Read My Mind


"Mis je het nooit" vraagt hij. "Die dagen dat het allemaal niet leek uit te maken. Mis je het nooit, de dagen van eindeloze zon, van oneindigheid, van dagen dat 's morgens even dichtbij als de langste nacht." Ik staar naar het kleine sikkeltje van de maan dat boven de zwierende bomen uitsteekt. "Ik zou soms dat gevoel weer willen van die dagen van onbezorgheid. Niet dat ik me nu zoveel zorgen maak. Maar het is niet meer zoals toen. Toen leek alleen dit moment van belang. En nu." Zijn stemt stokt even. "Nu. Nu sluimert er altijd dat gevoel. Dat gevoel van verantwoordelijkheid. Of heb ik dat alleen? Alsof met de jaren die voorbij vliegen een soort besef zijn intrede doet. Een soort besef van eindigheid." -"Nu al?" -"Nee en ja. Ik weet ook niet zo goed wat het is, maar die onbezorgdheid, dat gevoel van oneindige tijd, dat gevoel van onbezorgdheid. Dat heerlijke gevoel van lange zomerdagen is verdwenen." Stilte. "En dat mis ik. Ik zie de wereld om me heen veranderen. Mensen die ik al jaren ken veranderen. Alles verandert. Soms zou ik willen dat alles bleef bij het oude. Ben ik nu zo'n...verdomme." De jongen schudt zijn hoofd. "Weet je wel, zo'n gevoel van alles ging toch goed. Waarom veranderen. If it ain't broken, dat gevoel." De andere jongen knikt. -"Je voelt de maatschappij op je drukken?" Een grimas. "Drukken? Ach, het is meer dat ik rondkijk, rondloop, luister, zie en verwonder." Ik zou het liefst de nacht doortrekken, de kroeg induiken en zingen, dansen en springen. Zonder na te denken over morgen. Maar dat lukt niet meer. Ik denk tegenwoordig altijd over morgen. En wat ik allemaal moet doen morgen. Snap je? Dat is het een beetje. Vroeger was morgen gewoon een andere dag. Een ander leven. Nu was alles, morgen was ver weg. Maar tegenwoordig. Er is altijd morgen. En morgen behoeft verantwoordelijkheid, want morgen moet er ook van alles." Hij nipt even aan zijn wijn. "Dat gevoel. Het gevoel van eeuwige zonnige middagen in het park, lange nachten in de bar, dagen waar de ochtend voorbij leek te kruipen en de middag slechts het begin was van een lange avond." De jongen strijkt even door zijn haar. "Morgen. Morgen is tegenwoordig altijd aanwezig. Of morgen op dit moment belangrijker is dan nu. Ik wil weer genieten van nu. En morgen laten voor wat het is. Ik had daar nooit zo'n moeite mee. Maar naarmate de jaren vorderen en de dagen korter worden is morgen steeds dichterbij. En morgen moet van alles." Hij zucht even. "En ik wil alleen maar dansen, tot diep in de nacht. Dansen en zingen: The good old days, the honest man; The restless heart, the Promised Land. A subtle kiss that no one sees; A broken wrist and a big trapeze Oh well I don't mind, you don't mind. 'Cause I don't shine if you don't shine. Before you jump, can you read my mind?