Wonderbaarlijk

Christopher is een wonderbaarlijke jongen. Legt de wereld uit in wiskundige verbanden. Wordt rustig door het getal 2 tot in het oneindige met elkaar te vermenigvuldigen. Gooit rode kleurstof, wat ik toevallig afgelopen zaterdag bij de Toko zag staan, door zijn eten omdat hij een hekel heeft aan de kleuren geel en bruin. Kwam nooit verder dan de hoek van de straat, maar ziet zich ineens genoodzaakt om van het saaie Swindon naar het bruisende London af te moeten reizen. Met zijn zakmes in zijn broekzak en zijn rat in de binnenzak van zijn jas. Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht houdt het tussen een kinderboek en een fantasierijke roman. Met een realisme geschreven waardoor je twijfelt of Christopher nu eigenlijk Mark Haddon is, of dat Mark Haddon Christopher is. Het boek is bekroont met allerhande prijzen, van de Guardian Children's Fiction Award tot de Whitbread Book of the Year Award. En eigenlijk is de recensie op de achterkant van het boek wel het meest treffende: "Hoe oud je ook bent als je dit boek leest, vergeten zul je het nooit". Of in ieder geval zul je Christopher nooit vergeten. Alsof je ineens een nieuwe buurjongen hebt. Een jongen met zijn onafscheidelijke rat die constant wiskundige problemen probeert op te lossen en je vooral maar niet aankijkt. Niemand. Want daar houdt Christopher niet van. Van mensen. Maar des te meer van getallen. Het is een vreemde snuiter, die Christopher, maar op de een of andere manier...ga je hem toch wel waarderen.