Ik was hem een beetje uit het oog verloren. Eigenlijk tot het moment dat ik zijn naam op het affiche van Crossing Border zag. Ed Harcourt. De man van het magnifieke Here Be Monsters. De herfst/winterplaat bij uitstek. Zware pianotonen, melancholieke stem. Bij het horen van dat album komen de slagregens vanzelf, terwijl je bij het knisperende haardvuur zit. Een zwaar album, maar met een warme ondertoon. Buiten is de boze wereld, binnen is het goed toeven.
Het vervolg op Here Be Monsters (From Every Sphere) vond ik aanzienlijk minder en sindsdien ben ik Ed Harcourt eigenlijk ook uit het oog verloren. Onterecht zo blijkt nu, want de man heeft al weer een paar nieuwe albums op zijn naam, waarvan het dit jaar verschenen Lustre de meest recente is. En na een paar luisterbeurten kan ik toch wel stellen dat Lustre eigenlijk gewoon kan meedingen voor het jaarlijstje 2010. Het album is een stuk verscheidener dan het eerdere werk van Ed Harcourt, zonder in te boeten op zijn echte kwaliteit. Het combineren van melancholie met een heerlijk soort warmte. Buiten mag het koud zijn (hoewel dat valt nog wel mee), maar binnen is het behaaglijk. Bij het haardvuur. Met een warm kop chocolademelk of wellicht een goede single malt in de loop van de avond.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten