19-10-2007 Chitwan

(Onderstaande tekst komt integraal uit mijn dagboekje)

De zenuwslopende activiteiten hebben we nu wel achter de rug denk ik. De spannende rafting, om nog maar te zwijgen over de zenuwslopende jungle walk van gisteren (18-10-2007) met verdacht bewegende bomen, sporen van neushoorns, tijgers en een huilende luipaard. Ik moet toegeven , al wandelend door het hoge olifantengras, knepen wij hem af en toe wel een beetje. Een Rhino van 2 ton schoon aan de haak voor je neus is niet echt iets waar je in Nederland op enige manier op kan worden voorbereid. Hoewel we wel een "peptalk" van onze zeer humoristische gids hadden gehad, vooraf aan de walk ("Do as I do, don't run, don't scream, just hide and cover") mocht al die gezellige beesten van ons toch een beetje wegblijven.

De voorafgaande kanotocht was overigens een lust voor het oog. Vooral de in verschillende kleuren voorbij vliegende ijsvogels waren beter dan iedere foto uit de Peterson Vogelgids. Verder werden we beloond met verschillende krokodillen, waaronder een klaarblijkelijk zeldzame witte visetende krokodil. De gevaarlijkste krokodil van het gebied lag overigens al de hele dag vlak voor ons hotel op een eilandje in de rivier. Volgens onze gids met humor vooral erg "keen on dutch tourists". We hebben hem in ieder geval een uur lang een kat en muis spel zien spelen met een zwerfhond die langs de waterlijn heen en weer liep. In het verleden schijnt hij al meerdere honden te hebben gegrepen, alsmede een hele koe. Bepaald geen huis-, tuin- en keukenkrokodilletje dus...Dachten we na de jungle walk dan ook het ergste te hebben gehad moesten we nog met zo'n hevig wiebelende boomstam naar de overkant van de rivier, pal langs Mr. Kroko himself. Maar goed, we zitten hier dus dat zegt genoeg.

Anne ligt vandaag doodziek op bed (maagproblemen). Vanmorgen is de plaatselijke dokter al geweest en heeft haar wat medicijnen voorgeschreven, maar ik zie tot nog toe helaas weinig verbetering. Volgens de zeer joviale arts moeten we het echter een uur of 24 geven. Vanavond komt hij weer even langs. Ik zit op dit moment aan een sublieme Dal Bhaat in Alfredo's, dus ik mag verder niet klagen.

19-10-2007 Chitwan (avond)

Zo de arts is net geweest en dat klonk allemaal zeer positief. Anne deelt dat positivisme nog niet, maar hopelijk komen zijn voorspellingen uit. Ik zit ondertussen weer aan zo'n heerlijke Everest Beer en een Enschillada in Jungle View (de enige plek waar nog iemand zat, vandaar). Vliegen hier wel duizenden van die groene beestjes, geen idee wat het is, maar irritant zijn ze wel daar ze met zijn alleen een snoekduik maken in mijn bier. En je weet het...een man en zijn bier, of zoiets....

Er zitten in Chitwan opmerkelijk veel Nederlanders, wat de vervelende bijwerking heeft dat alle hotel/restaurant medewerkers veel te veel Nederlandse woorden kennen en deze dan ook te pas en te onpas gebruiken. Tevens staat op elke menukaart (in wisselende spelling) de fantastische snack "patatje oorlog", ik begin er nog eens niet aan....Overigens snak ik qua eten sowieso wel naar een wat grotere plaats. Had ik al verteld over die fantastische ontbijten bij Boomerang (Pokhara) met uitzicht over het meer? Of over die fantastische diners bij Moondance (tevens Pokhara)? Om je vingers bij af te likken.

Ook nog het vermelden waard is onze moordende tocht naar de World Peace Pagoda in Pokhara. God, wat waren we beiden chagrijnig toen bleek dat het nog zo'n eind lopen was in de brandende zon. Toen we onderweg ook nog een slang tegenkwamen was het feest helemaal compleet. Volgens de overlevering woont er overigens een python in de bananenboom voor ons hotel. Ook een heel gezellig huisdier. Over huisdieren gesproken, er lopen hier heel veel zielige zwerfhondjes c.q. vlooienbalen rond, die we eigenlijk het liefst zouden adopteren. Maar ja, praktisch wordt dat allemaal heel lastig. En ze hebben echt heel veel vlooien.

Een topic wat ik tot nog toe een beetje heb vermeden is de armoede in Nepal. Op de een of andere manier is de armoede hier minder opvallend dat het schrijnende en schokkende wat we in Delhi hebben gezien, maar zeker niet minder aanwezig. De dingen die we vooral "onderweg" vanuit de bus zien, zijn dermate mensonterend dat ik me als westerling toch ieder keer weer een beetje geneer over de luxe waarin wij leven en door dit land kunnen reizen. Indrukwekkend was ook de foto-tentoonstelling die wij in het Mountain Museum in Pokhara zagen. Foto's uit de jaren '40 uit Tirol werden tentoongesteld naast foto's uit 2005 van de Annapurna regio. Het verschil was nihiel, waarmee zonder meer duidelijk werd dat de tijd in Nepal eigenlijk doodstil lijkt te staan.

Ook het feit dat wij hier voor 200 roepies (= 2,40 euro) echt een fantastische maaltijd kunnen eten, terwijl buiten de auto's rondrijden van het UN World Food Program werkt niet echt goed voor de gemoedsrust.

Ander schokkend feit is de manier waarop de westerse samenleving omgaat met het natuurschoon in Nepal. In het Mountain Museum in Pokhara was tevens een expositie gewijd aan het afval dat door de jaren heen was achtergebleven op de Everest. Klaarblijkelijk leven er op deze planeet mensen die niet weten dat de natuur zich geen raad weet met metalen, chemicalien, kunststoffen en andere gefabriceerde materialen. Na mij de zonvloed lijkt een beetje het motto. Overigens schijnen vooral Japanners er een handje van te hebben alles maar achter te laten in de bergen. Wel weer goed nieuws is dan ook dat een andere Japanner enige jaren geleden het initiatief heeft genomen de rotzooi weer op te ruimen, uit de foto's is op te maken dat dat echter een hels karwei wordt, dat nog jaren in beslag gaat nemen....