Rock Werchter 2009

Ik mis het veld. Ik mis het om een uur of half twee een grasveld oplopen waar de gewone wereld niet bestaat. Een grasveld met twee podia waar de een na de andere heerlijke band staat te spelen. Het was snikheet vorige week donderdag. Na anderhalf uur in de brandende zon te hebben gestaan stonden we net op tijd in de ring voor Dave Matthews. Door de enige "miskleun" in de programmering daar snel weer weg voor de Fleet Foxes in de Pyramid Marquee. Het festival was onderweg. Na de Fleet Foxes snel weer terug naar het hoofdpodium voor de "eye-opener"van het festival: Placebo. Vond ik dat 10 jaar geleden nog een vervelende band met een nasaal zingende zanger, nu was ik verkocht na de eerste tonen. Battle for the Sun ligt momenteel standaard in de cd-speler. Oasis is jeugdsentiment, maar Oasis bevestigde voornamelijk dat Noel zijn broer 10 jaar geleden al had moeten dumpen om nu nog serieus genomen te worden. Het kan nog altijd...Daarna was de nacht voor de Prodigy. Niet voor te lang, want het hele gebeuren duurde nog drie dagen. Nog een pintje en dan naar bed.

Vrijdag was het natuurlijk opstaan met de ukkies van White Lies. Wat een leuk bandje is dat toch. Vervolgens een tweede hoogtepunt, Elbow, zelden een band gezien die live beter is dan de plaat. Elbow is dat. Zonder twijfel. Het spreekwoordelijke dak van het festival ging er af met de opening van The Killers. Bij Human leek 80.000 mensen spontaan te gaan springen. De toon was gezet om alleen nog te worden ingehaald door Coldplay die een van de betere concerten neer zette die ik van de band gezien heb. Het was even dringen daarna om met 80.000 mensen door het poortje naar buiten te gaan, maar het mocht in een heerlijke roes. Nog een pintje dan maar en drukte even laten gaan.

Zaterdag wakker worden met Rodrigo Y Gabriela. Heerlijke akoestische gitaarmuziek in een brandende zon. Wat een leven. Doe mij nog maar een pintje. Vervolgens Mogwai, een stukje Franz Ferdinand, Nick Cave, de Kings of Leon en de nacht in met de 2Many DJ's. Dance! Met een pintje in de hand natuurlijk. Allez!

Zondag was muzikaal (geheel subjectief overigens) eigenlijk de minste dag. Natuurlijk Seasick Steve was een grappige opening. Lady Linn in tent mocht er ook wezen, zeker met de heftige bui die buiten neer viel, de Kaiser Chiefs zijn mij te druk, Nine Inch Nails te hard en dat gold eigenlijk ook voor Metallica. Maar met nog een pintje in de hand val ik nergens over. Wat een festival. Wat een sfeer en wat een gezellige Belgen allemaal. Pintje erbij, zonnetje boven het hoofd, niks aan het handje.

En ach ja, zijn geest waarde er natuurlijk ook rond. Bijvoorbeeld als het gejuich van het veld opsteeg wanneer 2ManyDJ's Don't Stop Till You Get Enough over het publiek gooide en toen Coldplay Billie Jean inzette. Ik mis het veld. En ik heb zin in een pintje. Wanneer is Rock Werchter 2010?