Lady's Bridge

Ik weet niet zo goed wat ik er nu van vind. Of ik het goed vind. Of dat niet echt 'my cup of tea' is. Wat ik wel weet dat als ik je me dit 5 jaar geleden had voorgeschoteld dan was ik hard weggerend. Of dan had ik het schijfje in ieder geval zonder pardon uit mijn cd-speler gebonjourd. Maar nu twijfel ik een beetje. Het heeft namelijk wel wat. Ik hoor, niet gehinderd door enige kennis van dat genre, een beetje Presley, een beetje Cash en ik vind het eigenlijk wel geruststellend klinken. Het heeft iets looms. Iets zomers. Iets van in de trant van een Sunny Lazy Afternoon, zonder dat het maar enigszins op The Kinks lijkt overigens. Maar dat gevoel, dat roept het een beetje op. En daar is niet zo veel mis mee. Maar van de andere kant. Dit is eigenlijk helemaal niet mijn genre. Maar misschien wordt het dat op deze manier. Opent Richard Hawley met zijn Lady's Bridge allerhande deuren die tot nog toe gesloten bleven. En in dat geval alleen maar lof voor dit plaatje. Maar of het nu echt 'my cup of tea' is, daar beraad ik me nog even over....

Those people, they got nothing in their souls. And they make our tvs blind us from our visions and our goals. Oh the trigger of time it tricks you so you have no way to grow. But do you know that. Tonight the streets are ours...