Vroeger was dat de functie van je dagboek. Je leest ettelijke jaren daarna nog eens wat hersenspinsels van jaren daarvoor en dat geeft dan een feest van herkenning, nostalgie en zo je wilt melancholie. Bij een blog kun je wat meer media toevoegen. Wel zo handig voor je "memory-sensoren". Zo kwam ik dit tegen. Ouderwets kippenvel uit circa 2003. Gekoppeld aan een stukje over zwervende herfstbladeren op natte rode klinkers in de binnenstad van Nijmegen. Die rode klinkers zag ik destijds iedere dag. Nu niet meer. Klaarblijkelijk levert de dagelijkse forensentrip door half Nederland minder inspiratie op, dan de dagelijkse wandeling door een winderige stad.
Ook bovenstaande foto kwam ik ergens tegen. Ik ga hem niet uitleggen. Je herkent het of je herkent het niet. Als ik hem moet uitleggen dan is het bijzondere aan dit plaatje weg. Het is nog eens geen beste foto. Zwaar bewogen en het is miserabel weer. De dagen dat ik daar was, scheen op een of andere manier altijd de zon. Het is een van de fijnste plekken van London. Niet die Starbucks op zich, maar wel de plek waar de vestiging zit. Ik kan me er nu al op verheugen, daar weer ooit te lopen.
Ach, die oude hersenspinsels. Laat ik me maar beperken tot de oude muzikale uitspattingen van weleer. A Trip down Memory Lane. De geur van hazelnootkoffie, lange rechte wegen door bossen die nooit lijken te eindigen. Torenhogge sparren, bedekt met sneeuw. Het is kerst 2002. Het is stil in de auto, op haar stem na. Het landschap trekt langs de ramen. Een motel in de avondschemering. We rijden nog een stukje verder. Houten huizen. Een fel verlichte winkel waar geen levende ziel is te bespeuren. Ach, van al die muzikale uitspattingen die ik destijds beschreef, krijg ik eigenlijk alleen hier nog echt kippenvel van. Wat een nummer. Wat een nostalgie. Wat een herinneringen. "What are regrets, just lessons we haven't learned yet.."
Geen opmerkingen:
Een reactie posten