God's Gym

Naar ik verwacht leest iedereen een boek op zijn of haar manier. Leest iedereen dat wat hij of zij wilt lezen. Een beetje zoals je vaak hoort, wat je wilt horen. De eeuwige subjectiviteit van de menselijke geest. Je zit nu eenmaal met je eigen ervaringen, herinneringen, wijsheid en genetica opgescheept. Al datgene om je heen interpreteer je heel anders dan die man/vrouw naast je in de trein, die weer geheel vanuit zijn/haar eigen perspectief door het raam staart. Misschien dat daarom ook wel zo'n waarde wordt gehecht aan collectieve gebeurtenissen. De helende werking van volksvermaak waarin iedereen voor een moment vanuit hetzelfde perspectief naar de wereld lijkt te kijken. Klaarblijkelijk heeft een mens toch af en toe de behoefte aan lotsverbondendheid met zijn soortgenoot.

Hoe dan ook, vanochtend sloeg ik de laatste bladzijde om van God's Gym. Leon de Winter zijn politieke uitlatingen doen mij soms gruwelen, maar schrijven kan de man behoorlijk. In God's Gym zitten meer aspecten dan ik perspectieven ken. Fenomenaal vond ik, als jurist, de "causaal verband" proloog op de kern van het verhaal. Het langzaam ontrafelen van de lange keten naar de dagelijkse rompslomp. Door sommigen tot in de extremiteit doorgevoerd. Als Adam een Eva geen kinderen hadden gekregen (twee zonen, maar dat terzijde), was dit alles vandaag niet gebeurd. Maar Leon de Winter fietst even makkelijk door andere perspectieven. Religie, ethiek pscyhologie, "harde wetenschap", en politiek komen voorbij. Niet diepgravend, maar net genoeg om de hersens even extra te laten werken. En goed, de ultieme test doorstaat het boek ook zonder meer. Ik mis ze al een beetje; Joop, Mirjam en God. Hoewel Mirjam ondertussen al weer een beetje is vervangen door Mariam. Maar toch, nog even vermelden: mooi werk, goed boek. Zeker voor Nederlandse begrippen.