Associatie

Muziek wordt pas echt bijzonder door de associatie. De beste albums, alléz, de beste albums naar mijn zeer bescheiden mening zijn een brug naar het verleden. Soms herken je dat wat sneller, soms ook pas na enkele jaren. Zo galmde laatst na lange tijd Sullivan Street weer door de kamer. Het was zo'n mooie avond, die we er toch een paar gehad hebben, eind vorige maand. De tuindeuren open, de avondzon als een rode gloed de houten vloer, wijntje in de hand. Een beetje "oude muziek" draaien. En dan hoor je zo'n zin: 'I'm almost drowning in her sea. She's nearly crawling on her knees. She's down on her knees' en dan ben je verkocht. Of beter gezegd, dan ben je ineens 15 jaar jonger. En ergens anders. Dromend over een meisje. Of mijmerend over een vakantie. Het zijn nummers die de tand des tijds doorstaan.

Mary Jane's Last Dance is nog zo eentje. Het is, pak hem beet, 1997. Ik daal een trap af naar de spelonken van een plaatselijk cafe. Tom Petty schalt door de speakers. De dansvloer is vol. Snel een blik door de ruimte. Ja. Ze is er . Desperado in de hand. Nochalante blik. Mijn avond is goed. En Tom Petty mocht van mij op de repeat.

Liedjes zijn niet alleen maar liedjes. Het zijn meer een soort poorten naar herinneringen. Naar lang vergeten plaatsen, gebeurtenissen, vage dromen. Trouble betekent kronkelende wegen door de Ardennen. Groene heuvels. Kabbelend water. Een glas wijn met blote voeten in het water. Yellow daarentegen is tamelijk het tegenovergestelde. Yellow is grote stad. London bij nacht. Een donker cafe in Islington. Dansende mensen. Allemaal Op dat ene nummer, dat ik die week overal in de stad hoor. Ik ruik het zweet, het bier en de sigarettenrook nog in mijn neus. En iedereen zingt: Look at the stars, Look how they shine for you, And everything you do, Yeah they were all yellow...

En ach, soms ligt het wat meer voor de hand. New York, New York is Fifth Avenue. Central Park in de winter. Blistering cold. Kerstbomen overal. Hete hazelnootkoffie. Ik hou helemaal niet van hazelnootkoffie, maar als ik Adams zingt (I remember Christmas in the blistering cold. In a church on the upper west side) dan lust ik niets anders meer.

Ik neem mij voor het eens bij te gaan houden. Welke associatie ik bij welk nummer heb. Better Than This. Keane is sinds afgelopen mei gelijk aan de heuvels van Umbrie en Toscane. Keane staat gelijk aan vergezichten van middeleeuwse stadjes. Heerlijke olijfolie. Fantastisch eten. De afslag links of rechts. Of toch maar rechtdoor. Vrijheid. Eeuwige vrijheid op de Italiaanse wegen. Het is pas de eerste week en we zijn nog drie weken weg. Ik laat de auto rustig glijden over de draaiende wegen. De lucht is zoet, warm en kalmerend. Deze vakantie lijkt eeuwig te duren. De radio een tikje harder. Is this what you meant?Is thisWhat you dreamed of? Geen idee, maar zolang Keane mij terugneemt naar Italie dan is het alles waar ik over gedroomd heb...