Films, Films, Films

Niet zo mooi als March of the Penguins of Travellings Birds, maar zeker niet minder indrukwekkend. Veel minder theoretische en schokkende feiten dan An Incovenient Truth, maar het beeld van de ijsbeer in een immense gesmolten ijszee laat je niet minder onberoerd. Earth ging natuurlijk gepaard met een enorme marketingcampagne. Anti-Co2 films, documentaires en/of pamfletten zijn namelijk sinds Gore zijn documentary "big business". Daarmee ondermijnen ze gelijk weer hun eigen gezag maar dat neemt niet weg dat het lovenswaardig is om te zien dat er zoveel aandacht bestaat voor het onderwerp. Overigens is Earth niet op een hoop te gooien met de de overige milieu-docu's, daar Earth bovenal prachtige plaatjes van onze planeet laat zien. In een reis van de noordpool naar het zuidelijke Antartica wordt, bij vlagen op licht komische wijze, in een sneltreinvaart langs de verschillende landschappen van de wereld gevlogen. Om in anderhalf uur diegene die niet meer achter Hyves vandaan komen te laten zien hoe die "lucky planet" er ook weer eens uit ziet en waarom die zo kostbaar is. Die boodschap kan eigenlijk niet genoeg worden verspreid.

Van geheel andere aard is Elizabeth The Golden Age. Prachtig kostuumdrama over Queen Elizabeth ten tijde van de invasie door de Spaanse Inquisitie (niet die malloten van Monthy Python). Cate Blanchett schittert letterlijk van het doek af in een rol die alleen maar respect afdwingt. Het is maar de vraag of er momenteel een actrice op het witte doek wordt geprojecteerd die het sublieme spel van de Australische actrice zou kunnen evenaren. Bovenal zijn de achtergronden, settings en camerastandpunten een streling voor het oog en ga je bijna denken dat het leven in de middeleeuwen mooier was dan tegenwoordig. Tel daarbij op dat film (ondanks de bekende afloop) ook nog een mooie spanningsboog opbouwt en je hebt een twee uur durend epos te pakken die de fietstocht naar uw plaatselijke bioscoop meer dan waard is. Wat mij betreft mag Cate voor deze rol zo een Oscar mee naar huis nemen. Iets wat de acteur in de volgende film ook niet had mistaan, hoewel er discussie over bestaat of de man acteerde of gewoon een kijkje in zijn leven gaf.

Venus met oude knakker en klaarblijkelijk alcoholist Peter O'Toole is een prachtige trage film over twee mannen van medio 70 jaar die worden gevolgd in hun dagelijkse routine. Beide zijn lichtelijk mislukte acteurs, heowel ze dat zelf nooit zullen toegeven, en genieten het meest van de overlijdensberichten in de ochtendkrant. Hun leven wordt echter ruw verstoord als een zwaar puberende tienerdochter ten tonele verschijnt. Een van de twee mannen, Maurice, raakt helemaal gefascineerd door het meisje en ontwikkelt een bijzondere band met haar. Een band die Maurice voornamelijk een spiegel voorhoudt en de wereld laat zien zoals hij die eigenlijk nooit gekend heeft. Daarmee heeft de film ook tegelijkertijd weer iets heel treurigs, maar het verhaal wordt dermate warm in beeld gebracht dat het nergens deprimerend of zielig wordt. Sfeervolle, galante smeekbede om sympathie voor de oude van dagen.