delhi, kon ik het ook moeilijk aan de kant leggen. Ik wilde toch steeds weer weten hoe de ontwikkelingen waren van Balram Halwai. Hoe zijn leven verder dwaalde door de straten van de smerige hoofdstad van India. Maar wellicht is de voornaamste reden daar ook voor dat ik de straten van Delhi heb gezien. Vanuit een ei. Afgesloten van het echte India. De verwezenlijking van de scheiding tussen rijk en arm door een autoraam. Wie dat wilt proeven, ruiken en voelen komt met White Tiger van Aravind Adiga zonder meer aan zijn trekken.

2008-11-05T08:14:00.004+01:00

America Votes VIII -President-Elect Obama

Geen internet, geen t.v., zelfs geen radio. Een behoorlijke ontbering in een verkiezingsnacht. Maar stipt om 08.00 op kantoor, inloggen op CNN en we zijn er. Het tijdperk Bush is voorbij. De neo-conservatieven zijn weg. Nou ja, over 76 dagen dan. Zowel in het Witte Huis, als in de Senaat , als in het Huis van Afgevaardigden kleurt de meerderheid van de zetels weer het frisse blauw van de Democraten. En dat is eigenlijk toch het beste nieuws dat de afgelopen 8 jaar uit Amerika is gekomen. Niks "too close to call", niks "winner takes all", geen "dubieuze stemcomputers" in Florida, gewoon 338 kiesmannen voor Barack Obama. Hoogstwaarschijnlijk verwacht menigeen in Europa meer van de man dan feitelijk mogelijk is. Maar feit blijft dat we een nieuw tijdperk ingaan, dat we sowieso getuige zijn van een stukje dat de geschiedenisboeken in kan en dat we in ieder geval de komende 4 jaar weer fatsoenlijk kunnen onderhandelen met de grootmacht aan de andere kant van de oceaan. Starting Up A Brand New Day....

2008-11-04T08:52:00.002+01:00

Next Generation

"Don't Stop Thinking About Tomorrow", was destijds het overwinningsnummer van Clinton. Ik was pas 14, maar dat nummer en de positieve "vibe" die uitging van de overwinning van de Democraten in 1992 is me altijd bij gebleven. De "next generation" kwam aan de macht. Een na-oorlogse president. Het stokje werd overgenomen van de oude garde die WO II hadden meegemaakt en met enige angst naar de wereld keken. Eigenlijk gaat de strijd van vandaag weer tussen die oude garde die met angst naar de wereld kijkt, een ziekte die de "Old Party" nimmer kwijt lijkt te raken" en iemand die lid is van de "next generation". Iemand met hoop. Een frisse blik op de toekomst. Niet geregeerd door angst, maar door het geloof dat het morgen altijd beter kan. En met de huidige mineurstemming in de media over de economie hebben we dat eigenlijk wel nodig. Iemand die in de basis lijkt te denken, hoe kan het ook anders als je uit Hawaii komt, dat het leven leuk is, in plaats van dat er op elke hoek gevaar dreigt. Iemand die denkt dat er verbeteringen mogelijk zijn, in plaats van iemand die de focus legt op het voorkomen dat het nog slechter wordt. Actief tegenover Repressief. Jong tegenover Oud. Maar bovenal de generatie van morgen tegenover de generatie van voor de oorlog. Het is de 21e eeuw. Dat vereist een president die weet wat de 21e eeuw vraagt. Nu alleen nog een lekker overwinningsnummer...

2008-10-09T21:17:00.000+02:00

Herstplaatjes

Tussen het stof door, als het gruis van het stucwerk is neergedaald, het mooie herfstlicht door de ramen schittert, dan glinsteren daar ineens de najaarsalbums aan de noorderzon. Sommige al gemeld, maar momenteel gaat alles (behalve failliete banken) langs mij heen, daarom baseren wij ons op de kracht van herhaling. Hoogtepunt van vandaag is natuurlijk de ontdekking dat 26 oktober a.s. Cardinology van Ryan Adams & The Cardinals het levenslicht ziet. Andere potentiele kandidaten voor herfstplaten van het jaar zijn natuurlijk The Killers die op 27 november a.s. (men wil blijkbaar ook meedingen voor de winterplaat 2008-2009) Day And Age bij uw plaatselijke platenboer in de schappen laten leggen. Iets eerder tracht Razorlight zijn kunstje te herhalen en brengt dan ook op 3 november a.s. Slipway Fires uit. Blijft over het herhalen van één van de platen waar ik reikhalzend naar uitkijk en op 20 oktober a.s. al wereldwijd is te verkrijgen: Snow Patrol - A Hundred Million Suns. Laatste in de rij nominaties blijft natuurlijk het volgende week te verschijnen Perfect Symmetry van Keane. Kredietcrisis of niet. Aan de herfstplaatjes zal het niet liggen voor een mooie rood-gele herfst.

