Bullets

Soms hoor ik een nummer waarvan ik automatisch de volumeknop omhoog gooi, maar dan vraag ik me tegelijkertijd af of dat wel mag. Is het niet te simpel? Is het niet weer zo'n drie-akkoorden-duizend-in-een-dozijn-liedje? Eigenlijk maakt dat natuurlijk geen donder uit. Een lekker nummer is gewoon een lekker nummer. En als een nummer bij de eerste kennismaking al heerlijk klinkt, dan hoeft dat nog niet te betekenen dat het eigenlijk te gladjes is om echt goed te zijn. En zowel, wat dan nog. Maar goed, om een lang verhaal kort te maken. Toen Bullets op de radio voorbij kwam ging automatisch de volumeknop omhoog. Maar achteraf vroeg ik me af of het toch niet iets te gladjes was. Iets teveel van datgene wat allemaal al bestaat. Maar zoals gezegd, who cares? Nou ja, ik dus af en toe blijkaar. Maar bij de tweede keer luisteren klinkt het nog steeds lekker. En of het nu een blijvertje is of niet. Ik ga het album van Grand Avenue gewoon een keer luisteren. Want wie weet. Is het in ieder geval een geslaagd lenteplaatje. En die liggen ook niet voor het oprapen. Leuke niemendalletjes voor in de lentezon, is het wel? En bovendien is het Deuns klaarblijkelijk. En uit Scandinavie komen eigenlijk alleen maar goede dingen...