Rough State

We dronken koffie. Wat anders. In een Starbucks aan de Boardwalk. Was dit nou de stad waar iedereen het over had? Het Las Vegas van het oosten. De enige plek waar New Yorkers gezien wilde worden buiten de Big Apple. Ik kon het me niet voorstellen. We staarden naar de oceaan. In een staat waar inderdaad het enige echte leven plaatsvond op de tolweg richting Newark. Deze staat was lang niet datgene wat "it was cracked up to be". Verlaten parkeerplaatsen, lege casino's, saaie gebouwen en een draaimolen. Een "Diner" langs de snelweg, een Motel 6 in New Brunswick als uitvalbasis voor NYC. Shopping Malls, een K-mart en een GAP-outlet. Veel meer had New Jersey niet te bieden.

Het artikel in de Volkskrant van deze zaterdag beschrijft New Jersey zoals het is. Een lelijk stukje Amerika, maar tegelijkertijd een stukje Amerika waar het leven een soort rauwheid heeft wat het weer aantrekkelijk maakt. Staal, beton en industrie. Een "diner" waar de plaatselijke bevolking zwijgend in zijn of haar mok koffie staart. Pick-ups op grote parkeerplaatsen. Volgeladen stationwagens. Familie's met de tassen gevuld. Inkopen voor kerst. De sfeer was ver te zoeken. Geen prachtige victoriaanse huizen met grote veranda's zoals in Pennsylvania en New England, maar saaie bakstenen woonwijken, zonder opsmuk, zonder tierlatijnen. New Jersey is een beetje de arbeidersstaat van het oosten. Waar het geld wordt verdiend door hardwerkenede mensen in lang vergeten steden. Buiten Ashbury Park dan. Glorieus bezongen door Bruce Springsteen. Nee, New Jersey is niet het Amerika waar je geniet van de prachtige wijdse vergezichten, maar New Jersey is wel de staat waar Amerika nog een beetje echt lijkt. Rauw, ongepolijst en winderig.