Openluchtmuseum

Het was gewoon de dagelijkse werkelijkheid waar we doorheen liepen. Het was gewoon het leven van alledag in Bhaktapur, een plaatsje net buiten Kathmandu, maar voor ons westerlingen leek het meer een museum, met ingehuurde mensen die graan te drogen legden op de pleinen, met de jongetjes met zelfgemaakte vliegers, met de piepkleine huisjes en winkeltjes. Met Durbar Square dat is volgepakt met tempels, met Potters Square waar werkelijk allerhande aardewerk wordt verkocht en het hele plein ligt bezaaid met, jawel potten. De tijd heeft totaal stilgestaan in Bhaktapur. Ijsjes en ballonen worden verkocht door mannen op de fiets, eenden worden verkocht door jongetjes met grote manden. Er is een klein groenteboertje, een schattig vishandeltje, een oud mensje dat in haar donkere en bedompte huisje koekjes maakt en verkoopt. Bhaktapur is een museum. Een levend museum, waar je even in de middeleeuwen waant. Prachtig om te zien, maar tegelijkertijd gepaard gaande met een armoede die wij niet meer kennen sinds pak hem beet de Gouden Eeuw. Patan (ook net buiten Kathmandu) is tevens de moeite waarde met zijn indrukkwekkende Durbar Square volgestouwd met tempels en het prachtige Boeddhistische klooster (Gouden Tempel), maar voor een echte reis terug in de tijd moet je toch echt naar Bhaktapur.

Volgende keer meer over onze indrukken bij Pashupatinath en Bodhnath. En dat zijn er nogal wat......