MJJ

Ben het bed maar uitgegaan. En alsof ik niet genoeg shit had. De radio aangedaan...Vanochtend toen de krant kwam. Heb ik de oplossing bedacht. En ik heb hem terug gegeven. Ik heb hem teruggegeven. Aan de jongen die hem bracht... (Acda & De Munnik, Laat me slapen).

Het eerste besef kwam pas toen mijn trein langs De Kuip denderde. Even was er zo'n klein sprongetje van mijn hart. Daar had ik hem natuurlijk nog gezien. Toch al gauw weer zo'n 17 jaar geleden. We hadden om 05.00 's nachts voor de ticketshop gelegen voor kaartjes. Dat deed je toen nog. De echte die-hards lagen er zelfs al om 23:00 de vorige avond. In een slaapzak en een thermosfles koffie. Dat waren de tijden van voor LiveNation.nl.

Het was een vreemde dag gisteren. Enerzijds was het een heerlijke dag. Waarin alles gestroomlijnd leek te lopen. Maar de hele tijd met die gedachte in je achterhoofd. Overleden? Klopt het wel? Nog maar een keer inloggen op CNN. Ja, het klopt. Maar...kan zoiets dan? En waarom voel ik me daar zo rot over?

Een psycholoog op de radio. Of hij de massale rouw kon verklaren? Er kwam een vaag gemompel over dat iedereen wel een stukje van zichzelf in de man herkende. Maar dat is het niet. Het is meer wat Georgina Verbaan gisteren zei. Het is een stukje jeugd wat af wordt gesloten. Het is een deur die dicht wordt gegooid. Het is iemand waarmee je op bent gegroeid. De nummers van Jackson staan, gewenst of ongewenst, als een soundtrack naast allerlei gebeurtenissen uit je leven. Als je in de jaren '80 hebt meegemaakt dan was Jackson iemand die bijna onderdeel van het dagelijks leven was. En dat is weg. Finito. Einde.

Tel daarbij op dat nare gevoel dat je krijgt als zijn levensverhaal in moordtempo voorbij komt. Dat iemand die in 1983 op handen werd gedragen, in 2006 zo verguisd kan worden. Het waren 25 jaren steil omhoog en daarna 25 jaren steil naar beneden. En de vraag is of de beste man zelf daar enige invloed op had.

Ik staarde gisteren in mijn cd-kast. Besefte me ineens dat ik een tijdje geleden nog geheel uit het niets Off The Wall had opgezet. Ik pakte het album weer. Legde het glimmende schijfje in mijn cd-speler, skipte naar de titelsong (luister hier) en toen kwam die toch ineens. De brok in mijn keel. Die vertrouwde stem. Jaren vlogen langs mijn netvlies. Off The Wall, Thriller & Bad staan voor een onbezorgd leven. Lange woensdagmiddagen. Altijd zon. Altijd buiten spelen. Altijd Michael Jackson op de radio. En dat is voorbij. Dat gaat nooit meer komen. En daar krijg ik zelfs tranen van in mijn ogen.