"So Help Me God"

"So help me God". Het was een enigszins vreemde gewaarwording om deze woorden te horen, vanuit het verre Washington D.C. terwijl het uitzicht op mijn raam het donkere station van Ravenstein liet zien. Het was nog een hele klus om de inauguratie op ee radiozender te vinden. Klaarblijkelijk acht men dat medium daar al niet meer geschikt voor. Op het scherm waren de beelden op bijna elke zender te volgen, maar de radio ging rond 18:00 vanavond rustig door met de reguliere reclame. Niemand die zich daar aan leek te storen. Klaarblijkelijk is de gemiddelde treinforens te nuchter om zichzelf om de mouw te spelden dat er vandaag rond 18.00 Nederlandse tijd geschiedenis werd geschreven. Zo niet ondergetekende. Die hield zich de droom voor dat vanavond een beeld werd gecreeerd dat de komende decennia wordt herhaald. Een zin die de allure krijgt van "I have a dream" of "Ask not what your country can do for you". Beide zinnen werden overigens aardig ingevlochten in de speech van de 44e president. Een speech die met horten en stoten over de radio binnenkwam. De trein is verre van stoorgevoelig. Zeker niet als de rest van de coupe besluit om het avondeten te bespreken over de mobiele telefoon. Hoe dan ook, mocht men in de toekomst ooit vragen waar ik was; toen Obama beeedigd werd. Ik keek uit op station Ravenstein toen hij de historische woorden sprak: "So help me God". De tijd zal het leren of het van enige waarde is. Het is in ieder geval van waarde dat het vandaag in Washington D.C. feest is. Dat is wel andere koek dan de staat van beleg die in 2000 werd afgekondigd bij de beeidiging van ene George W. Bush. Een eerste vink achter de "change"-agenda. Er zijn er nog vele te gaan.