Péage

Met een stokbroodje brie in mijn hand staarde ik een beetje verdwaasd naar de langstrekkende taferelen. Vader stapte stoer met zijn zoon op de picknicktafel af. De picknicktafel zat onder de graffiti, kerven en woorden die vader in ieder geval nooit zei; maar dat mocht de pret niet drukken. Vader met de thermoskan. Zoon met het pakje Taksi. Of iets soortgelijks. Moeder rende met dochter aan de hand naar de winkel van het benzinestation. Of gezien hun tempo, de wc in diezelfde winkel. Vader schonk zichzelf een kop dampende koffie in en keek tevreden naar zijn stationcar van dat bekende merk. U weet wel die u ook heeft, of ander suw buurman. De auto zakte iets door zijn achteras, maar ze gingen het wel redden. Het lachende gezicht van "Patrick" (u kent hem wel, de zeester) keek hem vrolijk aan door de achterruit van de auto. Hij knikte even. Ze waren op weg. De wereld lag voor hem open. De Péage was nog maar 200 km verwijderd.

Ik stond op Galgeveld. Mijn favoriete tankstation annex rustplaats aan de A27, net voor de afslag Breda-Noord. Een parkeerplaats met een vakantiegevoel. ongeacht de taferelen. Maar de taferelen van afgelopen dinsdag maakten de parkeerplaats compleet. Niet één vader met één zoon aan de picknicktafel, maar wel tien. Niet één volgeladen stationcar, maar wel tien. Of busjes, Espace-klonen en andere te grote gezinsblikken. Met of zonder sleurhut. Met of zonder vouwwagen. Vaders aan de koffie. Moeders rennend naar de w.c. met zoon- of dochterlief aan de hand. Ze gingen op weg. Doken binnen afzienbare tijd België in. Richting Antwerpen en daarna scheidde alleen de Péage hun nog van het verre achterland van Frankrijk. Ze namen nog een laatste kop koffie in dat heerlijke Nederland, dat ze vanaf nu 2 of 3 weken hartstochtelijk zouden missen.

Ik was een beetje jaloers. Op de auto's volgeladen. Op de lachende Patrick op een strandbal achter in de auto. Op de kinderen met het Groot Zomerboek van Donald Duck (al uit voor je de Belgische grens had bereikt). Op de vaders met thermoskannen, de moeders met koelboxen. Het dubbeldik zomernummer van HP de Tijd lag op het dashboard naast de Michelin kaart van Frankijk. De Fruit-Tella wikkeltjes vielen massaal uit de auto als de deur opengaat. En wacht, zag ik daar een potje pindakaas en pak hagelslag uit die super stevige boodschappentas van land's grootste kruidenier boven de slaapzakken uitsteken? Er gaan jaren voorbij. De hele wereld verandert. Ik verander. Maar sommige dingen. Lijken nog precies hetzelfde.

Ik stap weer in mijn auto. Voor de laatste 15 minuten naar mijn werk. De radio zingt. Ik ben een beetje jaloers, maar op een lekkere manier. This crime is eternity. When time lost its certainty. The Indian Summer...