Love is Noise

Lange straten, wapperende jassen, licht verkleurde bomen, wind, dreigende wolken, een laag staande zon schittert in de etalageruiten. Hij kijkt naar zijn spiegelbeeld. Staat even stil voor een raam. Ziet de mensen binnen door elkaar heen krioelen. Even heeft hij oogcontact met het meisje achter de toonbank. Haar blonde haar springt heen en weer, terwijl ze met een hand het geld aanneemt en met haar andere hand behendig een laatste plakkertje op het ingepakte pakje aanbrengt. Ze glimlacht even. Vluchtig. Tegen hem, of gewoon tegen de man achter de toonbank. Haar ogen flinkeren. De zachte kleur van de zonnestralen glijden even over haar gezicht. De jongen glimlacht als hij zich langzaam omdraait. De zomer loopt op zijn einde. Het leven verplaatst zich van buiten naar binnen. Flaneerde hij de laatste maanden over de pleinen met mensen, nu moet hij zich weer vergapen aan de taferelen achter grote etalageruiten. De kleine rituelen die plaatsvinden achter de toonbank. De glimlach van de verkoopster, de norse blik van de man in zijn zandkleurige Burberry. De wind nam toe. Zijn jas wapperende steeds harder. Licht verkleurde bladeren vlogen door de straten. Er ontstonden tranen in zijn ogen. Hij kneep ze dicht om tegen het felle licht. De zomer was echt ten einde. Hij wierp nog een laatste blik in de winkel. Er leek even oogcontact. Hij zag even haar blauwe iris. Hij meende toch echt een glimlach te zien. Maar hij twijfelde. Misschien voelde hij gewoon de herfstkriebels. Minstens zo verradelijk als lentekriebels. De muziek op zijn koptelefoon ging iets harder. Hij draaide zich om een liep de lange straat in. Dit was zijn stad. Dit was zijn straat. Dit was zijn ritueel. En hij begon langzaam te zingen. Het leek wel 10 jaar geleden. Cause love is noise, love is pain. Love is these blues that you're feeling again. Love is noise, love is pain. Love is these blues that I'm singing again, again, again....