Het Nederlands elftal was altijd het elftal dat de finale nooit haalde, maar wel altijd het mooiste voetbal speelde. Althans dat was van de mening van de zelfbenoemde voetbalkenner. Van dat eeuwige jaren '90 elftal met Kluivert, Davids, Seedorf, de broertjes De Boer, waren diezelfde kenners altijd van overtuigd dat het eigenlijk de feitelijke kampioenen waren. Tomeloze arrogantie. Die ploeg strandde altijd op penalties en anders op hun eigen ego's.
Zo anders was de ploeg van Van Basten. De ploeg die vervolgens door Van Marwijk is overgenomen. Bescheiden jongens. Jongens van de hoek. Je ziet Snijder en Boulahrouz bij wijze van spreken nog een balletje trappen tegen het muurtje achter de supermarkt. Robben zou zo die joviale buurman kunnen zijn. Kuijt is gewoon die knul uit de Calve pindakaas reclame. Bovenal spat het plezier er van af. De ploeg vind het leuk. Dat vonden ze het al op het EK 2008 en dat vinden ze nu nog steeds. Stond dat jaren '90 elftal altijd met enorm zure gezichten in het veld (ze waren immers de beste, dus wat had het voor een nut om nog 90 minuten achter die bal aan te rennen); het huidige elftal is gretig en wil werken. Bikkelen tot dat de laatste graszode onderste boven ligt.
Het team van Van Marwijk dwingt het af. Gewoon door er voor te werken, knokken en bikkelen. Geen vooringenomendheid over de enorme schoonheid en klasse van het eigen spel. Een elftal dat het Nederlandse adagium "doe maar gewoon" hoog in het vaandel heeft staan, wordt wellicht wel gewoon wereldkampioen. En wie weet. Zien we De Boer dan wel een keer echt lachen. Maakt die dat ook nog eens mee. Dat mag best. Immers, "Nobody expects the Spanish Inquisition"......"Well, actually""....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten