Boeijen

En toen was het stil (de straten zijn leeg...) Liesbeth List kwam het podium op en het was doodstil. In het normaal toch zo rumoerige Doornroosje. Het was tegelijkertijd het hoogtepunt van de avond. List en Boeijen die een mooie versie van De Verzoening brachten.

Boeijen speelde afgelopen dinsdag een thuiswedstrijd. Een keer niet in de schouwburg maar in de zaal waar hij vroeger reperteerde. In een zaal die gevuld leek met collega's, familie en vrienden. Ik voelde me een beetje de gast zonder uitnodiging.

Maar goed, in de week van de jeugd kon Boeijen niet ontbreken (zie Jackson). Later ben ik ook Stef Bos gaan luisteren, maar Boeijen was daarvoor de enige Nederlandstalige artiest die mij kon bekoren. In hoeverre die voorliefde gekleurd was door de band met de thuisstad, de latere herkenning in het Paleis of op de Valkhof Affaire is mij onbekend. Feit is wel dat Boeijen zijn aandeel heeft op de soundtrack van mijn jeugd. En laten we wel wezen. Er worden in Nederlandstalige muziek vele slechtere dingen gedaan. Sterker nog, Boeijen mag zich toch nog rekenen bij de hogere regionen van het Nederlandstalige lied (al dan niet onverstaanbaar). Ach en als je ze mengt die twee. Dan krijg ik toch nog steeds de kriebels. Boeijen en Bos doen wel wat met de mens.