Bakkerij Schuthof

Bij Bakkerij Schuthof is er op de vroege zaterdagochtend een levendige handel in nummertjes. Geen voetbalplaatjes, geen smurfen, geen eftelingzegels die hier de klok slaan, maar doodgewone ouderwetse nummertjes. U kent ze wel, die pijlvormige papiertjes die je uit zo'n rood apparaat trekt (meestal meer dan bedoeld) en waar dan zo'n mooi volgnummer op staat. Ik had 079 op de zaterdagochtend om 8:34 precies. Het bord aan de muur, zo'n ouderwetse, met van die fraaie flapnummers, stond op dat moment op nummer 31. Ach, dat waren maar 48 wachtenden voor mij. Het zonnetje scheen, er werd wat gelachen, kinderen keken hun ogen uit naar de taartjes in de vitrine. Sommige mensen liepen naar De Schut, in de hoop daar eerder brood te krijgen, anderen gaven de moed simpelweg op. En van deze opgevers moesten we het hebben. Voor je het weet gaf nummer 049 zijn briefje aan nummer 057, die dan vervolgens weer zijn nummer gaf aan 061 en u raadt het al, nummer 061 gaf het uiteindelijk aan 079. Zo was ik binnen 15 minuten maar liefst 18 plaatsen gestegen. Er werd nog wat doorgeschoven met nummertjes, terwijl onze magen begonnen te rommelen van al die heerlijke geuren die uit de bakkerij kwamen. Nee, wij vermaakten ons wel. Bovendien concludeerden we met zijn allen: "we hebben geen haast". Want haast dat heb je niet op Schier. Haast is een woord dat in het Schierse woordenboek, zover het al bestaat, niet voor zou komen. Haast is iets voor bewoners van het vaste land. Landrotten. Niet voor op Schier. Daar trekken we gewoon een nummertje en lachen we naar de zon als er nog 48 wachtenden voor ons zijn. In mijn stad zou zoiets leiden tot rellen en opstanden. In Schier slechts tot levendige handel in nummertjes. En voor de rest hebben we alle tijd. Wat een leven. Was heel Nederland maar zoals Schier..."we hebben geen haast, we hoeven nergens heen"...