They've shut down Marks & Spencer

De mensen krioelden langs hem heen in het kleine wereldje op zich dat het Centraal Station is. Iedereen had haast, iedereen moest ergens heen, iedereen had een doel voor zijn ogen. Niemand leek even te kunnen stoppen, te kunnen wachten, te kunnen kijken naar de rood ondergaande zon aan het eind van de stad. Of het eind van de wereld zoals het even leek.

Het was een hectische dag geweest, hij trok wat mijn schouders en schudde even zijn hoofd. Soms lijkt het begin van een dag, zo ver van het einde. Natuurlijk de omgekeerde dagen zijn er ooit. Dat het begin ongemerkt doorloopt in het einde. Maar vandaag leek de dag in stukken geslagen. Er was een moment van ervoor en een moment van erna. Ervoor was er niks aan de hand, daarna alles. Natuurlijk was ervoor ook iets aan de hand, maar dat was het gebruikelijke. Datgene wat er elke dag aan de hand is. Iets wat in het dagelijkse ritueel paste, met zijn kleine maar te makkelijk te verdragen verrassingen. Zo niet vandaag. Vandaag maakte de rituele dans plaats voor een ferme tango, zonder overigens die charme te bezitten.

De jongen keek het perron af en leek onzichtbaar voor de forenzen die langs hem heen schoten naar hun volgende plek. Naar huis waarschijnlijk, op dit tijdstip. Of naar de kroeg. Misschien een restaurant en enkeling naar een concert. Hij niet. Hij stond daar alleen maar. Te proberen of hij dag van zich af kon laten glijden. Langzaam maar gestaag. Afstand te nemen van alles. Van de omslag. Van de kloof. Van vandaag. Even rust in zijn hoofd. Even niet de volle snelheid van alledag. Een soort pauze-knop op de wereld. Maar die was er niet. De gele buizen reden af en aan. Zonder een moment van rust. Mensen stapten in en uit. Aankomst en vertrekborden klapperden. De wijzers van klok gleden gestaag verder. De zon ging onder. Hoe hij het ook wende of keerde. Er kwam een einde aan. Ook aan deze dag. Hoe lang dat ook leek te duren en hoe rigoreus de omslag ook was geweest. Hij trok de knoop in zijn sjaal iets strakker, zette zijn kraag omhoog en begon te lopen. Rustiger dan alle andere mensen op het perron, maar langzaam aan voegde hij zich toch weer in de dagelijkse stroom om mee te doen aan de rituele dans. Hij zong, zachtjes, een oud nummer: It's this thing I have with change. That I have never had. They've shut down Marks & Spencer. The windows all are blind....