De fiets die roerloos tegen het tuinbankje stond

Roerloos. Tegen het bankje in de tuin. Hij was rood ooit. Nu neigt hij meer naar roze. Er zitten twee zwarte canvastassen achterop. Van die tassen die vroeger absoluut niet konden op een herenfiets, maar vandaag de dag juist duiden op een hippe, moderne, midden in het leven staande man. Van een man die op de zaterdagmorgen bij de groentekraam de beste groentes uit staat te zoeken. Daarna stevig doortrapt naar de kaasboer en de viskraam. Alleen het verste, alleen het beste. Op weg naar huis puilen de tassen uit. Links kijken de kopjes van artisjokken net boven de flap uit. Rechts steken de stokbroden ver uit. De fiets kreunt van het gewicht. De tandwielen kraken, de remmen piepen. Maar hij houdt vol. Want dit is nog zo'n fiets die altijd vol houdt. Zo'n fiets die is gemaakt voor de jaren '80. Toen men nog fietsen kon maken. Of wat dan ook. Degelijk. Kwaliteit. Robuust.

En nu staat die fiets tegen het tuinbankje. Roerloos. Te wachten op wat komen gaat. Al een week of twee. Het gras naast het tuinbankje is al hoog opgeschoten. Wat wil je ook met dit weer. De paardebloemen geven het nog een kleurig gezicht, maar het mag wel wat onderhoud hebben. Het is zo'n augustustuintje. Als het gras, de bloemen en het onkruid tierig groeien, maar haar verzorgers even in het buitenland vertoeven. De fiets kleurt er mooi bij. Bij al die gele paardebloemen. Maar soms lijkt hij een beetje te kreunen. Hij wil weer op weg. Weer wat aandacht. Weer de olie over zijn tandwielen voelen lopen. Weer tevreden naast het tuinbankje staan als zijn eigenaar na de ochtendboodschappen de zaterdageditie van de Volkskrant openslaat, met een dampende kop koffie in zijn linkerhand. Maar de fiets blijft roerloos staan. Tegen het tuinbankje. Te wachten op betere tijden. Hij weet nog niet, dat die niet gaan komen. Nooit meer. Hij zal de rest van zijn dagen slijten tegen dat tuinbankje, in ieder geval tot het moment dat iemand hem uit zijn lijden komt verlossen. Maar zijn eigenaar zal hij nooit meer zien. En dat is een gemis voor die fiets. En voor dat tuinbankje. En voor nog veel meer. Maar voor nu, alleen al even voor dat mooie beeld. Op de zaterdagochtend.