White Tiger

Wellicht dat je in Delhi moet zijn geweest om het boek te kunnen waarderen, want hoewel het is bekroond met de prestigieuze Man Booker Prize, vallen de recensies over het algemeen wat negatief uit. Te saai, te langdradig, te monotoon. Ik kan me die kritiek wel voorstellen. Het boek haalt het bijvoorbeeld niet bij De Vliegeraar. Nu zijn de overeenkomsten daar ook niet zo heel groot mee, hoewel beide boeken draaien rondom het verschil tussen arm en rijk en de uitbuiting die daarmee gepaard gaat. Bedrog, chantage, de verwarrende weg die India aflegt van een oud kastensysteem naar een maatschappij die steeds meer wordt beinvloed, zeg gerust geleefd door het Westen. Hoewel het boek me nergens wezenlijk kon ontroeren, daarvoor is de vertelwijze veel te rauw, eigenlijk is het boek besmeurd met de modder van de straten in Delhi, kon ik het ook moeilijk aan de kant leggen. Ik wilde toch steeds weer weten hoe de ontwikkelingen waren van Balram Halwai. Hoe zijn leven verder dwaalde door de straten van de smerige hoofdstad van India. Maar wellicht is de voornaamste reden daar ook voor dat ik de straten van Delhi heb gezien. Vanuit een ei. Afgesloten van het echte India. De verwezenlijking van de scheiding tussen rijk en arm door een autoraam. Wie dat wilt proeven, ruiken en voelen komt met White Tiger van Aravind Adiga zonder meer aan zijn trekken.