Kramer vs. Kemkers

Het wordt natuurlijk het gedroomde duo-interview voor de kerst-special van elk zichzelf respecterend opinie-blad, al dan niet voor de kerstbijlage voor elk zichzelf respecterend dagblad. Ik zie de prachtige zwart/wit foto's al voor me. "Kramer vs. Kemkers, 10 maanden later".

Ik was sowieso gefascineerd door de beelden die bij de twee horen. Het eerste mooie beeld was tijdens de 5.000 kilometer. Kramer en Kemkers zitten op een bankje en zien de rondetijden van de laatste rit wegtikken. Langzaam beseffen ze dat goud ze niet meer kan ontgaan. Een blik, een lach en ze omhelzen elkaar. Boezemvrienden leken het wel. In ieder geval een coach en een schaatser met een fantastische relatie.

Een dikke week later zijn er de vuurspuwende ogen van Kramer. Het afwerende gebaar richting Kemkers. Zelfde hoofdrolspelers, zelfde relatie. Totaal andere gemoedstoestand. Het kan verkeren tijdens de Olympische Spelen.

De momenten daarna waren echter misschien wel het meest gedenkwaardig. Zowel Kramer als Kemkers lieten zien en vooral horen hoe je zoiets oppakt. Hoe een goede relatie werkt. Hoe er frustratie mag zijn, woede, schuldgevoel en verdriet. Hoe dat ook uitgesproken kan worden en er vervolgens verder kan worden gegaan. Wat dat betreft kunnen Balkenende en Bos nog in de leer bij Kramer en Kemkers. Sterker nog, ik denk dat half Nederland in de leer kan bij dit duo. Ze zijn het toonbeeld van de gedachte: "if it doesn't kill you, it makes you stronger". En voor zo'n relatie mogen zowel Kramer als Kemkers in hun handen knijpen. Professionaliteit ten top.

En dat beeld? Dat beeld werd vandaag al een beetje werkelijkheid op de voorkant van de Volkskrant. Prachtfoto. Ik vind sport een keer in de 2 jaar voor 14 dagen iets heel moois. Toevallig is dat altijd tijdens de Spelen...