2008-09-15T20:47:00.003+02:00

DHZ-EN

Ooit bekend geweest met de term APP 470 K 24? En dan met name met de vraag wat deze APP onderscheid van de APP 470 K 14? Ik kan het u wel verklappen. Een APP 470 K 24 is een gemineraliseerde APP-gemodificeerd gebitumineerde polyester-glascombinatie MEC. Een dakbedekking ja, precies. En de APP 470 K 24 is gemineraliseerd, in tegenstelling tot de APP 470 K 14. Hoe ik daarbij kom? Ach, ik weet tegenwoordig zelfs dat je een houten vloer schuurt met om te beginnen een korrel 40, er daarna een korrel 120 overheen haalt om hem lekker glad te maken met een 180. Ik weet sinds enkele weken dat er evenveel gebroken wit bestaan als automerken. Wit met een puntje zwart. Wit met een puntje rood. Wit met een puntje oker. Het is allemaal wit, maar ook weer niet. Het is anders wit. En hoe wit anders wit is, kan weer verschillen van de ondergrond, van de lichtinval, van je eigen humeur lijkt het zelfs. Het zijn de wijze lessen van het DHZ-en. En het eindelijk de trotste bezitter zijn van een GAMMA-pas. Want het is gebleken. Ook ik kan niet zonder de.......well, whatever....

2008-09-04T21:39:00.003+02:00

Love is Noise

Lange straten, wapperende jassen, licht verkleurde bomen, wind, dreigende wolken, een laag staande zon schittert in de etalageruiten. Hij kijkt naar zijn spiegelbeeld. Staat even stil voor een raam. Ziet de mensen binnen door elkaar heen krioelen. Even heeft hij oogcontact met het meisje achter de toonbank. Haar blonde haar springt heen en weer, terwijl ze met een hand het geld aanneemt en met haar andere hand behendig een laatste plakkertje op het ingepakte pakje aanbrengt. Ze glimlacht even. Vluchtig. Tegen hem, of gewoon tegen de man achter de toonbank. Haar ogen flinkeren. De zachte kleur van de zonnestralen glijden even over haar gezicht. De jongen glimlacht als hij zich langzaam omdraait. De zomer loopt op zijn einde. Het leven verplaatst zich van buiten naar binnen. Flaneerde hij de laatste maanden over de pleinen met mensen, nu moet hij zich weer vergapen aan de taferelen achter grote etalageruiten. De kleine rituelen die plaatsvinden achter de toonbank. De glimlach van de verkoopster, de norse blik van de man in zijn zandkleurige Burberry. De wind nam toe. Zijn jas wapperende steeds harder. Licht verkleurde bladeren vlogen door de straten. Er ontstonden tranen in zijn ogen. Hij kneep ze dicht om tegen het felle licht. De zomer was echt ten einde. Hij wierp nog een laatste blik in de winkel. Er leek even oogcontact. Hij zag even haar blauwe iris. Hij meende toch echt een glimlach te zien. Maar hij twijfelde. Misschien voelde hij gewoon de herfstkriebels. Minstens zo verradelijk als lentekriebels. De muziek op zijn koptelefoon ging iets harder. Hij draaide zich om een liep de lange straat in. Dit was zijn stad. Dit was zijn straat. Dit was zijn ritueel. En hij begon langzaam te zingen. Het leek wel 10 jaar geleden. Cause love is noise, love is pain. Love is these blues that you're feeling again. Love is noise, love is pain. Love is these blues that I'm singing again, again, again....

2008-09-04T19:00:00.002+02:00

Bambi Woods

De naam Bambi Woods deed mij een beetje denken aan een porno-actrice. Met stomheid geslagen was ik dan ook toen Wikipedia mij vertelde dat Bambi Woods ook werkelijk een porno-actrice was. Of is. Off camera dan in ieder geval. Bekend van Debbie does Dallas, klaarblijkelijk. Where Are You Bambi Woods is daarmee in ieder geval gelijk een intrigrerende albumtitel. Een plaat als een ode aan Amerika. Niet het Amerika dat deze dagen op t.v. te zien is, maar het meer inheemse Amerika. Over gescheiden moeders die wonen in een trailer park. Marinus de Goederen haalt herinneringen op van een tijdje inheems Amerika en dit is het resultaat. Vorige week gleed mijn oog al langs de albumhoes in Kroese. Vandaag stond de recensie in de Volkskrant door de altijd gewaardeerde Gijsbert Kramer. Vanavond hoor ik voor het eerst op MTV Brand New Mary Had A Secret. En Gijsbert lijkt gelijk te hebben. a balladeer heeft zijn plaats gereserveerd in de wereld van de Nederlandse betere popmuziek. Toch maar eens snel de rest luisteren en daarna weer de agenda van Roosje in de gaten houden.

2008-08-31T14:30:00.002+02:00

Caos Calmo

De rust van het plein in een immer voortrazende wereld. De symbolische aspecten van het rouwproces. Anderhalf uur kleine speldenprikjes over het het werk, de liefde, het verlies, de ontmoetingen, de verrassingen, het mooie en het lelijke van het leven. Op prachtige muziek, op een pittoresk Italiaans plein. Grimaldi is met Caos Calmo er in geslaagd een film te maken die ontroerd, laat lachen, laat genieten en doet verbazen. Een film met een in eerste instantie somber dramatisch uitgangspunt. Een film gefundeerd op een familie-drama. Met de focus op de hoofdpersoon, die briljant en ongekend geloofwaardig wordt geacteerd door Nanni Moretti. Caos Calmo is geen film die het verhaal, het drama en de verwerkingen daarvan in beeld brengt. Het is juist de film die het allemaal buiten beeld laat en het laat vertellen door symboliek, gezichtsuitdrukkingen en de kleine details van de dagelijkse ontmoetingen en omhelzingen die de hoofdpersoon heeft. Knap staalje filmwerk met als uitwerking een rustgevende glimlach. Klasse.