Zou er over moeders bij een voetbalvereniging uit Alblasserdam net zo veel zijn te schrijven als over de moeders van de plaatselijke kneuterclub in Bethesda? Ik kan het me nauwelijks voorstellen. Of het zou moeten gaan over de ondraagdelijke saaiheid van het moeder-bestaan in Alblasserdam. Niet omdat het leven van een moeder in Alblasserdam bij uitstek saai is, maar ik hoef als lezer niet te weten dat het elke week zo gezellig is als de moeders hun zonen komen ophalen bij de plaatselijke voetbalvereniging en alle roddels van het dorp de revue passeren. Hoewel dat is wel weer leuk als er met cynische ondertoon wordt gesproken over de moeder die het stiekem doet met de man van de ander en zij nu zo gezellig het met elkaar hebben over de nieuwe jongens-collectie van H&M. Maar goed, over het algemeen leest een kort verhaaltje over diepe ellende nu eenmaal lekkerder dan wat anekdotes over een goed gelukte aardappelschotel. Hoewel dat laatste dan wel weet Witteman's kwateit is. Zij kan zowel een goed gelukte aardappelschotel in elkaar draaien, als daar vermakelijk over schrijven. Maar goed, ik dwaal af...
Het is natuurlijk prachtig dat Remarque hoofdredacteur kan worden van de Volkskrant. Maar met deze carriere-stap ontneemt de man mij wel de bron van twee favoriete journalistieke stukjes. Zowel zijn eigen artikelen over het wel en wee van de Amerikaanse samenleving en de politiek in het bijzonder, als het wel en wee van de Amerikaanse samenleving zoals vrouwlief Sylvia Witteman dat kan beschrijven zijn eerste leesvoer bij het opvouwen van een nieuwe krant. Sylvia Witteman laat in haar laatste columns ook al aardig doorschemeren dat de keuze van "huisgenoot P." nog al verstrekkende gevolgen heeft. Het gezin is net aardig aan het inburgen in land van onbegrenzde mogelijkheden, gaat mijnheer weer terug naar huis. Net gewend aan een halve liter cola bij het ontbijt, moeten de kinderen weer leren om bekertjes (!) schoolmelk tot zich te nemen. "Dorst!" hoor je ze al roepen door het klaslokaal. "Honger!" direct daarna. Het is even aanpassen. Een bruine boterham met kaas geeft toch een ander gevoel in je maag dan een donut met chocolade-topping.
Nu betwijfel ik of Witteman haar kinderen geheel heeft ondergedompeld in de Amerikaanse eetgewoonten, maar toch. Als we het over structuur hebben (en ik weet sinds kort dat je het daar veel over hebt als je bent gepromoveerd tot ouder), dan is het heen en weer emigreren tussen Amerika en Lage Landen nu niet de beste manier om mee te beginnen.
Maar goed, de keuze is gemaakt. Huisgenoot P. komt naar huis en de rest mag mee. Ben benieuwd wat dat gaat worden. Je zou er bijna een nieuwe rubriek over kunnen gaan schrijven. "Het wel een wee van Huisgenoot P. en zijn gezin". Met elke week een leuk prive-kiekje en een sappige roddel. Ik voel inspiratie komen....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten