Slow Attack

Tot nog toe heeft Brett me solo nog niet echt kunnen bereiken. Sterker nog, zijn eerste album vond ik eigenlijk tenenkrommend. Het vorig jaar uitgekomen Wilderness heb ik nog nooit echt beluisterd. De tragedie van een eerste album dat geheel verkeerd valt. In dat restaurant waar je ooit kotsmisselijk uit bent gekomen, kom je ook niet zo snel meer terug, is het wel?

Brett produceert echter lustig voort en zonder dat ik er erg in had lag 2 november jl. alweer het derde solo-album in de winkels met de fraaie naam Slow Attack. Wat ik er van hoor op YouTube (The Hunted, Frozen Roads) vind ik al stukken beter aan te horen dan het m miraculeuze geneuzel van het eerste album. Toch mist de man een Bernard Butler of Richard Oakes aan zijn zijde. Het heeft weinig te maken met Suede. Hoewel de ballads op de albums van Suede volgens mij ook altijd van Anderson alleen kwamen, was de balans met de wat meer "catchy" songs de kracht van de band.

Maar toch, laten we het maar weer eens een kans geven. Brett is een van de laatst overgebleven iconen uit mijn jeugd die nog wat zinnigs doet. De rest slaan of elkaar de hersens in of verzakken steeds verder in tienduizend maal bewandelde en sterk geplaveide paden. Man staat op 24 januari a.s. in Tivoli. 10 jaar geleden was ik daar wild van geworden. Maar ja, toen stonden ze dan ook nog in Vredenburg. En dat bestaat ook al niet meer in zijn oude glorie...