Duizend Schitterende Zonnen

Natuurlijk. Je vergelijkt altijd. Zeker als het vorige insloeg als een bom. Of misschien is dat een wat boute uitdrukking in dit verband. Zeker als het vorige van zulke zeldzame kwaliteit was. Een boek waar je van kon lachen, huilen, kwaad worden en omgekeerd. Duizend Schitterende Zonnen kan dat ook allemaal. En bij vlagen met dezelfde fenomenaliteit. Hosseini is nu eenmaal een begaafd verteller, met oog voor detail en sfeerschetsen. Je ruikt, voelt en proeft het stof van Kabul. Je ruikt, voelt en proeft de drukkende, zware lucht in de kolba van Mariam en Nana. Je geduld wordt tot het uiterste op de proef gesteld. Ik had hem al vermoord op pagina 100 bij wijze van spreken.

Het is die subtiele mengeling van liefde vermengd met haat en geluk met bittere ellende die Hosseini ook weer in dit boek geraffineerd toepast. De juichende recencies ijn dan ook zonder meer terecht. Maar toch, volgens mij vond ik De Vliegeraar beter. Maar goed, in schalen van 1 op 10 had De Vliegeraar een 9 en Duizend Schitterende Zonnen een 8,3. Dat doen toch weinige hem na. En dan dat gemekker in de NRC Next dat het boek geen realistisch beeld gaf van Afghanistan vandaag de dag? Ach, het fonds waar De Bezige Bij dit boek in heeft opgenomen heeft fictie. Dat is niet voor niks. Had de NRC Next ook in één stukje van twintig woorden kunnen constateren.