Gentse Klanken

Ooit, jaren geleden, zat bij de OOR eens een speciaal verzamelcd-tje met de veelzeggende titel Vlammende Vlamingen. Zo'n cd'tje verdwijnt bij mij dan vaak op de grote hoop, onder het motto: "daar luisteren we wel een keer onder het afwassen naar." Vervolgens ligt het maanden te verstoffen, verwisselt het af en toe van plaats en moet het armzalige schijfje maanden wachten op dat moment dat ik denk: "ach ja, Vlammende Vlamingen. Wat staat daar eigenlijk op?" Mijn blik gleed over het rode hoesje en bleef steken rond nummer 14. Want daar stond dat bandje. Dat bandje dat toen zo'n hype was toen wij over de Gentse Feesten struinden. Het gonste en rommelde in Gent over dat bandje. Wij, als er in mijn geval zoiets als wij bestaat want qua "roots" is het hier in een huis een beetje een "meltpot" maar goed, wij als Nederlander zijnde, zijn al helemaal trots op Racoon en goed, ook op Solo en dat mag dan ook wel. Maar dit. Dit bandje. Ik hoorde dat nummer weer, wat toen in Gent ook ronkte en gonste, beefde, door de straten kroop, over de pleinen klonk, uit bruine cafes en over de glazen Leffe en Westmalle. Die prachtige Belgische popscene. Daar kunnen wij toch alleen maar onze vingers bij af likken. En ach, da bier is ook veul beter he. Sioen (luister, luister). Hemels.