Ik kijk nooit voetbal. Maar bij de eerste tonen van de Vuvuzela die iets na 17.00 uur over straat schalde, moest ik toch even de t.v. aanzetten. Ik zag een slagveld. Een groen veld waarop werd geknokt. En ineens blijf je dan toch kijken. Snap je even de gekte die voetbal heet. Het is namelijkwel Brazilie. En Nederland wint nooit van Brazilie. Ja, een keer eerder blijkbaar.
Het is 1-1. En Oranje krijgt langzaam vleugels. Je ziet het gewoon gebeuren. Een team dat per minuut beter gaat spelen. Ik heb niks met voetbal. Maar hier kreeg zelfs ik dan toch de kriebels van. Ineens kan je genieten van die gekte op straat. De uitzinnigheid. Het getoeter. De oranje straten in onze volkswijk. Het is natuurlijk allemaal van de zotte. Al die hysterie rondom een spel met een balletje. Dat surrogaat voor nationale identiteit. Maar in dit soort gevallen toch ook wel weer heel leuk. En bij gebrek aan dat andere veld (snik!) En onder deze Braziliaanse hitte. Moest ook ik toch even juichen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten