America Votes (VI) - Obamania

Het is moeilijk voor te stellen. Dat Balkenende een dergelijk filmpje zou maken. Het geeft wel gelijk het idee goed weer wat een president voor Amerika eigenlijk betekent. Het is een soort huisvader. Hij of zij, en in dat geval een soort huismoeder, moet een beetje onderdeel van de familie worden. De algemene verklaring voor de verkiezing van George W. was destijds dan ook dat veel mannen, met name het grote aantal 'rednecks' in het Zuiden zich wel een biertje zagen drinken met Bush, maar niet met Gore. Waarschijnlijk niet in de laatste plaats omdat het gekrakeel van Bush een beetje op hetzelfde vlak lag, althans de verhalen van Gore voor deze groep weinig herkenning gaven. Anyway, ik moest wel even grijnzen om de overdaad aan zuurstokken-romantiek van het promotiefilmpje van Obama (zie hier). Kunt u zich een dergelijk filmpje voorstellen van enige Nederlandse politicus? Inclusief zoetsappig achtergrondmuziekje?

Het blijft een intrigerende kandidaat die Barack Obama. Zowel HP De Tijd als Vrij Nederland hadden vorige week grote voorpagina-artikelen van de man die nog eens geen kandidaat is voor president, laat staan dat hij daadwerkelijk president wordt. Desondanks wordt de beweging rond Obama klaarblijkelijk van genoeg belang gezien om hem zelfs in Nederland van overweldigende media-aandacht te voorzien. En hoewel ik het wel eens bent met de criticasters over de wat lege verkiezingsleus: "Yes We Can" van Barack Obama, kan ook ik niet ontkennen dat het momentum inspirerend is. Zowel HP De Tijd als VN gaan in op het feit dat de achtergrond van Obama nog enigszins zwak is, althans vergeleken met zijn opponent, de door de wol geverfde Hillary Clinton. De senator uit Illinois heeft die ervaring niet en zal dat ook niet met kreten als Yes We Can kunnen verbloemen. Maar toch, zo aan het begin van de 21e eeuw en na 8 jaren rampbeleid door Bush is die enkele kreet, die kreet zonder ogenschijnlijk veel inhoud, wel datgene wat de VS en wellicht de wereld nodig heeft. Niet meer het negatief getinte gekrakeel van Bush & Co. die rampspoed en terreur voorspellen, maar een jonge, frisse Amerikaan van een, zoals door VN scherp opgemerkte, Post-Vietnam kandidaat die durft te roepen: Yes We Can. Als je het zo bekijkt zegt die kreet eigenlijk alles. Het is maar hoe ver je durft te laten leiden door de kleine illusie die een verkiezingscampagne eigenlijk is. Maar illusies, beter gezegd dromen, zijn soms zo slecht nog niet als uitgangspunt.