Beijing 2008 - I

Tuurlijk, de sprong uit het water, met de oog op het scorebord was een mooi plaatje. Ook de foto's vanmorgen in de krant mochten er zijn. Zeker omdat, uit mijn hoofd Femke Heemskerk, even was vergeten dat men, volgens een vaag en onbegrijpelijk ritueel, op een Olympische medaille moet bijten en deze niet moet kussen. Ik vond het kussen eigenlijk wel mooier. Die tanden in zo'n edelmetalen plak maken de foto meestal niet fraaier. Wie dat ooit verzonnen heeft, is in ieder geval onbekend met de lens van een camera en gezien het feit dat de camera tegenwoordig overal aanwezig is moet het ritueel eigenlijk maar gewoon worden afgeschaft. Maar ik dwaal af. Waar het mij om gaat is dat de dames dichtbij waren maar dat Het Moment nog niet is geweest. Het moment van pure kippenvel. Nu heb ik persoonlijk die momenten meestal toch niet bij de Zomerspelen. Ik ben meer van de wintervariant. Van de huilende sporters op het ijs. De schaatsers die uitgeput op het bankje naast de baan vallen en vergeten te kijken of ze eigenlijk nog aanspraak kunnen maken op de felbegeerde plak. De sfeer rond de Winterspelen is altijd wat mystieker. Misschien omdat we in dit land het fenomeen sneeuw niet meer zo kennen. En ijs is eigenlijk ook al verdomde lang geleden. Toch hadden Athens 2004, Sydney 2000 en Atlanta 1996 ook wel haar momenten. De momenten van kippenvel. De finale tussen Thorpe en Van de Hoogenband om maar een zijstraat te noemen. Maar dat moment heeft Beijing 2008 nog niet gehad. Ook al kwamen Veldhuis, Dekker, Kromowidjojo en Heemskerk dichtbij. Maar het is ook pas dag 3. Het duurt nog bijna twee weken dit festijn. De enige twee weken in de twee jaar dat ik vrijwillig sport kijk en God knows why.....